කුණාටුවෙන් බේරාගත් පවුලට ඔහු මුදල් දුන්නා — ඊළඟට සිදු වූ දේ ලෝකයම දෙකට බෙදුවා

ලෝකයේ ජනගහන ඝනත්වය අඩුම රටේ, තණබිම මැද තනි එළියක් දැල්වෙයි.

එය කුණාටුවකට හසු වූ තනි සංචාරකයෙකුට පෙනුණු එකම බලාපොරොත්තුවයි. සුදු පැහැති රෙදි කූඩාරමක් — මොංගෝලියානුවන් ගෙර් ලෙස හඳුන්වන ජංගම නිවසකි.

Read nextස්විට්සර්ලන්තයේ ස්කී සංචාරය දරුණු වීමට පෙර Allianz සංචාරක රක්ෂණය ඔවුන්ව බේරාගත් හැටි!

ඔහුට දොර ගසන්නට පවා සිදු නොවේ. එඬේර පවුලේ ගෘහමූලිකයා පිටතට පැමිණ, කිසිදු ප්‍රශ්නයක් නොඅසා, ඔහුව ඇතුළට කැඳවයි.

ඇතුළත ගින්නක් දැවෙයි. සංචාරකයාට ලුණු දැමූ උණුසුම් කිරි තේ, වියළි මස්, ගෘහාශ්‍රිත චීස් සහ ගිනි උදුන අසල ඝන පොර්තුවක් සහිත නිදන තැනක් ලැබෙයි. පවුලේ දරුවෝ ඔහුගේ බයිසිකලය දෙස පුදුමයෙන් බලා සිටිති. එක් රාත්‍රියක් සඳහා ඔහු එම පවුලේ කෙනෙකි.

ඉන්පසු උදෑසන එළැඹෙයි.

පිටත් වන මොහොතේ, කෘතඥතාව පළ කිරීමට ඔහු පසුම්බියෙන් නෝට්ටු කිහිපයක් ගෙන ගෘහමූලිකයාට දිගු කරයි. එය ඔහුට සරලම, ගෞරවනීයම දෙය ලෙස පෙනේ.

එහෙත් කූඩාරමේ වාතාවරණය එකවර වෙනස් වේ.

ගෘහමූලිකයාගේ මුහුණේ සිනහව මැකී යයි. ඔහු අත් දෙක පිටුපසට ගෙන මුදල් ප්‍රතික්ෂේප කරයි. වචනයක්වත් නොකියා හැරී යයි. සංචාරකයා පිටත් වන්නේ තමන් හරියටම කුමක් වැරදි කළේදැයි නොදැන ය.

ඔහු එම කතාව අන්තර්ජාලයට ලියයි. ප්‍රතිචාර දහස් ගණනකි — සහ ඒවා පැහැදිලිවම දෙපිලකට බෙදී ඇත.

එක් අදහස් දැක්වූවෙක් කීවේ, තණබිමේ අමුත්තෙකුට නවාතැන් දීම කරුණාවක් නොව ලියා නොතිබූ ගිවිසුමක් බවයි. අද මම ඔබ බේරා ගනිමි, හෙට වෙනත් කෙනෙක් මා බේරා ගනී — ඊට මිලක් තැබූ විට එම ගිවිසුමම කැඩී යයි යනුවෙන් ඔහු ලිවීය.

තවත් අයෙක් තර්ක කළේ මුදල් දිගු කිරීමෙන් සංචාරකයා නොදැනුවත්ව පණිවිඩයක් යවා ඇති බවයි: මම ඔබ දුප්පත් යැයි සිතමි. එහෙත් සතුන් සිය ගණනක් හිමි එඬේර පවුලක්, නගරයේ පදිංචි බොහෝ දෙනාට වඩා ධනවත් විය හැකි බව ඇය සිහිපත් කළාය.

එහෙත් අනෙක් පිල එතරම් රොමැන්ටික් නැත.

සත්කාරයට වියදමක් ඇතැයි එක් අයෙක් පෙන්වා දුන්නේය. ඉන්ධන, ආහාර, ජලය සහ කාලය. ජනප්‍රිය සංචාරක මාර්ග අසල පවුලකට සතියකට අමුත්තන් දුසිම් ගණනක් පැමිණිය හැකි අතර, ඒ සියල්ලට නොමිලේ සැලකීම බරක් බව ඔහු කීවේය.

