මළ ආච්චි සමඟ වසර දෙකක් එකම ගෙදර: නාඳුනන අවමංගල්‍යයකට ගිය සංචාරකයෙක් දුටු ලොව පුදුමම චාරිත්‍රය

සංචාරකයෙක් ඉන්දුනීසියාවේ කඳුකර ගම්මානයකට යන්නේ ලස්සන දර්ශන බලන්න ය. නමුත් ඔහු ආපසු එන්නේ ජීවිතය හා මරණය ගැන හිතන විදිහම වෙනස් කරගෙන ය.

මේ දිනවල අන්තර්ජාලයේ කතාබහට ලක්වන මේ අත්දැකීම සිදුවන්නේ දකුණු සුලවේසි පළාතේ තානා ටොරාජා ප්‍රදේශයේ ය. එහි ජීවත් වන ලක්ෂ හයකට ආසන්න ජනතාවට මරණය කියන්නේ අවසානයක් නොවේ. ඒක ජීවිතයේ ලොකුම උත්සවයයි.

Read nextපඩි 3,500ක් බැස්ස තැන හමු වූ 'ජීවමාන පාලම': අවුරුදු 200ක් පැරණි, තාමත් වැඩෙන පුදුමය!

කතාව පටන් ගන්නේ පුදුම ආරාධනාවකින්. නවාතැන් හිමි පවුලේ පුතා උදේ කෑම මේසයේදී අහනවා, අද අපේ නෑදෑයෙකුගේ අවමංගල්‍යයට එනවාද කියලා. නාඳුනන කෙනෙකුගේ අවමංගල්‍යයකට යන එක ගැන සංචාරකයා පැකිළෙනවා. නමුත් ටොරාජා සංස්කෘතියේ ඒක අගෞරවයක් නොවේ; අමුත්තන් වැඩි වන තරමට මියගිය කෙනාට ලැබෙන ගෞරවය වැඩියි.

එතැනින් එහාට ඔහු දකින දේවල් එකින් එක සිහින වගේ ය. දින තුනක් පැවතෙන උත්සවය. අමුත්තන් සිය ගණනක්. උණ බම්බුවලින් හදපු තාවකාලික මණ්ඩප. පැමිණෙන හැම පවුලක්ම ගෙනෙන ඌරන් සහ මී හරකුන් ලියාපදිංචි කරන ලේකම්වරු. ඒ තෑගි පසුව ණයක් ලෙස සලකා ආපසු ගෙවිය යුතු නිසා, අවමංගල්‍යයක් කියන්නේ පරම්පරා ගණනක් දිවෙන සමාජ ගිවිසුමක් ය.

වඩාත්ම කම්පන සහගත කොටස මී හරක් පූජාවයි. ටොරාජා විශ්වාසයට අනුව මියගිය කෙනාගේ ආත්මය පරලොවට යන්නේ මී හරකාගේ පිටේ නැගී ය. සාමාන්‍ය මී හරකෙක් රුපියා මිලියන ගණනක් වන අතර, කළු සුදු පැහැති දුර්ලභ තෙදොං සලේකෝ කෙනෙකුට ඩොලර් හැට හැත්තෑ දහසක් දක්වා මිලක් තියෙනවා. වංශවත් පවුලක අවමංගල්‍යයකදී සතුන් විසි හතරකට වඩා පූජා කරනවා.

නමුත් ඔක්කොටම වඩා සංචාරකයාව මවිතයට පත් කරන්නේ වෙන දෙයක්. ඔහු නවාතැන් ගත් නිවසේම, වසර දෙකක් තිස්සේ, කල් තබාගත් ආච්චි කෙනෙකුගේ සිරුරක් තිබී ඇති බව ඔහු පසුව දැනගන්නවා. ටොරාජා සංස්කෘතියේ අවමංගල්‍යය පවත්වන තුරු කෙනෙක් මැරුණා කියලා කියන්නේ නැහැ; ඔහු තවම රෝගියෙක් පමණයි. පවුලේ අය දවස ගානේ ඔහුට කෑම පිළිගන්වනවා, කතා කරනවා, අමුත්තන්ට හඳුන්වා දෙනවා.

තව අවුරුදු කිහිපයකට වරක් පැවැත්වෙන මාණෙනේ නම් චාරිත්‍රයේදී පවුල් තම මියගිය ඥාතීන් සොහොන්වලින් එළියට අරගෙන, පිරිසිදු කරලා, අලුත් ඇඳුම් අන්දවලා, ඡායාරූප පවා ගන්නවා. පිටින් බලන කෙනෙකුට ඒක අද්භූතයි; ඔවුන්ට ඒක මරණයෙන් නොනවතින ආදරයක සලකුණයි.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

කතාව පැතිර යද්දී අන්තර්ජාලය දෙකට බෙදුණා. එක් අදහස් දක්වන්නෙක් කිව්වේ නාඳුනන කෙනෙකුගේ අවමංගල්‍යයකට කැමරාවක් අරගෙන යන එක අනුන්ගේ දුක නරඹා විනෝද වීමක් කියලයි. තවත් කෙනෙක් තර්ක කළේ ටොරාජා ජනතාවම අමුත්තන්ට විවෘතව ආරාධනා කරන නිසාත්, සංචාරක ආදායම ගම්මානවල ප්‍රධාන ජීවනෝපායක් වී ඇති නිසාත්, ගෞරවයෙන් සහභාගි වීමේ වරදක් නැති බවයි. තුන්වෙනි පිරිසක් මැද මාවතක් යෝජනා කළා: ප්‍රාදේශීය මාර්ගෝපදේශකයෙක් එක්ක යන්න, සීනි හෝ සිගරට් වගේ තෑග්ගක් අරගෙන යන්න, අවසර නැතුව ඡායාරූප ගන්න එපා.

තරුණ පරම්පරාවට මේ ණය බර දරාගන්න පුළුවන් ද කියන ප්‍රශ්නයත් මතු වුණා. නගරවල රැකියා කරන තරුණයන් උපයන මුදල්වලින් ලොකු කොටසක් යන්නේ ගමේ අවමංගල්‍යවලට කියලා එක් අදහස් දක්වන්නෙක් පෙන්වා දුන්නා.

සංචාරකයා ඔහුගේ කතාව අවසන් කරන්නේ මෙහෙමයි: බටහිර ලෝකය මරණය හංගනවා; ටොරාජා ජනතාව ඒක වැලඳගන්නවා. කවුද හරි කියලා තීරණය කරන්න ඔහුට තවම බැරි වුණත්, ජීවිතේ ගැන ඔහුට අලුත් ඇහැක් ලැබුණු බව නම් සහතිකයි.

මේ විස්මිත කතාවේ නොකියවුණු පැති, පුදුම හිතෙන විස්තර සහ උණුසුම් විවාදය ගැන සංචාරක සටහන් වැඩසටහනේ නිවේදකයෝ මේ කථාංගයේදී සජීවීව කතා කරනවා.