ਜਦੋਂ ਇਕੱਲੇ ਦੌੜਨ ਦਾ ਜਨੂੰਨ ਬਣਿਆ ਜਿੱਤ ਦਾ ਰਾਜ਼: ਕੀ ਟੀਮ ਦੀ ਲੋੜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ?
ਜਦੋਂ ਇਕੱਲੇ ਦੌੜਨ ਦਾ ਜਨੂੰਨ ਬਣਿਆ ਜਿੱਤ ਦਾ ਰਾਜ਼: ਕੀ ਟੀਮ ਦੀ ਲੋੜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ? · Avonetics
All Sport Electrolyte Freezer Pops
All Sport FREEZER BARS – The future of electrolytes is here with the frozen All Sport Freezer Bars. When frozen, these freezer bars match the electrolyte levels of ready-to-drink A…
See it →
ਮੈਂ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਕੱਲੇ ਦੌੜਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਮੰਨਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਮੈਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਡੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਇਕੱਲੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਰੋਧੀ ਅੱਗੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਕੱਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਬਦਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਕੱਲੇਪਣ ਦਾ ਇਹ ਅਨੁਭਵ ਕਮਾਲ ਦਾ ਸਾਬਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਬਿਲਕੁਲ ਧੀਮੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਹਰ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਸਾਧਨ ਅਤੇ ਹਰ ਬਚਾਅ ਬੇਹੱਦ ਕੀਮਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦਬਾਅ ਤੋਂ ਹਰੇਕ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਰੁਕਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਟੀਮਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਟੱਕਰਾਂ ਲੈਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਦੌੜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਾਲੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵੱਡੇ ਸਾਧਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਐਨੀ ਬੇਲੋੜੀ ਕਾਹਲੀ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ? ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਲਵੋ ਅਤੇ ਹਰ ਕਦਮ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੋ।
Read nextWhy Your Logo Looks 'Childish' (And What Top Designers Really Think)
ਇਸ ਰਣਨੀਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੀਆਂ ਰਾਵਾਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਦੌੜਨ ਨਾਲ ਜੋ ਤਣਾਅ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੁਕਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਬੇਹੱਦ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੈ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਇਕੱਲੇ ਪਾਰ ਕਰਨੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੌੜਾਕ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਦਿਖਾਵੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
GoPro HERO13 Black Action Camera
INCLUDES – GoPro HERO13 Black Camera | 3 High-Capacity 1900mAh Enduro Batteries | Dual-Battery Charger with USB Input | 64GB SanDisk microSD Card | Adhesive Helmet Mount Kit | Came…
See it →
ਇਹੀ ਸਿਧਾਂਤ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅਸਲ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਜ਼ਿਊਸ ਨਾਲ ਪੱਕੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੱਚੇ ਪਹਾੜੀ ਰਸਤਿਆਂ 'ਤੇ ਦੌੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮਿਲਟਰੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੜਕਾਂ 'ਤੇ ਦੌੜਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦਰਦਨਾਕ ਅਤੇ ਅੱਕਾਊ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਅੱਜ ਜ਼ਿਊਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪੰਜ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਦੌੜ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਚੁਣੌਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਤਰਾਈ ਵੇਲੇ ਮੇਰੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਦੇ ਤਸਮੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪੈਰ ਦੇ ਦਰਦ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਢਿੱਲਾ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹਾਂ।
ਕੀ ਇਕਾਂਤ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਦੌੜ ਜਿਤਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਝੁੰਡ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ? ਸਾਡੇ ਪੋਡਕਾਸਟ ਦੇ ਹੋਸਟ ਇਸ ਦਿਲਚਸਪ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਤਹਿ ਤੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
