පඩි 3,500ක් බැස්ස තැන හමු වූ 'ජීවමාන පාලම': අවුරුදු 200ක් පැරණි, තාමත් වැඩෙන පුදුමය!

පඩිපෙළ 3,500ක්. දණහිස් වෙව්ලන බෑවුම්. කූඩැල්ලන් පිරුණු වැසි වනාන්තර. ඒ සියල්ල පසු කර ගිය තැන ඔහුට හමු වන්නේ ලෝකයේ වෙන කිසිම තැනක නැති දෙයකි — ගස් මුල්වලින් 'වැවුණු' පාලමකි.

මේ දිනවල අන්තර්ජාල සංචාරක සමූහවල නැවත නැවත බෙදාගැනෙන මේ සටහන ලියා ඇත්තේ ඉන්දියාවේ මේඝාලය ප්‍රාන්තයට තනිවම ගිය තරුණ සංචාරකයෙකි. ඔහුගේ ඉලක්කය: නොංග්‍රියාට් ගම්මානයේ ලෝක ප්‍රසිද්ධ ද්විත්ව මහල් ජීවමාන මුල් පාලම දෑසින්ම දැකීම.

Read nextමළ ආච්චි සමඟ වසර දෙකක් එකම ගෙදර: නාඳුනන අවමංගල්‍යයකට ගිය සංචාරකයෙක් දුටු ලොව පුදුමම චාරිත්‍රය

ගමන පහසු නැත. ටිර්නා ගම්මානයෙන් පටන් ගන්නා පඩිපෙළ නිම්නය පත්ලටම බසී. අතරමඟදී ගඟක් උඩින් එල්ලෙන, පය තැබූ සැණින් වෙව්ලන කම්බි පාලම් දෙකක් තරණය කළ යුතුය. වැසි නොනවතී. 'මගේ කකුල් දෙක රබර් වගේ වුණා' යැයි ඔහු ලියයි. 'ඒත් ආපහු හැරෙන්න හිතුණේ නැහැ.'

ඉන්පසු ඔහු ඉදිරියේ එය මතු වේ: ගංගාවක් උඩින්, එකක් උඩ එකක් ලෙස වැඩුණු පාලම් දෙකක්. කුළුණු නැත. කම්බි නැත. කොන්ක්‍රීට් නැත. ඇත්තේ ජීවමාන ගසක මුල් පමණි. ඔහු එය හඳුන්වන්නේ 'මිනිසා සහ සොබාදහම එකට ලියූ කවියක්' ලෙසිනි.

රහස මෙයයි: ඛාසි ජනයා රබර් අත්තික්කා ගසක වායු මුල්, උණ බම්බු සහ පුවක් කඳන් ආධාරකවලින් ගඟෙන් එගොඩට යොමු කරයි. වසර 15ක් — සමහර විට 30ක් — තිස්සේ ඒවා ගොතමින්, පටලවමින්, අනෙක් ඉවුරට සවි කරයි. කොන්ක්‍රීට් පාලම් ඉදිකළ දාට වඩා දුර්වල වන අතර, මේ පාලම් වයසට යද්දී තව තවත් ශක්තිමත් වේ. සමහර ඒවා අවුරුදු 200ක් පැරණි යැයි විශ්වාස කෙරෙන අතර, එකවර මිනිසුන් 50කගේ බර දරයි.

හේතුව ද පැහැදිලිය. මේ ප්‍රදේශය ලෝකයේ තෙත්ම බිමයි — සොහ්රා ප්‍රදේශයට වසරකට වර්ෂාව මිලිමීටර 11,777ක් ලැබේ. එවැනි වැස්සක ලී පාලම් දිරා යයි, යකඩ මලකඩ කයි. එබැවින් ඛාසි ජනයා දිරන දේ වෙනුවට වැඩෙන දේ තෝරා ගත්හ.

එහෙත් සංචාරකයාව වඩාත්ම සසල කළේ ඉංජිනේරු විද්‍යාව නොවේ. පාලමක් වවන්නට පටන් ගන්නා කෙනා බොහෝ විට එය සම්පූර්ණ වූ දවස දකින්නේ නැත. ඔහු ලියන්නේ 'මේක තමන් වෙනුවෙන් කරන දෙයක් නෙවෙයි. තවම ඉපදිලාවත් නැති මුනුබුරන්ට දෙන තෑග්ගක්' කියායි.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

සටහනට ප්‍රතිචාර ගලා ආවේය. එක් අදහස් දක්වන්නෙක් ලිව්වේ මේ ඡායාරූප කෘත්‍රිම බුද්ධියෙන් හදපු ඒවා යැයි මුලින් සිතූ බවයි. තවත් අයෙක් පැවසුවේ පරම්පරා ගණනක ඉවසීම ගැන කොටස කියවද්දී තමන්ගේ ඇස් තෙත් වූ බවයි. තවත් අයෙක් අනතුරු ඇඟවීය: 'අපි හැමෝම එකපාර ගියොත්, මේ පුදුමය අපේ අතින්ම නැති වෙයි.'

එම බිය හිස් එකක් නොවේ. සමාජ මාධ්‍ය ප්‍රසිද්ධියත් සමඟ සමහර පාලම් අසලට වාර සමයේ දිනකට දහස් ගණන් සංචාරකයෝ පැමිණෙති. කසළ එකතු වේ. සමහර ගම්මාන ඉක්මනින් සවි කළ හැකි යකඩ පාලම්වලට මාරු වී පැරණි මුල් පාලම් අත්හැර දමා ඇත. ඒ අතරම, මෝර්නිංස්ටාර් කොංතාව් නම් තරුණයෙකුගේ පදනමක් පැරණි පාලම් අලුත්වැඩියා කරමින්, අලුත් පාලම් වවමින්, ළමයින්ට ශිල්පය උගන්වමින් සිටී. 2022දී මේ පාලම් යුනෙස්කෝ ලෝක උරුම අපේක්ෂිත ලැයිස්තුවට ද ඇතුළත් විය.

සංචාරකයා ගම්මානයේ දින තුනක් නතර විය. දුරකථන සිග්නල් නැත. අන්තර්ජාලය නැත. ඔහුගේ සටහන අවසන් වන්නේ මෙසේය: 'මට එතන නැති වුණේ සිග්නල් නෙවෙයි. ඝෝෂාව විතරයි.'

මේ අපූරු කතාවේ නොකියවුණු පැති, ඛාසි ජනයාගේ රහස් සහ ඔබත් මේ ගමන යා යුතු ද යන්න ගැන 'සංචාරක සටහන්' වැඩසටහනේ සත්කාරකයෝ මෙවර කථාංගයේදී රසවත් සංවාදයක යෙදෙති.