เพื่อนเดินนำหน้าแล้วบอกว่าเดี๋ยวรอข้างหน้า สุดท้ายเธอไม่ได้พักเลยสักครั้ง! ดราม่าทริปเดินป่าที่คนทั้งกระทู้แบ่งเป็นสองฝ่าย

ประโยคที่ทำให้ทุกอย่างพัง มีแค่สี่คำ เดี๋ยวรอข้างหน้านะ

เรื่องเล่าจากกระทู้ที่แพร่ไปทั่วกลุ่มคนรักการเดินป่าเริ่มต้นจากทริปที่ดูสมบูรณ์แบบ เพื่อนหกคน ยอดเขาหนึ่งลูก อากาศดี และแผนที่ทุกคนเห็นด้วย

Read nextสะท้อนวิกฤตสังคมรอบวัน: จากแรงกดดันในโรงเรียนสู่โจทย์ใหญ่เชิงโครงสร้างที่ไทยต้องรับมือ

ปัญหาคือในหกคนนั้น มีสองคนที่ฟิตกว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาเดินนำหน้าไปเรื่อยๆ พร้อมทิ้งประโยคเดิมทุกครั้งว่าเดี๋ยวรอข้างหน้า

และพวกเขารอจริง แต่นั่นแหละคือจุดที่คนทั้งกระทู้มองเห็นปัญหาพร้อมกัน

ทุกครั้งที่คนช้าตามมาถึงจุดพัก คนเร็วนั่งพักมาแล้วสิบนาที หายเหนื่อย และพร้อมออกเดินทันที

ผลคือคนที่ช้าที่สุดในกลุ่มไม่ได้พักเลยสักครั้งตลอดทั้งวัน

“เขาไม่ได้ถูกทิ้ง เขาถูกบีบให้เดินไม่หยุดต่างหาก” ผู้แสดงความเห็นคนหนึ่งเขียน และกลายเป็นความเห็นที่คนกดถูกใจมากที่สุดในกระทู้

เรื่องจบลงที่ทางแยกไม่มีป้าย ตอนแสงกำลังจะหมด เมื่อคนที่เหนื่อยจนคิดไม่ออกเลือกทางผิด

ทันทีที่เรื่องแพร่ออกไป กระทู้แตกเป็นสองฝ่ายอย่างรวดเร็ว

ฝ่ายแรกบอกว่าคนเร็วผิดเต็มๆ การนำหน้าโดยไม่รอเท่ากับสลายกลุ่มตั้งแต่ชั่วโมงแรก และหน้าที่ของกลุ่มคือไปถึงพร้อมกัน ไม่ใช่ไปถึงเร็วที่สุด

ฝ่ายที่สองโต้กลับแรงไม่แพ้กัน “ถ้ารู้ตัวว่าไม่ไหว ก็ไม่ควรสมัครมาทริประดับนี้” คนหนึ่งเขียน “ทำไมทั้งกลุ่มต้องเสียแผนเพราะคนเดียว”

แต่ความเห็นที่ตัดจบการเถียงได้ กลับไม่เข้าข้างใครเลย

“ทั้งสองฝ่ายพูดถูก ปัญหาคือไม่มีใครคุยเรื่องความเร็วกันก่อนออกจากบ้าน”

จากตรงนั้น กระทู้เปลี่ยนจากศาลเตี้ยกลายเป็นห้องเรียน และเครื่องมือที่คนในวงการเดินป่าเอามาแบ่งปันก็เรียบง่ายจนน่าตกใจ

อย่างแรกคือให้คนที่ช้าที่สุดเดินนำ ไม่ใช่เดินท้าย

ฟังดูขัดความรู้สึก แต่มันทำให้จังหวะของทั้งกลุ่มถูกตั้งโดยอัตโนมัติ และคนช้าจะไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระที่ถูกลากไป

อย่างที่สองคือระบบคนปิดท้าย ต้องมีคนที่ถูกมอบหมายชัดเจนให้เดินคนสุดท้ายเสมอ และห้ามมีใครอยู่หลังเขา

