ACHÍS, ACHÍS! POR QUE ESTA MOZA ESBIRRA CADA VEZ QUE IMAXINA HISTORIAS ANTES DE DURMIR?

Acontece todas as noites coa precisión dun reloxo suízo. Apagas a luz, acómodaste na almofada e, ao notar que o sono aínda non chega, comezas a recrear pequenos escenarios ficticios na túa cabeza. Non hai contido sexual nin tensión dramática; son só imaxinacións espontáneas para entreter a mente. E nese intre exacto, sen previo aviso: un esbirro forte seguido inmediatamente por outro. Dous, sempre dous, e despois o silencio absoluto.

Este insólito relato espertou unha intensa curiosidade no mundo científico. O misterio faise aínda máis desconcertante cando a persoa afectada asegura que durante as horas do día, mesmo deitada na mesma posición e pensando nos mesmos argumentos, o reflexo estornudatorio xamais se manifesta. Que clase de conexión oculta existe entre a inventiva nocturna e os nervios da cavidade nasal?

Read nextO segredo xaponés que está a encher as fragas galegas: camiñar devagar contra o estrés

As respostas non tardaron en polarizarse. Por unha banda, un participante no debate defendeu que o cerebro está producindo un cruce temporal de liñas entre as redes neuronais da fantasía e as ramificacións do nervio trixémino, favorecido pola caída de inhibidores cando entramos no estado de somnolencia. Lembrou ademais que a ciencia xa recoñece o reflexo fótico por luz intensa e certos esbirros vinculados a pensamentos eróticos, polo que un disparo reflexo ante a imaxinación pura non é ningunha imposibilidade biolóxica.

Por outra banda, outro analista escéptico argumentou que é absurdo atribuír propiedades tan máxicas á cortiza cerebral. Sostivo que o máis probable é unha combinación puramente física: a vasodilatación nocturna dos tecidos nasais xunto cun patrón de micro-ansiedade ou condicionamento psicolóxico que remata actuando como un gatillo mecánico.

Pero este choque entre a mente e o corpo non é exclusivo dos reflexos estraños. Na outra cara da moeda científica, atopamos a testemuña dunha estudante decidida a non abandonar o seu mestrado en biotecnoloxía a pesar dos golpes á súa autoestima e do desgaste anímico. A teimosía por completar a carreira investigadora fronte ao risco de colapso persoal abre unha fenda idéntica: ata que punto debemos escoitar as alertas que nos envía o organismo antes de que sexa demasiado tarde?

Os presentadores do podcast debullan a fondo todas as arestas desta fascinante dualidade.