40 Jaar Lank Het die Buurman Hierdie Hekkie Gesmeer — Toe Maak die Nuwe Huurder Dit Oop

Die huis is die laaste een in die straat en die huur is laag genoeg dat hy nie vra hoekom nie.

Agter die heining lê 'n stuk grond wat nooit ontwikkel is nie. Lang bruin gras. Drie dooie bloekoms. 'n Betonpaal sonder hek. Die munisipaliteit sny dit nie. Niemand parkeer daar nie. Selfs die kinders in die straat speel eerder op die teer.

Read nextVan Geopolitieke Spanninge tot die Londense Kroegoorlog: Wat Vandag die Wêreld Domineer

In die agterheining is 'n klein hekkie, bors-hoog, so baie keer oorgeverf dat die verf soos vel oor die skarniere lê.

Twee dinge daaraan maak nie sin nie.

Die eerste: die slot is aan die huis se kant. Nie aan die veld se kant nie.

Die tweede: die skarniere is gesmeer. Nie ou olie nie. Nat olie. Dit kom aan sy vinger.

Oom Faan bly langsaan. Hy is oud, hy praat min, maar hy kom uit toe hy die nuwe huurder by die hekkie sien staan.

Hy smeer dit al veertig jaar, sê hy. Een keer 'n maand.

Hoekom, vra die huurder.

'n Hek wat vasroes maak 'n geraas as dit oopgaan, sê die ou man. En 'n hek wat 'n geraas maak, word oopgeruk.

Die huurder vra deur wie.

Oom Faan sê net dat hy dit moet los soos dit is.

Hy los dit twee weke. Toe maak hy dit oop.

En hier is die deel wat die verhaal so ongemaklik maak: niks gebeur nie. Geen wind. Geen koue. Geen geluid. Hy loop tien tree in die gras in, tot waar die grond onder sy voete sag word — sag, sê hy, soos 'n mat oor 'n gat — en hy draai om, loop terug en sluit die hekkie.

Die volgende oggend staan dit oop.

Hy sluit dit. Hy hou die sleutel in sy broeksak.

Die oggend daarna is dit weer oop, en die skarniere is nat.

Hy besit nie olie nie. Hy het in daardie huis ingetrek met 'n bed, twee stoele en 'n ketel.

Hy gaan klop by Oom Faan aan. Niemand maak oop nie. Die gordyne bly die hele week toe. Die vrou wat die ou man se kos bring, sê hy is nou by sy dogter in 'n ander dorp, en dat hy vinnig gepak het.

Op die Donderdag koop hy planke.

Ses planke, kruis en dwars oor die hekkie, spykers deur die raam in die paal in. Hy werk tot dit donker is. Dit is die eerste nag wat hy behoorlik slaap.

Die volgende oggend is die planke van die heining af.

Hulle lê aan die ánder kant, op die veld se grond, netjies op mekaar gestapel, met die spykers in 'n hoop langsaan.

Die hekkie staan oop. Die skarniere is nat.

En in die sagte grond aan die veld se kant is daar spore wat van die hekkie af na sy agterdeur toe loop.

Nie een spoor loop terug nie.

Die besonderheid waaroor die meeste mense praat, is nie die spore nie — dit is die olie. Een kommentator sê hy het ook 'n buurman gehad wat vir dekades een klein ding onderhou het sonder om ooit te verduidelik hoekom, en dat sulke gewoontes gewoonlik oorgedra word soos 'n plig, van huis tot huis, sonder dat iemand ooit die oorspronklike rede uitspreek.

'n Ander voer aan dat die belangrikste feit die kant van die slot is. As 'n slot binne is, sê sy, dan hou jy nie mense uít nie.

Iemand anders skryf dat gestapelde planke erger is as gebreekte planke. Iets wat breek, is kwaad. Iets wat netjies stapel, het tyd gehad.

'n Vierde stem sê die olie is die vriendelikste deel van die hele verhaal, en dat dit die deel is wat hom bang maak — want dit beteken iemand, of iets, wil nie hê die hek moet geraas maak nie.

Die verteller antwoord min. Hy sê hy slaap nou in die voorkamer. Hy sê hy het die agterdeur se slot laat verander en dat dit niks verander het nie. Hy sê hy het opgehou tel hoeveel oggende die hekkie oop is, want dit is elke oggend.

Daar is drie dele. Dit is deel een.

Die gashere van AVODARK — Die Stil Uur gaan in die stil ure by hierdie hekkie sit — en daarna by 'n tweede vertelling, van 'n man wat vier keer in een nag wakker geword het sonder om te kan beweeg, terwyl iets langs sy bed op die punt was om na hom toe te draai.