อย่างที่สามคือกฎที่หลายคนบอกว่าช่วยชีวิตมาแล้ว ห้ามข้ามทางแยกใดๆ จนกว่าคนปิดท้ายจะมาถึง ไม่มีข้อยกเว้น

แต่ประเด็นที่หนักที่สุดในกระทู้ ไม่ใช่เรื่องความเร็ว

มันคือคำถามว่าเมื่อไหร่เราจะยอมกลับ

นักปีนเขาเรียกสิ่งนี้ว่าเวลาหันกลับ คือการกำหนดไว้ตั้งแต่ก่อนออกเดินทางว่า ถ้าถึงเวลานี้แล้วยังไม่ถึงยอด เราจะกลับทันที ไม่ว่าจะเหลืออีกกี่เมตร

เหตุผลที่ต้องตัดสินใจล่วงหน้าคือ ตอนอยู่หน้างานสมองเราจะลำเอียงเสมอ เพราะลงทุนไปแล้วทั้งเงิน เวลา และความเหนื่อย

“ยิ่งใกล้ยอดยิ่งเลิกยาก” คนหนึ่งเล่า “ผมเคยเดินต่อทั้งที่รู้ว่าไม่ควร แค่เพราะไม่อยากเป็นคนที่ทำให้ทุกคนต้องกลับ”

หลายคนบอกตรงกันว่าสิ่งที่ทำให้เรื่องแย่ลงคือความเกรงใจ ไม่มีใครอยากเป็นคนแรกที่พูดว่าไม่ไหว

ทางแก้ที่หลายกลุ่มใช้คือให้อำนาจยับยั้งกับทุกคน ใครก็ได้พูดคำว่าหยุด แล้วกลุ่มต้องหยุดทบทวนทันที โดยไม่มีการล้อกันทีหลัง

แล้วก็มาถึงเรื่องที่คนบ่นกันมากที่สุดแต่พูดกันน้อยที่สุด นั่นคือเงินกับของกลาง

กรณีคลาสสิกคือคนหนึ่งแบกเต็นท์สี่กิโลกรัมให้ทั้งกลุ่มใช้ อีกคนแบกแค่ของตัวเอง แต่ตอนหารค่าใช้จ่ายกลับหารเท่ากันหมด

“น้ำหนักก็คือต้นทุนอย่างหนึ่ง” ความเห็นหนึ่งเขียน “แค่ไม่มีใครคิดเป็นตัวเลข”

และสงครามเงียบที่ทุกคนเคยเจอ คือลานกางเต็นท์

สามเรื่องที่ถูกร้องเรียนซ้ำๆ ทั่วโลกเหมือนกันหมด ลำโพงบลูทูธหลังเวลาที่ควรเงียบ ไฟคาดหัวที่ส่องเข้าหน้าคนอื่น และการเดินลัดผ่านหน้าเต็นท์คนอื่นเหมือนเป็นทางเดินสาธารณะ

ฝ่ายหนึ่งบอกว่ามาเที่ยวก็ต้องสนุก อีกฝ่ายสวนกลับว่าถ้าอยากฟังเพลงดัง ไม่ต้องขับรถสามชั่วโมงมาถึงป่าก็ได้

สิ่งที่ทุกคนเห็นตรงกันในตอนท้าย คือบทสรุปที่ไม่ต้องใช้เงินสักบาท

คุยกันสิบนาทีก่อนออกเดินทาง ว่าใครนำ ใครปิดท้าย กี่โมงต้องกลับ ใครแบกอะไร และถ้ามีคนไปต่อไม่ไหว แผนสำรองคืออะไร

สองพิธีกรจะพาไปแกะดราม่านี้กันทีละฉาก พร้อมกติกากลุ่มที่ใช้ได้จริงตั้งแต่ทริปหน้า ในตอนใหม่ของ เข้าป่าหาเรื่อง