ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਖ਼ੌਫ਼ ਅਤੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਚਾਨਕ ਛਾਇਆ ਸੁੰਨਾਪਣ: ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਦਰਦਨਾਕ ਦਾਸਤਾਨ

ਕਾਲਜ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਮਹੀਨੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਮੀਦਾਂ ਅਤੇ ਜਸ਼ਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਲਈ ਇਹ ਸਮਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸੁਪਨਾ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿਗਰੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦਾ ਸੁੱਕਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਤ ਇਹ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਇੰਟਰਨਸ਼ਿਪ ਲਈ ਵੀ ਦਰ-ਦਰ ਦੀਆਂ ਠੋਕਰਾਂ ਖਾਣੀਆਂ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਾ ਭਾਰ ਸਾਧਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਤੈਅ ਹੈ। ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗੇਤਰ ਮੈਡੀਕਲ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਗੀ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਦਾ ਬੋਝ ਇਕੱਲੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸੇ ਡਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਨੀਂਦ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ। ਭੁੱਖ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕੰਬਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ। ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਲੜਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਹਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਾਂ ਨੌਕਰੀ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈ ਕੇ ਧਾਰਮਿਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਧਰਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਭੋਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦਾ ਉਹ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਸਵਰਗੀ ਸੁਪਨੇ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਪਰ ਅਗਲੀ ਹੀ ਸਵੇਰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸੁੰਨਾਪਣ ਪਸਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਰੂਹਾਨੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਕਿਵੇਂ ਗੁਆਚ ਗਈ। ਇਸ ਕਸ਼ਮਕਸ਼ ਉੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭੁੱਖੇ ਨਹੀਂ ਸੌਣ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਬੇਲੋੜੀ ਚਿੰਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਤੋੜਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਭਰੋਸਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੋ, ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੰਪਰਕ ਸਾਧੋ ਅਤੇ ਹਾਰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨਵੇਂ ਮੌਕੇ ਲੱਭੋ। ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਨਾਲ ਹਾਲਾਤ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ, ਸਗੋਂ ਵਿਹਾਰਕ ਕਦਮ ਹੀ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਸਲ ਸਵਾਲ ਇਹ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਅੰਦਰੋਂ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਨਸਾਨ ਨਿਹਚਾ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਵੇ? ਰੂਹਾਨੀ ਖਾਲੀਪਣ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਦਾਸਤਾਨ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਪੋਡਕਾਸਟ ਦੇ ਹੋਸਟ ਇਸ ਦਰਦਨਾਕ ਕਹਾਣੀ ਦੀਆਂ ਰੂਹਾਨੀ ਅਤੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ।