गडगडाट ऐकला, तरी तो चालत राहिला: साडेपाचला घेतलेला निर्णय आणि थोडक्यात टळलेलं वादळ

दिवसाची सुरुवात नशिबाने होते आणि शेवट अगदी अचूक वेळेने.

२४ जुलै. दुपारी एक वाजता एक ट्रेकर बेअरटूथ लेक कॅम्पग्राउंडवर पोहोचतो आणि तिथली अगदी शेवटची मोकळी जागा त्याला मिळते. आदल्या रात्री तो येलोस्टोनमधून बाहेर पडलाय; बेअरटूथ हायवेबद्दल त्याला रस्त्यात भेटलेल्या, कोडी — वायोमिंगमध्ये राहणाऱ्या लोकांकडून कळलंय.

Read nextमध्यरात्री तंबूच्या कापडाला स्पर्श करून गेला तो अथांग प्राणी... सह्याद्रीच्या जंगलातील ती थरारक रात्र!

हवामान परिपूर्ण आहे — सुमारे ७० अंश फॅरनहाइट आणि छान झुळूक.

दुपारी दोन वाजता तो कॅम्पग्राउंडवरूनच निघणाऱ्या ट्रेलहेडवरून चालायला लागतो. ही वाट कुठे जाते हे त्याला माहीत नाही. त्याचा एकमेव नियम आहे: कंटाळा आला की परत फिरायचं.

सुरुवातीचा टप्पा ओढ्यांचा आणि चिखलाचा आहे. पुढे चढावर जमीन घट्ट आणि दगडी होते.

मग डास येतात. तो क्षणभर थांबला तरी ते थव्याने अंगावर येतात. अंगावर बग स्प्रे ओतूनही काहीही फरक पडत नाही. शेवटी तो त्रासालाच प्रेरणा बनवतो आणि जवळजवळ विश्रांती न घेता चालत राहतो.

याच वेळी दूरवर वादळाचे ढग जमायला लागतात. काही वेळाने गडगडाट ऐकू येतो.

आणि तो एकटा आहे. संपूर्ण वाटेवर त्याला एकही माणूस भेटत नाही. आपण योग्य वाटेवर आहोत याची त्याची एकमेव खूण म्हणजे मातीत उमटलेले जुने बुटांचे ठसे.

कानात हॉरर स्टोरीज, नंतर गेम ऑफ थ्रोन्सचं पहिलं ऑडिओबुक. तो सांगतो, तो आवाज आणि तो नजारा इतके जुळले की सगळं स्वप्नासारखं वाटलं. वर तलाव दिसतात.

साडेपाच वाजता तो थांबतो आणि दोन गोष्टींचा हिशोब करतो — परतीच्या वाटेला उजेड हवा, आणि वादळाच्या पुढे राहायचंय. दोन्हींचं उत्तर एकच: आता मागे फिरा.

रात्री आठच्या सुमारास तो कॅम्पवर परततो. चिलीचा डबा गरम करतो, आणि तो संपेपर्यंत गारठवणारा पाऊस कॅम्पग्राउंडवर पोहोचतो. तो तंबूत शिरतो.

वेळ अचूक जुळलेली आहे. अर्धा तास इकडेतिकडे झाला असता, तर तो त्या पावसात दगडी उतारावर असता.

तरीही तो अस्वस्थ आहे — पण वेगळ्या कारणाने. तो सांगतो की तो एक दिवस त्याला पुरला नाही. ज्या तलावांपर्यंत तो पोहोचला, तिथे मुक्काम करता आला असता आणि तिथून पुढे जाता आलं असतं. त्याला बॅकपॅकिंग करायचंय.

अडचण एकच: सोबत येईल असं त्याला कोणीही माहीत नाही, आणि एकट्याने जंगलात मुक्काम करण्याइतका आत्मविश्वास अजून आलेला नाही.

ही गोष्ट ऐकल्यावर लोकांचे दोन गट पडले, आणि वाद निघाला तो नेमका त्या साडेपाचच्या निर्णयावर.

पहिला गट म्हणतो, हा माणूस हुशार होता. त्याने ढग पाहिले, गडगडाट ऐकला, उजेड आणि वादळ यांचा एकत्र हिशोब केला आणि वेळेत माघार घेतली. आणि याचा पुरावा साधा आहे — तो तंबूत शिरल्यावर पाऊस आला, आधी नाही.

याच गटातल्या लोकांना तो अनुभवही खुणावतोय. एका कॉमेंटरने म्हटलं की त्या लँडस्केपमध्ये ऑडिओबुक ऐकत चालणं ही भावना वेगळीच असणार — सुंदर आणि अवास्तव. दुसऱ्या एकाने लिहिलं की त्यांनी हे ठिकाण कधी ऐकलंही नव्हतं, पण ते लॉर्ड ऑफ द रिंग्जसारखं दिसतं.

एकाने सांगितलं की ते एकेकाळी रेड लॉजमध्ये राहत होते आणि तो प्रदेश अप्रतिम आहे. आणखी एकाने लहानपणी येलोस्टोननंतर केलेल्या त्याच रस्त्याची आठवण काढली. आणि एका अनुभवी माणसाने सांगितलं की त्यांची पहिली अनेक दिवसांची बॅकपॅकिंग ट्रिप याच अ‍ॅब्सरोका-बेअरटूथ भागातून झाली होती.

दुसरा गट मात्र निर्णयाच्या वेळेवर बोट ठेवतो.

एका कॉमेंटरने थेट म्हटलं की कोणीही नसलेल्या वाटेवर एकट्याने जाणं हा बराच धाडसी निर्णय दिसतो. आणखी एकाने कबूल केलं की ते दर पाच मिनिटांनी त्या पावलांचे ठसे तपासत राहिले असते.

या गटाचं म्हणणं असं की गडगडाट ऐकू आल्याबरोबरच माघार घ्यायला हवी होती. वाट कुठे जाते हेच माहीत नसेल, तर परतीचं अंतर किती हेही माहीत नसतं — म्हणजे उजेडाचं गणित निव्वळ अंदाजावर चालतं.

आणि डासांमुळे न थांबता चालत राहणं म्हणजे थकवा लपवत पुढे जाणं, असंही या गटाला वाटतं.

दोन्ही गट एका गोष्टीवर सहमत आहेत: तलाव दिसल्यावर 'अजून थोडं पुढे' न म्हणता तो मागे फिरला, हे सोपं नव्हतं.

तो निर्णय दिवस वाचवणारा होता, की उशिरा घेतलेला आणि नशिबाने तारलेला — रानवाटाचे दोन होस्ट आजच्या भागात यावर आमनेसामने भांडतात आणि शेवटी एक स्पष्ट नियम श्रोत्यांच्या हातात देतात.