28 Oras na Pila sa Border: Ang Biyaherong Ayaw Lumipad Papuntang Greece

May isang linya sa mapa na mukhang napakasimple: mula Dubrovnik, pababa sa baybayin, tapos pakanan hanggang Thessaloniki. Isang biyahero ang tumingin sa linyang iyon at nagdesisyon — kaya ito nang walang eroplano.

Iyon ang simula ng isa sa pinaka-pinagtalunang tanong sa mundo ng budget travel ngayong linggo.

Read nextPagkabalik Mula Australia: Bakit Naramdaman Ng Estudyanteng Ito Ang Matinding Post-Travel Depression?

Ang plano: Croatia muna, tapos Greece, gamit ang Thessaloniki bilang jump-off point. Ang panuntunan: walang flight. Ang problema: halos wala nang tren na tumatawid ng border sa rehiyong iyon, kaya bus na lang ang natitirang opsyon.

At doon nagsimula ang gulo.

May nahanap siyang bus mula Gevgelija papuntang Thessaloniki. Malinaw, may schedule, mukhang totoo. Pero paano makakarating sa Gevgelija mula Dubrovnik o Split? Doon naglaho ang lahat ng impormasyon. Ang mga website ng bus company sa rehiyon ay hindi maayos na naisasalin, luma ang schedule, o walang schedule talaga.

"Kung kaya ng bulsa mo, lumipad ka na lang," ang unang sagot na umani ng pinakamaraming pagsang-ayon. Ayon sa isang commenter, ang mga bus sa Balkans ay nagiging tunay na pahirap pagkalipas lang ng ilang oras.

Pero hindi doon natapos ang babala.

Isa pang commenter ang naglatag ng mas malinaw na larawan: bukod sa paliku-likong kalsada at sa nasasayang na oras sa pagitan ng biyahe sa Skopje, apat na beses kang tatawid ng border — maliban na lang kung papatulan mo ang isang napakapaikot na ruta na tatlong border lang.

At hindi raw biro ang mga border na iyon.

"Seryoso ang mga bansang ito sa seguridad," aniya. Susuriin ang pasaporte. Madalas ay pababain ka pa para ituro kung alin ang bagahe mo, habang hinahalughog ng aso ang loob ng bus.

Tapos dumating ang numerong nagpatahimik sa lahat.

Ayon sa isang komento, may kumakalat na hindi opisyal na ulat na may mga taong umabot sa dalawampu't walong oras ang paghihintay sa border ng Croatia at Montenegro. Dalawampu't walong oras — mas mahaba pa sa isang buong araw ng bakasyon, ginugol sa loob ng isang bus.

Isa pang tumugon ang nagbabala na ang Montenegro border sa panahong ito ng taon ang "papatay" sa kanya, bago idinagdag ang linyang tila hindi na maiiwasan: nakakakita naman daw siya ng magagandang flight.

Pero hindi lahat ay pumanig sa eroplano.

May isang kampong naniniwalang hindi mali ang pangarap — mali lang ang ruta. "Masyadong maliit ang Gevgelija," ang sabi ng isa. Ang dapat daw hanapin ay koneksyon mula Skopje, kung saan mas marami ang biyahe.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

Ipinakita pa niya na may direktang bus mula Dubrovnik papuntang Skopje, at mula Skopje papuntang Thessaloniki. Buong araw nga lang ang aabutin.

Ang pinakamahalagang payo niya ay hindi tungkol sa ruta kundi sa pamamaraan: sa Balkans, karaniwang sa mismong istasyon binibili ang tiket, at hindi lahat ng kompanya ay naglalathala ng schedule online. Ang pinakaligtas na taya — pumunta mismo sa bus station at magtanong-tanong. Idinagdag pa niyang may English website naman ang bus station ng Dubrovnik.

Isa pang tumugon ang naglabas ng presyo: bus papuntang Skopje, tapos Skopje papuntang Thessaloniki, mga isang daang euro lahat.

At saka may isang sagot na parang galing sa ibang antas ng pagkabaliw — o ng henyo.

Kung ayaw talagang lumipad, subukan daw ang ferry mula Croatia papuntang Italy, tapos isa pang ferry mula Italy papuntang Greece, na may posibleng tren sa pagitan kung magkaibang daungan ang aalisan. Hindi raw ito mura o komportable, pero mananatili kang nasa loob ng Schengen buong biyahe — ibig sabihin, wala ng mga hard border na pinagtatakutan.

Ang alternatibo niya ay mas matindi pa: bus mula Dubrovnik o tren mula Split papuntang Zagreb, tapos tren papuntang Vienna, Budapest, at Bucharest, hanggang Sofia, na may mga bus papuntang Thessaloniki. Sobrang paikot, pero halos puro tren.

Tapos, sa dulo ng sarili niyang mahabang sagot, sumuko rin siya: eroplano pa rin daw ang pinakamainam.

At para lang mabuo ang gulo, may isang komentong hindi na tinalakay ang ruta at diretsong hinatak ang destinasyon: "Bakit pa Thessaloniki? Iyon ang pinakapangit na lugar sa rehiyon."

Ganito nagsasalubong ang dalawang mundo ng paglalakbay. Sa isang panig, ang mga naniniwalang ang biyahe mismo ang bakasyon — na ang mga bundok, ang mga bayan sa gilid ng kalsada, at ang mga estranghero sa loob ng bus ang bumubuo sa alaala. Sa kabila, ang mga natutong ang oras ang pinakamahal na pera ng manlalakbay, at hindi ito naibabalik ng anumang prinsipyo.

Hindi pa rin malinaw kung ano ang pinili ng biyaherong ito. Ang natitira ay isang tanong na pamilyar sa sinumang nagplano ng mahabang biyahe: kailan ba ang tamang oras para bitawan ang plano mo?

Pag-uusapan ito nang husto ng dalawang host ng Lagalag — at pipilitin nilang magbigay ng malinaw na hatol.