SPELLEIDER ONTHOOFDT GELIEFD PERSONAGE VAN BESTE VRIEND: '15 JAAR VRIENDSCHAP IN ÉÉN KLAP VOORBIJ!'

Het had een gezellige online campagne moeten worden om het contact met verre vrienden warm te houden, maar voor één spelleider eindigde een zelfgebouwd avontuur in een emotioneel slagveld. Na drie jaar spelen en talloze verhitte sessies ligt niet alleen het meest besproken personage van de groep onder de guillotine, maar is ook een vriendschap van maar liefst vijftien jaar definitief verbroken.

Het drama begint wanneer de spelleider zijn oude vriend Chet uitnodigt. Chet staat erop om Garret te spelen, een crimineel personage dat hij al jaren eerder heeft bedacht. Pas veel later ontdekt de spelleider dat Garret niet zomaar een verzinsel is: Chet heeft een heel boek over hem geschreven en identificeert zich volledig met deze fictieve schurk. Aan de speeltafel vertaalt zich dat in een extreem geval van het hoofdpersoon-syndroom.

Read nextDe schimmenbarde die de tafel laat twijfelen: een onwaarschijnlijk drama aan de speeltafel

Vanaf de allereerste sessie gedraagt Garret zich als een ongeleid projectiel. Wanneer een verslagen misdaadbaas zich overgeeft en het naïeve groepslid Sneedle hem netjes wil arresteren, slaat Garret zonder pardon een bijl in de schedel van de gevangene. Maandenlang terroriseert hij de groep met woede-uitbarstingen, ruzies met onschuldige omstanders en eindeloze monologen over zijn duistere verleden. Wanneer de spelleider hem hierop aanspreekt, belooft Chet beterschap en zweert hij dat Garret een grote karakterontwikkeling zal doormaken.

Na een half jaar vol loze beloftes is het geduld van de spelleider op. In de elfde sessie zet hij een scherp dilemma op: de groep moet gevaarlijke materialen escorteren voor een machtige Senator, met de expliciete contractuele waarschuwing dat diefstal direct wordt bestraft met de dood. Tegelijkertijd krijgt Garret een aanbod van onderwereldfiguren om de lading te stelen in ruil voor hulp bij zijn persoonlijke wraakmissie.

Ondanks de overduidelijke waarschuwingen kiest Garret voor het verraad. Hij verliest het gevecht tegen zijn eigen groepsgenoten en belandt in de cel. De spelleider krijgt direct spijt van zijn harde opzet en zoekt naar een manier om het personage van zijn vriend te sparen, zeker wanneer Garret tijdens celbezoeken van de andere spelers eindelijk berouw lijkt te tonen.

Maar het noodlot slaat toe wanneer rivaal Sneedle de cel binnenstapt voor een laatste gesprek. Garret verliest zichzelf in zijn meest haatdragende tirade ooit en zweert dat hij Sneedles volledige familie voor zijn ogen zal afslachten. Voor de spelleider is de maat vol. Op het schavot speelt de Senator een opname van de doodsbedreigingen af en laat Garret onthoofden.

De nasleep is pijnlijk. Chet voelt zich vernederd, maar besluit te blijven met een nieuw personage genaamd Wrench. Uit puur schuldgevoel laat de spelleider zijn vriend allerlei eigen tafelregels breken. Wrench mag het dagboek van de dode Garret vinden, krijgt tijdens een magische sessie valse herinneringen aan Garret ingeplant en Chet mag tijdens speciale tussenspellen zelfs alternatieve versies van zijn geliefde schurk spelen.

In plaats van het verdriet te verzachten, voedt dit Chets obsessie. Wrench verandert in een sombere kloon en probeert via necromantie Garret tot leven te wekken. Wanneer die route wordt afgesneden, barst de bom. Chet verlaat woedend de groep omdat zijn creatie geen respect zou hebben gekregen en verbreekt na vijftien jaar elk contact.

Onder medespelers en kenners zijn de meningen scherp verdeeld. Eén reageerder stelde dat de spelleider een dure les heeft geleerd over het handhaven van je eigen regels, omdat elke uitzondering uit schuldgevoel tot een nieuwe ramp leidde. Een ander beargumenteerde dat spelers zoals Chet lijden aan emotionele versmelting met hun personage en iedereen gebruiken als figuranten voor hun eigen ego, waardoor de groep veel beter af is zonder hem. Aan de andere kant toonde iemand begrip voor de spelleider, omdat een vriendschap van vijftien jaar nu eenmaal wat wrijving waard is, terwijl een ander opmerkte dat de spelleider vanaf het begin had moeten vragen hoe Garrets verlossingsboog er precies uitzag om die samen te begeleiden.

Het verhaal bewijst hoe dodelijk een gebrek aan open communicatie aan de speeltafel kan zijn. Dat brengt ons direct bij een tweede dilemma waar veel nieuwe spelers mee worstelen: als je met je groep een briljante, gecoördineerde aanvalscombo bedenkt om een draak in twee rondes te verpulveren, houd je dat draaiboek dan geheim om de spelleider te verrassen, of leg je je kaarten vooraf op tafel?

Onze hosts duiken in de nieuwste aflevering van de podcast Spelbreker vol in deze vurige discussies en vellen hun genadeloze eindoordeel.