หายไปแค่ 400 เมตร แต่ใช้เวลาทั้งคืนกว่าจะเจอ! ความจริงเรื่องหลงป่าที่ทำให้คนทั้งกระทู้เถียงกันยับ

ทางแยกนั้นไม่มีป้าย ไม่มีเชือกกั้น มีแค่ทางเดินสองเส้นที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะ และแสงที่กำลังจะหมดภายในสี่สิบนาที

เรื่องเล่าจากกระทู้ต่างประเทศที่ถูกแชร์ต่อในกลุ่มคนรักการเดินป่าทั่วโลกเริ่มต้นแบบธรรมดาที่สุด กลุ่มเพื่อนสี่คนตั้งใจเดินขึ้นไปดูน้ำตกช่วงบ่าย แผนคือไปเช้าเย็นกลับ ไม่มีใครพกไฟฉาย เพราะไม่มีใครคิดว่าจะได้อยู่ถึงมืด

Read nextสะท้อนวิกฤตสังคมรอบวัน: จากแรงกดดันในโรงเรียนสู่โจทย์ใหญ่เชิงโครงสร้างที่ไทยต้องรับมือ

ปัญหาเริ่มจากเรื่องเล็กมาก คนหนึ่งในกลุ่มเดินช้ากว่าคนอื่น ระยะห่างค่อยๆ ถ่างจากสิบเมตรเป็นห้าสิบ จากห้าสิบเป็นลับสายตา และเมื่อเธอมาถึงทางแยก เธอเดาผิด

สิ่งที่เธอทำต่อจากนั้นคือเหตุผลที่เรื่องนี้ถูกยกมาเป็นกรณีศึกษาซ้ำแล้วซ้ำอีก เธอไม่เดินต่อ เธอนั่งลง

เธอหาจุดที่พื้นแห้งที่สุด เอาเสื้อกันฝนบางๆ คลุมตัว แล้วเป่านกหวีดที่ห้อยติดสายเป้เป็นชุดสามครั้ง ทุกๆ ยี่สิบนาที ตลอดทั้งคืน

ทีมค้นหาพบเธอเช้าวันรุ่งขึ้น ห่างจากเส้นทางเดินหลักเพียง 400 เมตร

ระยะทางสี่ร้อยเมตรนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้คนในกระทู้ถกกันข้ามคืน หลายคนอ่านแล้วรู้สึกไม่เชื่อว่าคนจะหลงในระยะใกล้ขนาดนั้นได้

“ป่าดิบมันไม่มีทัศนวิสัย” ผู้แสดงความเห็นคนหนึ่งอธิบาย “คุณอาจอยู่ห่างถนนสองร้อยเมตรแล้วไม่เห็นอะไรเลยนอกจากใบไม้”

อีกคนเสริมว่าเสียงในป่าหลอกกว่าที่คิด เสียงน้ำตกกลบทุกอย่าง และเสียงตะโกนของมนุษย์เดินทางได้ใกล้กว่าที่คนส่วนใหญ่จินตนาการมาก

แต่ประเด็นที่จุดชนวนดราม่าจริงๆ คือเรื่องที่สอง ซึ่งจบไม่สวยเท่า

ชายคนหนึ่งที่หลงในสถานการณ์คล้ายกันเลือกทางตรงข้าม เขาเดินตามลำห้วยลงเขา ด้วยความเชื่อที่ได้ยินมาทั้งชีวิตว่าน้ำย่อมไหลไปหาหมู่บ้านเสมอ

สิ่งที่เขาเจอคือแอ่งน้ำลึกในความมืด เขาพลาดตกลงไป เสื้อผ้าเปียกทั้งตัว และภายในหนึ่งชั่วโมงเขาเริ่มหนาวสั่นจนควบคุมมือตัวเองไม่ได้ ทั้งที่อุณหภูมิตอนนั้นอยู่ราวสิบห้าองศา

นี่คือจุดที่คนส่วนใหญ่เข้าใจผิดกันมากที่สุด ภาวะตัวเย็นเกินไม่ได้ต้องการหิมะ มันต้องการแค่สามอย่าง คือ เปียก ลม และความเหนื่อยล้า

