साँझको ठ्याक्कै पौने सात बजे बाँझो जग्गाबाट आमाको स्वरमा भाइको नाम बोलियो — तर आमा भान्सामै थिइन्

साँझको पौने सात बज्छ। सहरको अन्तिम छेउ, जहाँ पिच सकिएर धुले बाटो सुरु हुन्छ। एउटा सस्तो भाडाको घर, र घर पछाडि तीन रोपनी बाँझो जग्गा।\n\nघाँस मान्छेको कम्मरसम्म आउँछ। छेउछाउका सबै घरले आ-आफ्नो पछाडिको घाँस काट्छन्। त्यो जग्गामा भने कसैले हँसिया लगाउँदैन।\n\nछिमेकीहरूले वाचकलाई एउटै जवाफ दिन्छन् — त्यो जग्गा कसैको होइन।\n\nपरिवार साउनको बीचतिर सर्छ। घरबेटीले भाडा किन यति सस्तो छ भनेर कहिल्यै बताउँदैनन्, र त्यतिबेला कसैले सोध्ने पनि सम्झँदैन।\n\nपहिलो हप्ता सामान्य रूपमै बित्छ।\n\nदोस्रो हप्ताको एक साँझ, वाचकको सानो भाइ आँगनमा साइकल पुछिरहेको हुन्छ। वाचक भान्साको झ्यालबाट हेरिरहेको हुन्छ। अनि पछाडिबाट कसैले भाइको नाम बोलाउँछ — लामो, तानेर, आमाले बोलाउने ठ्याक्कै त्यही लयमा।\n\nसमस्या एउटै छ। आमा त्यही भान्सामा, वाचककै छेउमा, चिया छानिरहेकी हुन्छिन्। उनले मुख खोलेकै हुँदिनन्।\n\nभाइ साइकल छाडेर पछाडितिर हिँड्छ। वाचकले ढोका खोलेर रोक्छ। भाइ अलमलिएर भन्छ — आमाले बोलाउनुभयो नि।\n\nभोलिपल्ट बिहान उज्यालोमा वाचक पछाडिको घाँसमा पस्छ। बीचमा एउटा गोलो ठाउँ भेटिन्छ, करिब तीन हात फराकिलो, जहाँ घाँस चेप्टिएको छ।\n\nवाचकको भनाइमा त्यो बसेको छाप होइन। धेरै बेरसम्म एकै ठाउँमा उभिएको, वरिपरि घुमिरहेको छाप हो।\n\nउसले त्यो ठाउँदेखि घरको पछिल्लो ढोकासम्मको दूरी नाप्छ। सत्र पाइला।\n\nत्यसपछि यो नियमित बन्छ। हरेक साँझ। कहिले भाइको नाम, कहिले आमाको। सधैं पौने सात बजे। सधैं त्यही तानिएको लय।\n\nपरिवारले पछाडिको ढोकामा दुइटा चुकुल थप्छ। पर्दा तान्छ। कसैले पनि साँझपख पछाडिको झ्यालतिर हेर्न छाड्छ।\n\nदशैंको अघिल्लो साता आमाले निर्णय गर्छिन् — अब जवाफ फर्काउने होइन, कान नै नदिने। उनको तर्क सरल छ: नसुनेपछि आफैँ थाक्छ।\n\nत्यो साँझ कसैले बोलाउँदैन। भोलिपल्ट पनि बोलाउँदैन। तीन दिन पूरै चुपचाप जान्छ, र परिवार सोच्छ — सकियो।\n\nचौथो दिनको साँझ सबैजना अगाडिको आँगनमा हुन्छन्। आमा, भाइ, वाचक र छिमेकी काकी। घरभित्र कोही छैन। बत्ती बलेको छैन।\n\nभित्रबाट, भान्साको दिशाबाट, कसैले वाचकको नाम बोलाउँछ।\n\nऊ भित्र पस्दैन। ऊ त्यहीँ उभिइरहन्छ।\n\nभित्रबाट फेरि बोलाइन्छ — यसपटक अलि नजिकबाट, ढोकाकै पछाडिबाट। र यसपटक त्यो स्वर उसको आफ्नै हुन्छ।\n\nकथा त्यहीँ रोकिन्छ।\n\nयो भोगाइ सार्वजनिक भएपछि प्रतिक्रियाहरू दुई किसिमका आए। एक पाठकले भने, सबैभन्दा डरलाग्दो कुरा आवाज होइन, त्यो समय हो — पौने सात, हरेक दिन, कहिल्यै नबदलिने।\n\nअर्कोले तर्क गरे कि यहाँ असली मोड आमाले जवाफ नफर्काउने निर्णय गरेको दिन आउँछ। तीन दिनको मौनता शान्ति थिएन, तयारी थियो।\n\nएकजनाले लेखे कि आफ्नै बाल्यकालमा गाउँको एउटा खाली गह्रामा ठीक यस्तै चेप्टिएको गोलो घेरा हरेक बिहान भेटिन्थ्यो, र गाउँलेले त्यसमाथि खनजोत गर्न मानेनन्।\n\nअर्की पाठिकाले सोधिन् — सत्र पाइला किन नापियो? वाचकको जवाफ छ: किनभने त्यो दूरी दिनदिनै घटेको छ कि भनेर जाँच्ने अर्को कुनै उपाय थिएन।\n\nधेरैले घर छाड्न सुझाव दिए। तर एउटा प्रतिक्रियाले धेरैलाई चुप बनायो — जुन कुराले भित्रबाट तिम्रो आफ्नै स्वरमा तिमीलाई बोलायो, त्यो जग्गामा मात्रै बस्ने वस्तु होइन।\n\nवाचकले अन्त्यमा कुनै समाधान दिँदैनन्। न पूजा, न सफाइ, न वैज्ञानिक व्याख्या। जग्गा अझै त्यहीँ छ। घाँस अझै कसैले काट्दैन।\n\nर त्यो घरको पछिल्लो ढोकाबाट सत्र पाइला टाढा, आजको साँझ पनि कोही उभिएको छ कि छैन — कसैले हेर्न गएको छैन।\n\nयही साँझपखको आवाज र त्यसपछि अर्की युवतीको हलवेमा हिँड्ने अनौठो साथीको कथा — दुवैलाई AVODARK — सन्नाटाको प्रहरका होस्टहरूले बत्ती निभाएर, बिस्तारै, यही अंकमा खोतल्छन्।