त्याला ते तलाव सोडत नाहीत, पण सोबत यायला कोणीच नाही: एका अपुऱ्या स्वप्नाची गोष्ट

काही ठिकाणं तुम्हाला सोडत नाहीत. हे त्यातलंच एक.

२४ जुलै. दुपारी एक वाजता एक ट्रेकर बेअरटूथ लेक कॅम्पग्राउंडवर पोहोचतो आणि तिथली अगदी शेवटची मोकळी जागा त्याला मिळते. आदल्या रात्री तो येलोस्टोनमधून निघालाय; बेअरटूथ हायवेबद्दल त्याला रस्त्यात भेटलेल्या, कोडी — वायोमिंगमध्ये राहणाऱ्या लोकांकडून कळलंय.

Read nextमध्यरात्री तंबूच्या कापडाला स्पर्श करून गेला तो अथांग प्राणी... सह्याद्रीच्या जंगलातील ती थरारक रात्र!

दिवस परिपूर्ण आहे. सुमारे ७० अंश फॅरनहाइट, छान झुळूक.

दुपारी दोन वाजता तो कॅम्पग्राउंडवरूनच निघणाऱ्या ट्रेलहेडवरून चालायला लागतो. ही वाट कुठे जाते हे त्याला माहीत नाही. नियम एकच: कंटाळा आला की परत फिरायचं.

सुरुवातीला ओढे आणि चिखल. पुढे चढावर घट्ट, दगडी जमीन.

डास त्याला थांबूच देत नाहीत. अंगावर बग स्प्रे ओतूनही शून्य परिणाम. शेवटी तो त्रासालाच इंधन बनवतो आणि जवळजवळ न थांबता चालत राहतो — आणि त्यामुळेच नेहमीपेक्षा खूप पुढे जातो.

दूरवर वादळाचे ढग जमतात, गडगडाट ऐकू येतो.

संपूर्ण वाटेवर त्याला एकही माणूस भेटत नाही. आपण योग्य वाटेवर आहोत याची त्याची एकमेव खूण म्हणजे मातीतले जुने बुटांचे ठसे.

कानात हॉरर स्टोरीज, मग गेम ऑफ थ्रोन्सचं पहिलं ऑडिओबुक. तो सांगतो, ते सगळं स्वप्नासारखं वाटलं.

आणि मग तलाव दिसतात. तिथेच त्याच्या डोक्यात एक विचार जन्म घेतो, जो आजपर्यंत गेलेला नाही: इथे मुक्काम करता आला असता तर? इथून पुढे जाता आलं असतं तर?

साडेपाच वाजता तो परत फिरतो — उजेड हवा आणि वादळाच्या पुढे राहायचंय. रात्री आठच्या सुमारास तो कॅम्पवर पोहोचतो, चिलीचा डबा गरम करतो, आणि तेवढ्यात गारठवणारा पाऊस कोसळतो. तो तंबूत शिरतो.

तो फक्त एक दिवस होता. पण त्या एका दिवसाने त्याला बॅकपॅकिंगचं वेड लावलं.

अडचण एकच, आणि ती फार प्रामाणिक आहे: त्याच्यासोबत येईल असं त्याला कोणीही माहीत नाही, आणि एकट्याने जंगलात मुक्काम करण्याइतका आत्मविश्वास अजून आलेला नाही. म्हणून ते स्वप्न त्याला लांबचं वाटतं.

आणि इथेच लोक दोन गटांत विभागले गेले.

पहिल्या गटाचं म्हणणं सरळ आहे: थांबू नकोस.

यातला सर्वात मजबूत युक्तिवाद एका अनुभवी व्यक्तीकडून आला. त्यांची पहिलीच अनेक दिवसांची बॅकपॅकिंग ट्रिप याच अ‍ॅब्सरोका-बेअरटूथ भागातून झाली होती, आणि आतल्या बाजूचे नजारे अविश्वसनीय आहेत, असं त्यांनी सांगितलं. म्हणजे नवशिक्यासाठीही हा भाग अशक्य नाही.

एका कॉमेंटरने म्हटलं की त्या लँडस्केपमध्ये ऑडिओबुक ऐकत चालण्याची भावना वेगळीच असणार — सुंदर आणि अवास्तव. दुसऱ्या एकाने लिहिलं की त्यांनी हे ठिकाण कधी ऐकलंही नव्हतं, पण ते लॉर्ड ऑफ द रिंग्जसारखं दिसतं आणि तिथे ते स्वर्गात असते.

एकाने सांगितलं की ते एकेकाळी रेड लॉजमध्ये राहत होते आणि तो प्रदेश सुंदर आहे. आणखी एकाने लहानपणीची आठवण काढली — येलोस्टोनला कॅम्पिंग केल्यानंतर त्यांनी तोच रस्ता केला होता, आणि आजही परत जायचंय.

या सगळ्यांचा एकत्रित सूर एकच: अशी ओढ दुर्मीळ असते, आणि सोबती मिळेपर्यंत थांबलात तर वर्षं निघून जातात.

दुसरा गट मात्र थेट धोक्याकडे बोट दाखवतो.

एका कॉमेंटरने स्पष्ट म्हटलं की कोणीही नसलेल्या वाटेवर एकट्याने जाणं हा बराच धाडसी निर्णय दिसतो. आणखी एकाने कबूल केलं की ते दर पाच मिनिटांनी त्या पावलांचे ठसे तपासत राहिले असते.

आणि हे सगळं एका दिवसाच्या ट्रेकबद्दल आहे — रात्रीच्या मुक्कामाबद्दल नाही, असं हा गट आठवण करून देतो.

ज्या दिवशी वाट कुठे जाते हेच माहीत नव्हतं, कोणी भेटलं नाही, वादळ जवळ येत होतं आणि दिशेची एकमेव खात्री जुने ठसे होते — त्याच परिस्थितीत रात्र काढणं म्हणजे धोका कैकपटींनी वाढवणं.

आणि या गटाचा सर्वात धारदार मुद्दा असा: 'मी अजून तयार नाही' ही जाणीव त्याला स्वतःला झाली आहे. ती जाणीव नाकारून पुढे जाणं हे शौर्य नाही.

दोन्ही गट एका गोष्टीवर सहमत आहेत — तो पुन्हा जाणार आहे. प्रश्न फक्त कधी आणि कोणासोबत हा आहे.

सोबती मिळेपर्यंत थांबायचं की तयारी वाढवून एकट्यानेच निघायचं — रानवाटाचे दोन होस्ट आजच्या भागात यावर आमनेसामने भांडतात आणि शेवटी एक स्पष्ट पहिली पायरी सुचवतात.