Á KÖFUM Í NETÖNGÞVEITI: „ÉG REK SJÖ AÐGANGI Á SAMFÉLAGSMIÐLUM OG ER VIÐ ÞAÐ AÐ BILAST!“

Það hljómar eins og draumur hvers sjálfstætt starfandi einstaklings að geta sinnt öllum sínum skapandi áhugamálum samhliða blómstrandi rekstri. En fyrir einn frumkvöðul hefur þessi draumur breyst í algjöra martröð á netinu. Með sjö mismunandi reikninga á samfélagsmiðlum á milli ólíkra vettvanga blasir við algjör örmögnun.

Aðaltekjulindin er ráðgjafarfyrirtæki í markþjálfun, sem krefst gríðarlegrar orku, stöðugrar viðveru og markaðssetningar. En samhliða því framleiðir sami aðili handverksvörur og rekur lítið listaverkafyrirtæki sem bíður eftir að vera byggt upp af fullum krafti. Til viðbótar bætist persónulegt líf með garðrækt og sjálfbærni sem einnig fær pláss á miðlunum. Niðurstaðan er sú að athyglin sveiflast stjórnlaust á milli verkefna frá einni viku til annarrar, á meðan aðgangar liggja hálfdauðir mánuðum saman.

Read nextÁ mörkum örvæntingar: Ungur tækniþróunarmaður reynir að bjarga gervigreindardraumi sínum

Spurningin sem brennur á vörum margra er einföld: Er hægt að stýra öllu þessu undir einum hatti, eða er þetta bein ávísun á vörumerkjaslys? Viðbrögðin létu ekki á sér standa og skiptust í tvær skýrar fylkingar.

Einn reyndur ráðgjafi hélt því fram að stærstu mistökin væru að dreifa kröftunum svona víða. Sá sagði að athygli væri dýrmætasta fjármagn rekstraraðila og henni yrði að stýra af festu í samræmi við tekjur. Ef aðaltekjurnar koma úr ráðgjöf ætti meginhluti tímans að fara þangað, en hliðarverkefnin að sitja á hakanum. Hann benti einnig á að vanræktur aðgangur sem birtir efni sjaldan grafi beinlínis undan trausti viðskiptavina og betra væri að loka eða frysta reikninga fremur en að halda þeim í hálfgerðu dauðadái.

Annar viðmælandi tók hins vegar allt aðra stefnu og lagði áherslu á að nútímaneytendur vildu tengjast raunverulegu fólki. Sá hélt því fram að fylgjendur hefðu áhuga á manneskjunni á bak við verkefnin og að handverk og listsköpun gerðu ráðgjafann aðeins mannlegri og áhugaverðari. Lausnin væri að nýta sterkan persónulegan aðgang sem regnhlíf yfir allt lífið, frekar en að reyna að búa til aðskildar auglýsingastofur fyrir hvert einasta áhugamál.

Þessi tilhneiging til að flækja einfalda hluti einskorðast þó ekki við samfélagsmiðla einyrkja. Nákvæmlega sama munstur virðist eiga sér stað innan stærri fyrirtækja þegar kemur að tæknimálum. Þar lýsa starfsmenn því hvernig stjórnendur krefjast þess ítrekað að smíða sérsniðin tölvukerfi frá grunni í stað þess að nýta tilbúnar og prófaðar lausnir á markaðnum. Eftir margra mánaða vinnu, mikinn kostnað og óteljandi forritunarvillur endar dæmið oftast með því að gripið er í hefðbundna staðlaða hugbúnaðarpakka sem leysa málið á einni viku.

Af hverju er svona erfitt að halda hlutunum einföldum? Hvers vegna freistast stjórnendur og frumkvöðlar sífellt til að finna upp hjólið aftur og búa til óþarfa flækjur sem draga úr fókus og framleiðni?

Stjórnendur Gullgerðarinnar taka þetta brennandi mál fyrir af fullum þunga í nýjasta hlaðvarpsþættinum og takast á um hvar mörkin liggja.