Liefdesdrama op Afstand: Geannuleerde Dates, Verdachte Body Scrub en Een Verrassende Break-up!

Ik ben 30 jaar en mijn vriend van 31 en ik wonen 40 kilometer uit elkaar. Onze agenda's zijn een nachtmerrie en we hebben elkaar sinds begin augustus niet meer gezien. Gisteravond annuleerde hij onze date vlak voordat we elkaar zouden ontmoeten, en ik voel me volledig afgewezen. Ik vraag me af: verspil ik hier mijn tijd?

Sinds mei daten we, maar door mijn dochter van zes, voor wie ik doordeweeks de primaire voogdij heb, kunnen we elkaar alleen in de weekenden zien. Binnenkort krijgt haar vader haar ook doordeweeks, wat mij meer vrije tijd zou geven. Mijn vriend zit in een band en heeft soms optredens in het weekend, maar ik ben een onafhankelijk type, dus dat vond ik prima. Tot nu toe.

Read nextHELP, EEN MOT! Hoe een 'reddingsactie' eindigde in 8 wespensteken en een spoedbezoek aan het ziekenhuis!

Het is half september en ik heb hem sinds begin augustus niet meer gezien. Vrijdagavond belde ik hem en hij stelde voor om iets te doen, omdat hij geen optredens had. Ik keek ernaar uit. Maar terwijl ik me klaarmaakte, kreeg ik een bericht: hij voelde zich niet lekker en wilde me niet zien. Dit, terwijl we elkaar al eerder ziek hebben gezien!

Het doet pijn dat hij in zes weken geen tijd voor me heeft kunnen vinden. Ik zou blij zijn met zelfs een snelle borrel of brunch. Ik heb altijd tijd voor hem gemaakt, na zijn optredens afgesproken, en tot diep in de nacht gepraat als hij me nodig had. Zelfs bronchitis weerhield me er niet van hem te zien. Een paar weken geleden weigerde hij bij mij te blijven slapen na een optreden in de buurt, omdat hij 's ochtends iets via internet moest ophalen. Ironisch genoeg ging zijn auto die nacht kapot, vlakbij mijn huis.

Ik voel me compleet single, alsof hij zijn interesse verloren heeft. Ik ben boos op mezelf dat ik me zo laat voelen. Moet ik hier wel mee doorgaan?

De online gemeenschap was snel met hun oordeel. "Als je iemand al meer dan een maand niet hebt gezien, ben je niet aan het daten," zei één commenter. "Zijn excuus is behoorlijk slap," argumenteerde een ander. Velen benadrukten dat echte interesse altijd leidt tot het maken van tijd, ongeacht de afstand. "Ik reed elk weekend anderhalf uur om mijn vriendin te zien. 30 minuten afstand? Dat is waanzinnig," merkte een man op.

Twee weken later zag ik hem eindelijk, na zeven weken. Het voelde 'off', ongemakkelijk. Zondagochtend, tijdens het douchen, zag ik een fles camellia-geurende body scrub die zeker niet van mij was en die ik nog nooit eerder had gezien. Een enorme rode vlag. Ik confronteerde hem niet direct, iets waar ik spijt van heb.

De dagen erna reageerde hij kort of liet hij mijn berichten ongelezen. Woensdagavond was ik er klaar mee. Ik blokkeerde hem zonder waarschuwing op sociale media. De volgende middag kreeg ik een bericht: "Hé, uhm... heb je me geblokkeerd?"

Mijn antwoord was kort maar krachtig: "Ja. Ik geef het op. Het leven is te kort om iemands tweede keus te zijn. Of je nu je interesse verloren hebt, of er iemand anders is (als je op zondagochtend onder de douche een meisjesachtige body scrub ziet die niet van jou is, moet je je afvragen), of allebei, het kan me echt niet schelen. Ik verdien beter. Ik ben boos op mezelf dat ik dit zo lang heb laten aanslepen." Sindsdien heb ik niets meer van hem gehoord. Het voelt alsof 'het afval zichzelf heeft opgeruimd'. Ik word morgen 31 en ben vrij en single.

Hoewel de meeste mensen de beslissing van de vrouw steunden, waren er ook tegengeluiden. "Ik gebruik zelf vrouwelijke producten, dat hoeft geen rode vlag te zijn," merkte een man op. Een ander vond dat "het afval dat zichzelf opruimt" niet van toepassing was als zij degene was die hem blokkeerde. Maar de algehele consensus bleef: zijn gebrek aan inspanning sprak boekdelen.

**Parkeerplek Conflicten: De Onstuitbare Karen**

Ik beheer een winkel die een parkeerplaats deelt met het naastgelegen huis. Er zijn borden die duidelijk maken dat de drie parkeerplaatsen van mijn winkel alleen voor klanten zijn. Mijn buurvrouw Betty, een lieve oudere dame die thuis therapeut is, heeft haar eigen parkeerplaatsen voor haar cliënten aan de andere kant. Maar dan is er Karen.

Karen werkt bij het benzinestation aan de overkant en heeft de gewoonte ontwikkeld om consequent op mijn klantenparkeerplaats te staan. Ik heb haar nu al drie keer gevraagd hiermee te stoppen. Mijn borden vermelden helaas niet dat er weggesleept wordt op kosten van de eigenaar, dus dat kan ik niet doen. Elke keer dat ik haar aanspreek, schreeuwt ze, negeert ze me, of…

De online gemeenschap was unaniem: Karen moet gestopt worden. "Zeven weken zonder je partner zien, dat is geen roosterprobleem, dat is gebrek aan interesse," zei één commenter. Een ander merkte op: "Haar excuus is behoorlijk slap." De discussie ging snel over naar het gebrek aan respect van Karen en de noodzaak om daadkrachtig op te treden.

De hosts van De Dagdraad duiken dieper in deze verhalen en bespreken de dilemma's en reacties van de online community.