Blóð, sviti og sturlun í Elliðaárdal: 12 tíma leikhúsóvissa sprengdi alla mæla!

Það sem átti að vera framúrstefnuleg tilraunasýning breyttist í algjört menningarlegt tilfinningaæði á laugardagskvöldið þegar leikhópurinn Eimur lokaði dyrum hins gamla orkuvers í Elliðaárdal.

Engin leikskrá. Ekkert handrit. Engin sæti. Bara tólf klukkustundir af stanslausum, taugatrekkjandi gjörningi sem skildi bæði áhorfendur og leikara eftir á barmi líkamlegs og andlegs örmagns.

Read nextMamma vildi „lána“ nafn mitt í fasteignaviðskipti: Hrottaleg fjölskyldudeila eða sniðugt bragð?

Frá fyrstu mínútu var ljóst að leikstjórinn Sunna Mjöll ætlaði ekki að hlífa neinum. Leikarar hentu sér í svartan vikursandinn, hlupu þar til vöðvarnir gáfu sig og öskruðu forna texta út í náttmyrkrið á meðan hljóðkerfið dunaði svo mikið að hristist í gömlu vatnsrörunum.

Einn viðstaddur lýsti upplifuninni sem algjöru andlegu sjokki og sagði að stemningin hefði minnt frekar á leynilega trúarathöfn en hefðbundið leikhúskvöld. Annar gestur benti á að eftir sex tíma hefði fólk gleymt símanum sínum og einfaldlega runnið saman við sandinn og rykið í salnum.

En ekki voru allir á eitt sáttir. Á göngunum fyrir utan heyrðust hávær rifrildi þar sem reiðir menningarvitar kölluðu uppátækið hreina mannvonsku og pyntingar í nafni listar. Einn virtur fræðimaður sást yfirgefa salinn í fússi og muldraði að leikararnir væru að eyðileggja heilsuna fyrir fáeina snobbaða áhorfendur.

Þegar klukkan sló loksins miðnætti lágu leikararnir hreyfingarlausir í sandinum, rennblautir af svita og tárvotir. Þögnin sem ríkti í salnum í fimm heilar mínútur áður en fagnaðarlætin brutust út var svo þykk að skera mátti hana með hnífi.

Stjórnendur Skémablaðsins kafa ofan í alla safasömu bakhjarlana, líkamlegu hætturnar og listræna storminn í nýjasta hlaðvarpsþættinum.