330 અરજી, 40 ઇન્ટરવ્યૂ અને એક રેસ્ટોરાંની નોકરી પછી આખરે આવ્યો એ ફોન

એક ફોન કોલ. ફક્ત ચાર શબ્દો — "અમે તમને ઓફર આપીએ છીએ."

અને પાંચ મહિનાનું અંધારું એક ઝાટકે તૂટી જાય છે.

Read nextમેડિકેડના નવા નિયમો: શું અમેરિકામાં ગરીબો માટે આરોગ્ય સંભાળ વધુ મુશ્કેલ બનશે?

એક યુવાને પોતાની આખી સફર જાહેરમાં વહેંચી છે, અને એ સફરના આંકડા વાંચીને કોર્પોરેટ દુનિયામાં ચર્ચા છેડાઈ ગઈ છે.

330 અરજીઓ. 40થી વધુ પહેલા રાઉન્ડના ઇન્ટરવ્યૂ. 15 બીજા રાઉન્ડ. 5 ફાઇનલ રાઉન્ડ. અને એ બધામાંથી માંડ એક "હા".

વાત શરૂ થાય છે એક રાજીનામાથી. ભણતર પૂરું કર્યા પછીની પહેલી નોકરી — સપનાંની નોકરી — પણ ત્યાં કામનું વાતાવરણ અને મેનેજમેન્ટ એટલું ખરાબ કે યુવાને હાથમાં બીજી કોઈ નોકરી લીધા વગર જ છોડી દીધી.

એને લાગતું હતું કે એના માર્ક્સ, એનું ભણતર અને એનો અનુભવ મળીને એક-બે મહિનામાં નવી નોકરી અપાવી દેશે.

બજારે એ ધારણા ચૂરચૂર કરી નાખી.

મહિનાઓ પસાર થાય છે. બચત ઓગળે છે. ઘર ચલાવવા માટે એ રેસ્ટોરાંમાં પાર્ટ ટાઇમ સર્વિંગનું કામ સ્વીકારે છે — જે હાથે પ્રેઝન્ટેશન બનતાં હતાં, એ જ હાથે હવે ટ્રે ઉપડે છે.

"કામમાં કોઈ શરમ નથી," એ કહે છે. પણ મિત્રો પ્રમોશન લેતા હોય અને પોતે 331મી અરજી ભરતો હોય — એ સરખામણી અંદરથી કોરી ખાય છે.

"આખી જિંદગી મને મારા ભણતરનું અને અનુભવનું ગૌરવ રહ્યું છે," એણે લખ્યું છે. "પણ આ જોબ માર્કેટ મેં જોયેલું સૌથી કઠણ બજાર છે."

પછી આવે છે એ દિવસ. ફાઇનલ રાઉન્ડનું પરિણામ. ઓફર.

"આજે બધું ઊજળું દેખાવા લાગ્યું છે," એ લખે છે. "હું આ એટલા માટે કહું છું કે તમને ખબર પડે — આનો અંત આવે છે. જે તમારા માટે લખાયું છે એ તમને શોધીને જ રહેશે."

અને અહીંથી જ ચર્ચા બે ભાગમાં વહેંચાઈ ગઈ છે.

એક બાજુ છે ઉજવણી કરનારાઓની મોટી ભીડ.

"જે માણસે આટલી મહેનત કરી અને હાર ન માની, એની સફળતા સાંભળવી ખરેખર સારી લાગે છે," એક કોમેન્ટ કરનારે લખ્યું.

એક બીજી વ્યક્તિએ પોતાની જ વાત વહેંચી: "મને ગઈકાલે જ ઓફર મળી. હું પણ લાંબા સમયથી બેરોજગાર હતો અને કરિયર બદલવાની કોશિશ કરતો હતો. મને લાગતું હતું કે હવે એ જ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં પાછું જવું પડશે જેને હું નફરત કરતો હતો. પણ થઈ ગયું. અરજી કરતા રહો — તમને ખબર નથી કે તમારું રિઝ્યુમે કોણ જોઈ રહ્યું છે."

બીજા એકે ઉમેર્યું કે "આવી સફળતાની વાર્તાઓ પણ કહેવાવી જોઈએ" — કારણ કે ચારે બાજુ ફક્ત નિરાશા સાંભળીને નોકરી શોધનારાઓ તૂટી જાય છે.

"તમારી સફર અમારા જેવા લોકોને અરજી કરતા રહેવાની હિંમત આપે છે," બીજા એકે લખ્યું.

અને એક જણે તો સીધું જ કહી દીધું: "તમે આ ગેમ જીતી ગયા."

પણ સામે એક તીખી, ઠંડી છાવણી પણ ઊભી છે.

સૌથી વધુ સમર્થન પામેલી પ્રતિક્રિયા ઉજવણી નહીં, ચેતવણી હતી: "અભિનંદન! પણ યાદ રાખજો — પહેલો પગાર હાથમાં ન આવે ત્યાં સુધી કશું નક્કી નથી."

આ ડર કાલ્પનિક નથી. ઓફર પાછી ખેંચાવી, જોઇનિંગ ડેટ ટળવી, બજેટ ફ્રીઝ થવું — છેલ્લા બે વર્ષમાં આ બધું અસંખ્ય લોકોએ ભોગવ્યું છે.

બીજી પ્રતિક્રિયા એથીય કડવી હતી: "અભિનંદન. મારી એક હરીફ ઓછી થઈ. મને તો હવે જે મળે એ લઈ લેવું છે."

એક જ વાક્યમાં આખા બજારની હાલત — લોકો હવે પસંદગીથી નહીં, મજબૂરીથી નોકરી સ્વીકારે છે.

કોઈએ આશા વ્યક્ત કરી કે "હમણાં આવી સફળતાની વાર્તાઓ વધુ સંભળાય છે, કદાચ બજાર સુધરી રહ્યું છે." પણ સામે દલીલ થઈ કે બે-ચાર વાર્તાઓ કોઈ પુરાવો નથી.

અને એક વ્યક્તિએ સૌથી વ્યવહારુ સવાલ પૂછ્યો: "તમે કરો છો શું?" — એટલે કે નોકરી કઈ છે, પગાર કેવો છે, એ જાણ્યા વગર "જીત" કહી દેવી વહેલી નથી?

અહીં જ સાચો સવાલ ઊભો થાય છે.

330 અરજી પછી મળેલી એક નોકરી — એ મહેનતની જીત છે, કે એક તૂટેલી હાયરિંગ સિસ્ટમમાંથી માંડ બચી નીકળવાની વાર્તા?

જો એક લાયક, ભણેલો, અનુભવી ઉમેદવારને એક નોકરી માટે 330 વાર હાથ લંબાવવો પડે, તો વાંક ઉમેદવારનો છે કે વ્યવસ્થાનો?

અને "જે તમારા માટે લખાયું છે એ મળી જ જશે" — આ વાક્ય દિલાસો છે કે એક ખતરનાક સલાહ, જે નિષ્ફળતાનો આખો બોજ સિસ્ટમને બદલે માણસના ખભે મૂકી દે છે?

એક વાત તો નક્કી છે. પાંચ મહિના, 330 અરજી અને એક પાર્ટ ટાઇમ નોકરી પછી પણ જેણે "સબમિટ" દબાવવાનું બંધ ન કર્યું — એ માણસે કંઈક તો સાબિત કરી બતાવ્યું છે.

આ આખી વાત પર ઓફિસ ઓટલોના હોસ્ટ હેતલ અને અમિત આ અઠવાડિયે સામસામે આવી જાય છે — અને અંતે એક સ્પષ્ટ ચુકાદો પણ આપે છે.