«Die Paadjie Loop Nou Uít My Agterdeur Uit»: Die Braakland Agter Sy Huis Het 'n Bewoner
«Die Paadjie Loop Nou Uít My Agterdeur Uit»: Die Braakland Agter Sy Huis Het 'n Bewoner · Avonetics
Apple AirPods Pro 3 Wireless Earbuds
WORLD’S BEST IN-EAR ACTIVE NOISE CANCELLATION — Removes up to 2x more unwanted noise than AirPods Pro 2* so you can stay fully immersed in the moment.*. BREAKTHROUGH AUDIO PERFORMA…
See it →
Die huis is die laaste een in die straat. Agter die heining hou die ontwikkeling op en begin die niks: twee hektaar lang bruin gras, drie dooie bloekoms, en 'n betonpaal wat nêrens heen gaan nie.
Die agent noem die erf «in dispuut». Sy sê dit terwyl sy staan, met haar sleutels reeds in haar hand.
Read nextVan Geopolitieke Spanninge tot die Londense Kroegoorlog: Wat Vandag die Wêreld Domineer
Vir die nuwe eienaar klink dit soos 'n wenner. Geen bure agter nie. Geen vensters wat in syne inkyk nie.
Die eerste ding wat verkeerd gaan, is die hond.
Bruno loop tot drie tree van die agterheining af en gaan staan. Hy blaf nie. Hy grom nie. Hy kyk na een punt in die gras met sy rugkam orent, en hy bly so tot iemand hom fisies wegdra.
Die tweede ding is die reuk. Stilstaande water, sê hy. Modder en muntstukke. Daar is geen water op daardie stuk grond nie. Hy het gaan kyk.
Die derde ding is die paadjie.
Iewers in die tweede week trap iets 'n streep plat deur die gras. Dit begin by die bloekoms op die verste rand en eindig sommer net in die middel van die veld. Dit gaan nie êrens heen nie. Dit hou op.
En dit is die besonderheid wat bly hang: die gras weerskante van die pad staan onaangeraak. Regop. Ongebreek. Niemand het deur daardie gras geloop om by die pad uit te kom nie.
Om 3:12 die oggend staan hy by die badkamervenster en sien 'n gestalte aan die einde van die paadjie. Dit is na die huis toe gedraai. Dit beweeg nie.
Hy tel elf minute op sy horlosie. Elf minute, en die vorm verwissel nie een keer van gewig nie.
Hy loop kamer toe om sy foon te gaan haal. Toe hy terugkom, is die gras leeg.
Die volgende oggend slaan hy ou tentpenne in die grond om die einde van die paadjie te merk. Dit is 'n praktiese ding om te doen. Dit is die soort ding wat 'n mens doen terwyl jy nog dink jy gaan 'n verklaring kry.
Die syfer wat hy kry, is vier meter. Elke dag. Altyd in een rigting. Altyd huis toe.
Oom Faan op die hoek is die enigste buurman wat daaroor praat, en hy praat net een keer. Die vorige mense het die gras doelbewus lank gehou, sê hy. Moenie 'n paadjie oopmaak nie. Dan gaan hy in en maak die deur toe.
Die munisipaliteit het glo een keer 'n span gestuur om te sny. Oom Faan sê die trekker het teruggekom. Hy sê nie die man het teruggekom nie.
Apple AirPods 4 Wireless Earbuds
REBUILT FOR COMFORT — AirPods 4 have been redesigned for exceptional all-day comfort and greater stability. With a refined contour, shorter stem, and quick-press controls for music…
See it →
Op die derde nag staan die agterhekkie oop en Bruno is weg.
Hy kry die hond in die middel van die veld, aan die einde van die paadjie, met sy rug na die huis. Hy roep. Die hond draai nie om nie. Hy roep harder, en die hond bly doodstil in die donker staan met sy neus na iets wat nie daar is nie.
Wat hy die volgende oggend by daglig sien, is die deel wat mense stil maak.
Die paadjie begin nie meer by die bloekoms nie.
Dit begin by sy agterdeur, en dit loop na buite.
Die reaksie was onmiddellik en dit was verdeeld op 'n manier wat self iets sê. Een kommentator sê sy het in presies so 'n straat grootgeword, en dat elke nuwe ontwikkeling een erf het wat om die een of ander rede nooit verkoop nie, en dat almal in daardie straat weet watter een dit is.
'n Ander voer aan dat honde ophou blaf wanneer iets te groot is om voor te blaf.
Iemand anders skryf net vier woorde: los die gras lank.
'n Vierde stem sê hy het jare lank op landmeterskantore gewerk en dat sulke erwe gewoonlik 'n saai verklaring het — 'n boedel wat vasgeval het, 'n serwituut, 'n familie wat mekaar in die hof staan. Hy gee die verklaring en voeg dan by dat dit nie verduidelik hoekom die gras net in die middel plat is nie.
En een kommentator vra die vraag wat almal vermy: as die pad ná die derde nag na buite loop, wat het dan úítgekom?
Die verteller antwoord niemand nie. Hy sê net dat hy nog nie die volgende deel geskryf het nie, want hy weet nog nie hoe dit eindig nie. Daar is drie dele. Dit is deel een.
Die penne staan blykbaar nog in die grond. Hy het opgehou meet.
Die gashere van AVODARK — Die Stil Uur gaan in die stil ure oor hierdie verhaal sit — en daarna oor 'n tweede een, van 'n man wat vier keer in een nag wakker geword het sonder om te kan beweeg, met iets heeltemal wit langs hom wat op die punt was om te draai.