තවත් කෙනෙක් ඊටත් වඩා තියුණු ලෙස ලිවීය: වෙනත් අයගේ දුෂ්කරතාව අලංකාර සම්ප්‍රදායක් ලෙස ප්‍රශංසා කිරීම පහසුය — විශේෂයෙන් ඔබ නොමිලේ රාත්‍රියක් ලබාගෙන පිටව යන විට.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

මේ අතර, වඩාත්ම ප්‍රායෝගික පිළිතුර ලෙස බොහෝ දෙනා පිළිගත්තේ තුන්වන මතයයි: ප්‍රශ්නය මුදල් නොව, දුන් ආකාරයයි.

පිටත්වන මොහොතේ, කිසිදු කතාබහකින් තොරව ගෘහමූලිකයාගේ අතට නෝට්ටු දිගු කිරීම ගනුදෙනුවක ස්වරූපය ගනී. එහෙත් ගෙන ආ තෑග්ගක් තැබීම, දරුවන්ගේ පාසල් අවශ්‍යතා සඳහා යැයි කියා දීම, හෝ පිටත්වීමට පෙර වැඩකට උදව් වීම — මේවා බොහෝ විට සතුටින් පිළිගැනේ.

පළපුරුදු සංචාරකයෝ තමන්ගේ ක්‍රම බෙදා ගත්හ. තේ, ලුණු, සීනි, පිටි, බැටරි, ඉඳිකටු සහ නූල් ගමන් මල්ලේ තබා ගැනීම. ජලය ගෙන ඒමට හෝ එළදෙනුන් දෙවීමට උදව් වීම. ඡායාරූප ගෙන, පසුව ඒවා මුද්‍රණය කර තැපෑලෙන් යැවීම — බොහෝ එඬේර පවුල්වලට තමන්ගේම ඡායාරූප ඉතා අඩු බැවින්, එය මුදල්වලට වඩා අගය කෙරෙන බව එක් අයෙක් කීවේය.

එහෙත් මේ නිර්දේශ පවා විවේචනයෙන් නිදහස් නොවීය. මාර්ග අයිනේ දරුවන්ට රසකැවිලි හෝ පෑන් බෙදා දීම දිගුකාලීනව යාචක පුරුදු ඇති කරන බව තවත් අයෙක් අවවාද කළේය.

විවාදය අවසානයේ මොංගෝලියාවෙන් ඔබ්බට විහිදුණි.

අරාබි කාන්තාරයේ බෙදුයින් සම්ප්‍රදායට අනුව, අමුත්තෙකුගෙන් ඔහුගේ නම හෝ පැමිණීමේ අරමුණ ඇසිය යුත්තේ දින තුනකට පසුවය. ජෝර්ජියානු කියමනකට අනුව අමුත්තා දෙවියන්ගෙන් ලැබෙන තෑග්ගකි. ජපානයේ ටිප් දීම බොහෝ විට අපහසුතාවක් ලෙස පවා සැලකේ. ශ්‍රී ලංකාවේ ගම්බද නිවෙසක අමුත්තෙකුට තේ එකක් නොදී යැවීම කවදාවත් සිදු නොවේ.

එකම මූලධර්මය, විවිධ ස්වරූප.

අංක දෙකක් මේ කතාව තව තවත් සංකීර්ණ කරයි. මොංගෝලියාවේ ජනගහනය මිලියන තුනහමාරක් පමණක් වන අතර භූමිය ලංකාව මෙන් විසි ගුණයකට වඩා විශාලය. ඒ අතරම, වසරකට රටට පැමිණෙන විදේශීය සංචාරකයන් සංඛ්‍යාව ලක්ෂ ගණනක් වන අතර, එය මිලියනයක් දක්වා වැඩි කිරීමට ඉලක්ක තබා තිබේ.

එවිට ඉතිරි වන ප්‍රශ්නය මෙයයි: ලක්ෂ ගණනකට නොමිලේ සත්කාරය දිය හැකිද? නැත්නම් අප දකින්නේ පැරණි ගිවිසුමක් සෙමින් ගෙවීම් සහිත සේවාවක් බවට පත් වන අවසන් දශක කිහිපයද?

එම සංචාරකයාට තවමත් නිශ්චිත පිළිතුරක් නැත. එහෙත් ඔහු එක් දෙයක් ඉගෙන ගත් බව ලිවීය — ඊළඟ වතාවේ ඔහු නෝට්ටු එළියට ගන්නවා වෙනුවට ප්‍රශ්නයක් අසනු ඇත.

මේ නොසිතූ ගැටුම, කූඩාරමේ නොලියූ නීති සහ ලෝකය පුරා ආගන්තුක සත්කාරය ගැන සංචාරක සටහන් වැඩසටහනේ නිවේදකයෝ දෙදෙනා විස්තරාත්මකව කතා කරති.