ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦਾ ਅਣਕਿਹਾ ਸੱਚ: ਘਰ ਪਿੱਛੇ ਉਜਾੜ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਅਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋਏ ੨੪ ਘੰਟੇ

ਕਈ ਵਾਰ ਘਰ ਦੀਆਂ ਚਾਰਦੀਵਾਰੀਆਂ ਦੇ ਐਨ ਪਿੱਛੇ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਦਿਨ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਲਾ-ਦੁਆਲਾ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣਜਾਣ ਤਾਕਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਦਰਜ ਕਰਵਾਉਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਘਟਨਾ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਰੌਂਗਟੇ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਘਰ ਪਿੱਛੇ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਪਏ ਇੱਕ ਉਜਾੜ ਪਲਾਟ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਖ਼ੌਫ਼ਨਾਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਿਸਦੀ ਕਲਪਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।

ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਰਮੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਹੁੰਮਸ ਭਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਬਿਜਲੀ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਖਿੜਕੀ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ ਹੀ ਬਾਹਰਲੇ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਚਾਪ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਹਮਣੇ ਸੰਘਣੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੰਮਾ, ਕਾਲਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹਰਕਤ ਦੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੋਈ ਆਮ ਪਰਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਸਦਾ ਕੱਦ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਉੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਚਮਕਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਿੱਧਾ ਘਰ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਵੱਲ ਗੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਕਦਮ ਹਰ ਬੀਤਦੀ ਰਾਤ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਧ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਲੱਗੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਹਿਸ਼ਤ ਉਦੋਂ ਫੈਲੀ ਜਦੋਂ ਸਵੇਰੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਗਈ—ਉੱਥੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅਜੀਬ ਉਲਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ ਜੋ ਕੰਧ ਵੱਲ ਤਾਂ ਆਏ ਸਨ, ਪਰ ਮੁੜਨ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਮੋ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।

Read nextਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਫਰਾਡ ਜਾਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਜਾਲ? ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਲੀਡਾਂ ਅਤੇ ਏਜੰਸੀ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦਾ ਦਰਦ

ਇਸ ਘਟਨਾ 'ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਿੰਦਿਆਂ ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਜਿਹੀਆਂ ਖਾਲੀ ਥਾਵਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਸਗੋਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਅਣਸੁਲਝੀਆਂ ਊਰਜਾਵਾਂ ਦਾ ਗੜ੍ਹ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਨੇ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕੰਧ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਉਲਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਛਲਾਵੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹਨ ਜੋ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭਰਮਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪਰ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦਾ ਇਹ ਸਫ਼ਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲ ਉਦੋਂ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਰਹੱਸਮਈ ਤਾਕਤਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਯਾਦਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਸਲ ਵਾਕਿਆ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਅੱਠ ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਬੜੇ ਚਾਅ ਨਾਲ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਸੌਣ ਗਿਆ ਕਿ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਜਾਵੇਗਾ।

ਜਦੋਂ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ੍ਹੀ, ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬੇਤਹਾਸ਼ਾ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਬਾਹਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਟੀਵੀ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਬੱਚੇ ਨੇ ਸੋਮਵਾਰ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੀਲੇ ਪੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੋਮਵਾਰ ਕੱਲ੍ਹ ਦਾ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਮੰਗਲਵਾਰ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਸੀ। ਪੂਰੇ ੨੪ ਘੰਟੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੁਰਤ ਦੇ ਮਿਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਠੰਢੇ ਅਣਜਾਣ ਧੱਬੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਨੇ ਇਸ 'ਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਣਾ ਕੋਈ ਸਧਾਰਨ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਣਦਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਬਜ਼ੇ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਤਰਕ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਾਡਾ ਦਿਮਾਗ ਅਕਸਰ ਉਹਨਾਂ ਅਤਿ-ਭਿਆਨਕ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਵਿੱਚੋਂ ਖ਼ੁਦ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਹੱਸਮਈ ਦਾਸਤਾਨਾਂ ਸਾਬਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡੀ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹਨੇਰੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀ। ਕੀ ਉਹ ਖਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕੰਧ ਦੇ ਉਹਲੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ੨੪ ਘੰਟੇ ਆਖ਼ਰ ਗਏ ਕਿੱਥੇ?

'AVODARK — ਸੁੰਨ ਦਾ ਪਹਿਰ' ਦੇ ਪੋਡਕਾਸਟ ਹੋਸਟ ਇਸ ਪੂਰੇ ਰਹੱਸ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਅਤੇ ਅਣਕਹੀਆਂ ਤਹਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਫਰੋਲ ਰਹੇ ਹਨ।