अफिसमा एक्लोपनको सिकार: 'एक वर्ष भइसक्यो, तर कोही मेरो साथी बनेन'

आजकलका आधुनिक कार्यालयहरूमा जहाँ 'टिम बिल्डिङ' र 'टोली भावना' को ठूला-ठूला कुरा गरिन्छ, त्यहीँ धेरै कर्मचारीहरू भने गहिरो एक्लोपनको सिकार भइरहेका छन्। हालै एक कर्मचारीले आफ्नो कार्यस्थलको दुःखी कथा साझा गर्दै भनेका छन् कि उनी विगत एक वर्षदेखि एउटै कार्यालयमा काम गरिरहेका छन्, तर आजसम्म उनको कोही पनि साथी बनेको छैन।

यी कर्मचारी सामाजिक चिन्ता (Social Anxiety) र एडीएचडी (ADHD) बाट ग्रसित छन्। कामको सुरुआती दिनहरूमा उनले सहकर्मीहरूसँग सम्बन्ध बढाउन धेरै प्रयास गरे। उनी सबैसँग मुस्कुराएर कुरा गर्थे, उनीहरूको हालखबर सोध्थे र आफूलाई फुर्तिलो देखाउने कोसिस गर्थे। तर, त्यो सबै प्रयास एकतर्फी मात्र रह्यो। कसैले पनि उनीसँग कुरा गर्न चासो देखाएनन्।

Read nextदिदीको वैवाहिक बेवफाईपछि भाइ र भेनाको मित्रता सङ्कटमा: पारिवारिक दोधारको भित्री कथा

लगातारको उपेक्षापछि ती कर्मचारीले प्रयास गर्नै छोडिदिए। तर त्यसपछि अवस्था अझ बिग्रियो। अहिले उनी कार्यालयमा पूर्ण रूपमा एक्लो परेका छन्। न कसैले उनलाई अभिवादन गर्छन्, न त कसैले कुरा नै सुरु गर्छन्। अफिसका चिया सिफ्ट वा सामाजिक भोजहरूमा जाँदा एक्लै टोलाएर बस्नुपर्ने डरले अहिले उनी हरेक कार्यक्रम बहिष्कार गर्न थालेका छन्।

यो घटना सार्वजनिक भएपछि मानिसहरू दुई ध्रुवमा विभाजित भएका छन्।

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

एक थरी मानिसहरूको तर्क छ कि कार्यस्थलमा साथी बनाउन खोज्नु नै गलत हो। एक टिप्पणीकर्ताले भने, "अफिस भनेको काम गर्ने र पैसा कमाउने ठाउँ मात्र हो। सहकर्मीहरू कहिल्यै वास्तविक साथी हुँदैनन्। काम सकिएपछि आफ्नो व्यक्तिगत जीवनमा रमाउन सिक्नुपर्छ।"

अर्को थरी मानिसहरू भने यसलाई मानसिक स्वास्थ्यको गम्भीर समस्या मान्छन्। अर्का विश्लेषकले तर्क गरे, "दिनको आठ घण्टा मानिसहरूकै बीचमा रहेर पनि पूर्ण रूपमा उपेक्षित हुनुले मानिसलाई डिप्रेसनमा पुर्याउँछ। यदि वातावरण अनुकूल छैन भने घरबाटै काम गर्ने अवसर खोज्नु वा आफ्नो अभिव्यक्ति शैली बदल्नु नै उत्तम हुन्छ।"

के कार्यस्थलमा साथी बनाउनु साँच्चै आवश्यक छ? कि जागिरलाई केवल पैसा कमाउने साधन मात्र मान्नुपर्छ? यसै विषयमा हाम्रा पोडकास्ट होस्टहरूले 'अफिस काण्ड' मा गहिरो र तीखो बहस गरेका छन्।