BRENNDUR ÚT OG ÁSTARLAUS 24 ÁRA: „AF HVERJU GERÐI ÉG ÞETTA EKKI FYRR?“

Hvað gerir maður þegar lífið virðist vera hlaupið frá manni áður en maður hefur jafnvel náð að reima á sig hlaupaskóna? Þetta er spurningin sem brennur á vörum ótal margra á þrítugsaldri, en sjaldan hefur hún verið sett fram af meiri sársauka og hreinskilni.

Sagan hófst með bjartsýni og metnaði. Nítján ára gamall ákvað ungur maður að sleppa hefðbundnu háskólanámi og henda sér beint út í djúpu laugina í krefjandi eldhúsum matargerðarheimsins. Draumurinn var skýr og markmiðin háleit. En veruleikinn var miskunnarlaus. Aðeins tveimur árum síðar mætti hann veggnum: alger líkamleg og andleg kulnun slökkti allan neista. Á sama tíma leystist langtímasamband hans upp í frumeindir sínar, sem skildi hann eftir í djúpri tilfinningalegri lægð þar sem mánuðirnir runnu saman í eitt stórt tóm.

Read nextEftir atvinnulífið: Hvernig þú sparað milljónir með réttri skattaumbreytingu — og fimm YouTube rásir fyrir rofsættinn

Nú, tuttugu og fjögurra ára gamall, stendur hann loksins uppréttur á nýjan leik. Eftir að hafa varið síðustu mánuðum í að lappa upp á geðheilsuna, stunda hreyfingu og finna sjálfan sig, er hann á leið í nýja borg. Fram undan er fjögurra ára háskólanám við virtan skóla, og það sem meira er: hann stendur frammi fyrir því að klára námið algjörlega laus við námslán. Flestir myndu kalla þetta stórkostlegan sigur. Samt ríður óttinn ekki við einteyming. Hví gerði hann þetta ekki átján ára? Af hverju líður honum eins og hann sé margra ára eftirbátur vina sinna?

Þessi tilfinning um að hafa dregist aftur úr teygir sig einnig inn á svið ástarinnar. Fjölmargir kannast við svipaða sögu úr einkalífinu, líkt og tuttugu og fjögurra ára kona lýsti nýverið. Hún hefur aldrei farið á stefnumót eða átt í sambandi. Þrátt fyrir að líta vel út, hreyfa sig og eiga gott félagslíf starfar hún í kvenkyns umhverfi og glímir við lamandi feimni gagnvart karlmönnum. Að horfa á jafnaldra sína trúlofast og stofna heimili vekur með henni óbærilegan ótta um að hún hafi misst af lestinni fyrir fullt og allt.

Viðbrögð samfélagsins létu ekki á sér standa og skiptust í tvö andstæð sjónarhorn. Einn viðmælandi benti á að samanburður væri gagnslaus gildra: „Þú munt alltaf upplifa þig á eftir ef þú miðar þig við aðra. Í háskólanámi situr fólk á öllum aldri, jafnvel á fimmtugsaldri, sem er að byrja upp á nýtt. Allir vaxa á sínum eigin hraða.“ Annar bætti við að það að hætta í krefjandi eldhússtarfi og ná heilsu tuttugu og eins árs sýndi mikinn þroska frekar en mistök.

En ekki voru allir á sama máli um að lausnin væri einfaldlega að slaka á. Annar aðili benti á að eftirsjá væri raunveruleg og skiljanleg: „Það er erfitt að horfa upp á að lífið snúist bara um að læra að lifa af á meðan aðrir eru komnir langt á undan. Tíminn kemur ekki aftur og maður verður að horfast í augu við staðreyndir.“ Gagnrýnendur bentu jafnframt á að í ástarmálunum gerðist ekkert án fyrirhafnar; feimni leystist ekki af sjálfu sér án þess að taka áhættu.

Stjórnendur hlaðvarpsins Leiðarljós taka þetta brennandi mál fyrir í nýjasta þætti sínum og kryfja til mergjar hvort tímalínur samfélagsins séu raunverulegur mælikvarði á árangur eða einfaldlega hugarburður sem heldur okkur föngnum.