शेवटची जागा, अनोळखी वाट आणि एकही माणूस नाही: एका सोलो ट्रेकरचा अंगावर काटा आणणारा दिवस

तो दिवस सुरू होतो एका निव्वळ नशिबाच्या गोष्टीने.

२४ जुलै. दुपारी एक वाजता एक ट्रेकर बेअरटूथ लेक कॅम्पग्राउंडवर पोहोचतो, आणि तिथली अगदी शेवटची मोकळी जागा त्याला मिळते. इथे आरक्षण नाही — आधी येणाऱ्याला आधी. दहा मिनिटांचा फरक असता, तर ही गोष्टच घडली नसती.

Read nextमध्यरात्री तंबूच्या कापडाला स्पर्श करून गेला तो अथांग प्राणी... सह्याद्रीच्या जंगलातील ती थरारक रात्र!

तो आदल्या रात्री येलोस्टोनमधून बाहेर पडलाय. बेअरटूथ हायवेबद्दल त्याला रस्त्यात भेटलेल्या, कोडी — वायोमिंगमध्ये राहणाऱ्या काही लोकांकडून कळलंय. एवढ्याच माहितीवर तो इथे आलाय.

हवामान परिपूर्ण आहे. सुमारे ७० अंश फॅरनहाइट, छान झुळूक, मोकळं आकाश.

दुपारी दोन वाजता तो कॅम्पग्राउंडवरूनच निघणाऱ्या एका ट्रेलहेडवरून चालायला लागतो. ही वाट कुठे जाते, किती लांब आहे, शेवटी काय आहे — त्याला काहीही कल्पना नाही. त्याचा एकमेव नियम: कंटाळा आला की परत फिरायचं.

सुरुवात पाण्याची आहे. एका मागोमाग एक ओढे, चिखलाचे पट्टे, भिजलेले बूट. मग चढ लागतो आणि जमीन घट्ट, दगडी होत जाते.

पण खरा शत्रू वेगळाच आहे — डास. तो क्षणभर थांबला तरी ते थव्याने अंगावर येतात. बग स्प्रे अंगावर ओतूनही काहीही फरक पडत नाही. शेवटी तो त्रासालाच इंधन बनवतो आणि जवळजवळ न थांबता चालत राहतो.

दूरवर वादळाचे ढग जमायला लागतात. काही वेळाने गडगडाट ऐकू येतो.

आणि तो पूर्णपणे एकटा आहे. संपूर्ण वाटेवर त्याला एकही माणूस भेटत नाही. आपण अजून योग्य वाटेवर आहोत याची त्याची एकमेव खूण म्हणजे मातीत उमटलेले जुने बुटांचे ठसे.

कानात तो हॉरर स्टोरीज ऐकत चाललाय. मग तो गेम ऑफ थ्रोन्सचं पहिलं ऑडिओबुक लावतो — आणि तो आवाज आणि तो नजारा असे जुळून येतात की, त्याच्याच शब्दांत, ते स्वप्नासारखं वाटतं.

साडेपाच वाजता तो थांबतो. उजेड हवा, आणि वादळाच्या पुढे राहायचंय. तो मागे फिरतो.

रात्री आठच्या सुमारास तो कॅम्पवर परततो. चिलीचा डबा गरम करतो, आणि तेवढ्यात गारठवणारा पाऊस कॅम्पग्राउंडपर्यंत पोहोचतो. तो तंबूत शिरतो — दिवस पूर्ण.

पण गोष्ट तिथे संपत नाही. तो म्हणतो, तो फक्त एक दिवस होता, तरी त्याने त्याला दाखवून दिलं की त्याला बॅकपॅकिंग करायचंय. ज्या तलावांपर्यंत तो पोहोचला, तिथे मुक्काम करता आला असता आणि तिथून पुढे जाता आलं असतं.

अडचण एकच: सोबत येईल असं त्याला कोणीही माहीत नाही, आणि एकट्याने जंगलात मुक्काम करण्याइतका आत्मविश्वास अजून आलेला नाही.

ही गोष्ट ऐकल्यावर लोकांचे दोन स्पष्ट गट पडले.

पहिल्या गटासाठी हा शुद्ध रोमान्स आहे. एका कॉमेंटरने म्हटलं की त्या लँडस्केपमध्ये ऑडिओबुक ऐकत चालण्याची भावना वेगळीच असणार — सुंदर आणि अवास्तव. आणखी एकाने लिहिलं की त्यांनी हे ठिकाण कधी ऐकलंही नव्हतं, पण ते लॉर्ड ऑफ द रिंग्जसारखं दिसतं आणि तिथे ते स्वर्गात असते.

एकाने सांगितलं की ते एकेकाळी रेड लॉजमध्ये राहत होते आणि तो सगळा प्रदेश अप्रतिम आहे. दुसऱ्या एकाने लहानपणीची आठवण काढली — येलोस्टोनला कॅम्पिंग केल्यानंतर त्यांनी तोच रस्ता केला होता, आणि आजही त्यांना पुन्हा जायचंय.

सर्वात महत्त्वाचा युक्तिवाद आला एका अनुभवी माणसाकडून: त्यांची पहिली अनेक दिवसांची बॅकपॅकिंग ट्रिप याच अ‍ॅब्सरोका-बेअरटूथ भागातून झाली होती, आणि आतल्या बाजूचे नजारे अविश्वसनीय आहेत. म्हणजे हे स्वप्न अजिबात अशक्य नाही.

दुसऱ्या गटाला मात्र वेगळंच दिसलं.

एका कॉमेंटरने थेट म्हटलं की कोणीही नसलेल्या वाटेवर एकट्याने जाणं हा बराच धाडसी निर्णय दिसतो. आणखी एकाने कबूल केलं की ते दर पाच मिनिटांनी त्या पावलांच्या ठशांची तपासणी करत राहिले असते.

या गटाचा मुद्दा साधा आहे: वाट कुठे जाते हे माहीत नाही, सोबत कोणी नाही, वादळ जवळ येतंय, डासांमुळे थांबता येत नाही, आणि दिशेची एकमेव खात्री म्हणजे मातीतले जुने ठसे. यातलं एक जरी बिघडलं असतं, तर ही गोष्ट पूर्णपणे वेगळी झाली असती.

आणि म्हणूनच, या गटाच्या मते, एकट्याने मुक्काम करण्याबद्दलची त्याची स्वतःची अस्वस्थता ही कमजोरी नाही — ती शहाणपणाची खूण आहे.

दोन्ही बाजू एका गोष्टीवर मात्र सहमत आहेत: साडेपाचला परत फिरण्याचा निर्णय अचूक होता.

तो दिवस सुंदर धाडस होतं, की सुदैवाने निभावलेला बेजबाबदारपणा — या प्रश्नावर रानवाटाचे दोन होस्ट आजच्या भागात आमनेसामने येतात, आणि शेवटी स्पष्ट निकाल देतात.