«Een vir die Gras, Twee vir die Grond»: Die Telrympie Wat Sy Boetie op die Leë Erf Geleer Het

Die kinders in die straat noem dit net «die Stuk».

Twee hektaar oop grond agter die laaste ry huise. Gras tot by 'n kind se skouers. Drie dooie bloekoms teen die verste rand, en 'n betonpaal wat uit die grond steek sonder dat daar ooit 'n hek aan was.

Read nextVan Geopolitieke Spanninge tot die Londense Kroegoorlog: Wat Vandag die Wêreld Domineer

Daar is 'n reël onder die kinders, en niemand weet wie dit gemaak het nie. Jy mag ingaan. Maar jy moet uit wees voordat jou naam drie keer geroep word.

Die verteller is agtien. Sy broer Jandré is sewe. Hulle ma werk aande.

Die eerste ding wat verkeerd gaan, is die skoene.

Jandré kom een middag by die agterdeur in en sy skoene is papnat tot bo. Sy sokkies ook. Die soom van sy broek ook.

Dit het nie gereën nie. Daar is geen water op daardie grond nie. Die verteller vat die volgende dag 'n graaf soontoe en grawe tot hy moeg is, en die grond bly hard en droog.

Hy vra sy broer waar hy geloop het. Die kind sê hy het by die tannie in die gras gesit.

Hy vra watter tannie.

Die kind sê: die een wat lê.

Die tweede ding is die rympie.

Dit begin daardie aand in die bad. Dit is 'n telrympie, die soort ding wat kinders op skoolgronde by mekaar leer. Die verteller weier om dit heeltemal neer te skryf. Hy gee net die eerste reëls: een vir die gras, twee vir die grond, drie vir die ding wat nie kan opstaan nie.

Wie het jou dit geleer, vra hy.

Die tannie, sê Jandré. Sy het gesê hy moet dit onthou, want sy kan self nie meer tel nie.

Die derde ding is die rede hoekom die verhaal bestaan.

Drie nagte later hoor hy sy broer deur die muur tel. Stadig. Slaperig. Soos 'n kind wat wegkruipertjie speel.

En toe antwoord iets hom.

Dit is nie in die huis nie. Dit is buite, laag teen die grond, iewers agter die heining. Dit sê die volgende getal.

Dit is nie 'n eggo nie. Dit is 'n ander stem, en dit vat langer om die woord te sê as wat 'n mens sou vat.

Hulle tel om die beurt. Een. Twee. Drie. Vier.

Hulle is drie in daardie huis.

By vier hou dit op. Die kind raak weer aan die slaap. Die verteller sit tot dagbreek met sy rug teen sy broer se kamerdeur.

Die volgende oggend vra hy vir Oom Faan op die hoek wat op daardie grond gebeur het. Die ou man sê net dat hy die kind se vensters snags moet toehou, en dat die vorige mense die gras doelbewus lank gehou het. Toe gaan hy in.

Die tweede nag tel hulle tot vier.

Die derde nag ook.

Op die vierde nag staan die verteller in die gang met sy hand op die handvatsel en luister hoe hulle tel — sy broer se stem, en die ander een, om die beurt, geduldig.

Een. Twee. Drie. Vier.

En toe sê die stem buite vyf.

Daar is oor min besonderhede soveel gestry as oor die nat skoene. Een kommentator sê elke ou dorp het 'n stuk grond waar 'n vlei toegegooi is, en dat water sy pad terugvind, en dat 'n kind se skoene in die regte kol maklik natword. 'n Ander voer aan dat dit nie die skoene is wat saak maak nie, maar die feit dat die kind presies geweet het van wie hy praat.

Iemand anders skryf dat sy as kind 'n soortgelyke rympie geleer het by 'n vrou wat langs 'n spoorlyn gesit het, en dat sy dit die res van haar lewe onthou het sonder om ooit te probeer.

'n Vierde stem hou by die telling. As dit tot vier tel terwyl daar drie in die huis is, sê hy, dan is die vraag nie wie buite is nie. Die vraag is wie binne bygetel word.

Die verteller sê hy hou nou die kind in sy kamer. Hy sê ook, in een sin, dat Jandré nie meer in die bad wil sing nie, en dat dit die enigste ding is wat hom hoop gee.

Daar is drie dele. Dit is deel een.

Die gashere van AVODARK — Die Stil Uur sit in die stil ure by hierdie een stil — en dan by 'n tweede vertelling, van 'n man wat vier keer in een nag wakker geword het sonder om te kan beweeg, terwyl iets langs sy bed hom net staan en aankyk het.