„გაბრაზებული ვარ, რადგან დეპრესიის ბანალურმა რჩევამ მართლა იმუშავა“ — აღსარება, რომელმაც ინტერნეტი ააფეთქა

მენტალური ჯანმრთელობის გარშემო დისკუსია ხშირად ორ უკიდურესობას შორის მერყეობს: ერთ მხარეს არის სერიოზული სამედიცინო დიაგნოზები და ფსიქოთერაპია, ხოლო მეორე მხარეს — „პოზიტიური აზროვნების“ მოყვარულთა რჩევები, რომლებიც გვარწმუნებენ, რომ წყლის სმა და დილის ვარჯიში ნებისმიერ დეპრესიას განსაზღვრავს.

ახლახან გავრცელებულმა გულწრფელმა აღსარებამ ეს თემა კვლავ ყურადღების ცენტრში მოაქცია. ადამიანმა, რომელსაც ოფიციალურად აქვს დიაგნოსტირებული რეციდიული დეპრესიული აშლილობა, აღწერა თავისი გამოცდილება, როდესაც მორიგი მძიმე ეპიზოდის დასაწყისი იგრძნო. ენერგიისგან დაცლილმა და ემოციურად გათიშულმა, გადაწყვიტა მაინც ეცადა ელემენტარული რამ — გასულიყო გარეთ, ესეირნა მზეზე და გემრიელი სასუსნავი შეეჭამა.

Read nextNYU-ს მაგისტრი კორპორაციულ კარიერას სუპერმარკეტის სალაროსა და ხატვას სანაცვლოდ ტოვებს

შედეგი გაოცებასთან ერთად ბრაზის მიზეზიც გახდა: ამ მარტივმა მოქმედებამ მართლაც შეამსუბუქა მისი მდგომარეობა. „ძალიან გაბრაზებული ვარ, რადგან მძულს ის ხალხი, ვინც ამბობს, რომ დეპრესია არ არსებობს და უბრალოდ სეირნობაა საჭირო. არ მინდოდა, რომ მათ თუნდაც ოდნავ მაინც სიმართლე ეთქვათ“, — წერს ავტორი.

ამ აღსარებას საზოგადოების მხრიდან დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. ერთ-ერთმა კომენტატორმა აღნიშნა, რომ ადამიანი, პირველ რიგში, ბიოლოგიური არსებაა. მზის სინათლე, მოძრაობა და საკვები პირდაპირ გავლენას ახდენს ჰორმონების გამომუშავებაზე, რაც მთელ ორგანიზმში ჯაჭვურ რეაქციას იწვევს. „ჩვენ არსებითად მცენარეები ვართ, რომელთაც სინათლე, წყალი და ზრუნვა სჭირდებათ“, — აღნიშნა მან.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

მეორე მხარეს მდგომმა ადამიანებმა ხაზი გაუსვეს იმას, რომ ერთჯერადი შვება არ ნიშნავს კლინიკური დეპრესიის სრულ გაქრობას. მათი თქმით, დამამცირებელია, როდესაც მძიმე სენით დაავადებულ ადამიანს სთავაზობენ მარტივ რეცეპტებს, თითქოს მისი ტანჯვა არარეალური იყოს. თუმცა, სხეულის ელემენტარული საჭიროებების დაკმაყოფილება მკურნალობის დამხმარე ნაწილია და არა მისი შემცვლელი.

ჩვენი გადაცემის წამყვანები დეტალურად განიხილავენ ამ ემოციურ დილემას და მსჯელობენ იმაზე, თუ რატომ გვიჭირს ხანდახან უბრალო ჭეშმარიტებების აღიარება.