เสื้อผ้าฝ้ายที่เปียกน้ำสูญเสียความสามารถในการกันหนาวเกือบทั้งหมด และยังดึงความร้อนออกจากร่างกายอย่างต่อเนื่อง จนวงการเดินป่ามีคำพูดติดปากว่าผ้าฝ้ายฆ่าคน

สิ่งที่ช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ใช่อุปกรณ์ราคาแพง แต่คือการยอมหยุด

เขาเลิกเดิน กองใบไม้แห้งหนาๆ ขึ้นมาเป็นที่กำบัง ถอดเสื้อเปียกออก แล้วรอจนสว่าง

คำแนะนำ “เดินตามน้ำ” จึงกลายเป็นสมรภูมิความเห็นทันที ฝ่ายหนึ่งยืนยันว่ามันช่วยคนมานับไม่ถ้วน อีกฝ่ายบอกว่าในป่าดิบเขาชันแบบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ลำห้วยพาคุณไปเจอน้ำตกและหน้าผาที่ลงก็ไม่ได้ ปีนกลับก็ไม่ไหว

“ผมเคยติดอยู่ในหุบแบบนั้น” คนหนึ่งเล่า “เฮลิคอปเตอร์บินผ่านหัวสองรอบ แล้วก็มองไม่เห็นผม เพราะเรือนยอดไม้ปิดหมด”

สิ่งที่ทีมกู้ภัยหลายประเทศแนะนำตรงกันคือ ถ้าจำเป็นต้องเดินจริงๆ ให้เดินไปหาที่โล่งหรือสันเขาที่มองเห็นจากอากาศได้ ไม่ใช่มุดลงหุบ และให้ทิ้งร่องรอยไว้เป็นระยะ ทั้งกองหิน ผ้าผูกกิ่งไม้ หรือลูกศรจากกิ่งไม้ พร้อมเขียนเวลากำกับ

ยังมีอีกเรื่องที่คนพูดถึงน้อยแต่สำคัญมาก นั่นคือโทรศัพท์

คนหลงป่าจำนวนมากทำแบตหมดภายในไม่กี่ชั่วโมง ไม่ใช่เพราะเล่นเกม แต่เพราะเครื่องไล่ค้นหาสัญญาณตลอดเวลาในจุดอับ ซึ่งกินพลังงานหนักที่สุด

คำแนะนำง่ายๆ คือเปิดโหมดประหยัดพลังงานทันที ลดความสว่างจอ และตัดการค้นหาสัญญาณ ส่วนข้อความสั้นมีโอกาสส่งผ่านสัญญาณอ่อนได้ดีกว่าการโทรออก

และระบบระบุพิกัดดาวเทียมยังทำงานได้แม้ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ถ้าโหลดแผนที่ออฟไลน์ไว้ล่วงหน้า

แต่บทเรียนที่ได้เสียงเห็นด้วยมากที่สุดทั้งกระทู้ กลับเป็นเรื่องที่ไม่ต้องใช้เงินสักบาท

ในเรื่องที่สาม ครอบครัวหนึ่งบอกเจ้าหน้าที่ที่พักไว้ก่อนออกเดินว่าจะไปเส้นทางไหนและจะกลับกี่โมง เมื่อพวกเขาไม่กลับตามเวลา การค้นหาเริ่มตั้งแต่คืนนั้น เร็วกว่ากรณีทั่วไปเกือบหนึ่งวันเต็ม

“คนที่รอดไม่ใช่คนที่แข็งแรงที่สุด” ผู้แสดงความเห็นคนหนึ่งสรุป “แต่คือคนที่มีคนรู้ว่าเขาหายไป”

คำถามที่ยังไม่มีใครตอบได้คือ เราควรบังคับให้ทุกคนลงทะเบียนเส้นทางก่อนเข้าป่าไหม หรือนั่นคือการเอาความปลอดภัยมาแลกกับเสรีภาพมากเกินไป

สองพิธีกรของรายการจะพาไปแกะเรื่องนี้กันแบบไม่ยั้ง ทั้งกฎเลข 3 ศึกอยู่กับที่ปะทะเดินหาทางออก และของในเป้ที่คุณอาจไม่เคยคิดว่าจะช่วยชีวิตได้ ในตอนใหม่ของ เข้าป่าหาเรื่อง