रविवारी सकाळी चर्चमधील बाकड्यांवर तरुण चेहरे का दिसेनासे झाले आहेत?

रविवारची सकाळ आणि चर्चची शांतता ही शतकानुशतके एकात्मतेचे प्रतीक मानली जात होती. परंतु आज ब्रिटनमधील अनेक चर्चमध्ये एक विचित्र वास्तव समोर येत आहे. बाकड्यांवर लहान मुले आपल्या पालकांसोबत बसलेली दिसतात, तर दुसरीकडे ज्येष्ठ नागरिक शांतपणे प्रार्थनेत मग्न असतात. मात्र, या दोन्ही पिढ्यांच्या मधोमध असलेला विशी आणि तिसाव्या वयोगटातील तरुण वर्ग या चित्रातून जवळपास गायब झाला आहे. २६ वर्षांच्या एका तरुणाने अलीकडेच आपली व्यथा मांडली. दर रविवारी सकाळी स्थानिक चर्चमध्ये पाऊल ठेवल्यावर त्याला स्वतःशिवाय इतर कोणताही तरुण तिथे दिसत नाही. आपल्या समवयस्कांशी संवाद साधण्याची त्याची इच्छा अपूर्ण राहते. जुन्या पिढीशी आदर असला तरी विचारांची देवाणघेवाण करण्यासाठी आपल्या पिढीचे कोणीतरी हवे, ही त्याची भावना अनेक तरुणांच्या मनात घर करून राहिली आहे. या विषयावर समाजात मतप्रवाह विभागलेले आहेत. एका व्यक्तीने निरीक्षण नोंदवले की लहान गावातील तरुण शिक्षणासाठी आणि रोजगारासाठी शहरांमध्ये स्थलांतरित होतात. त्यामुळे स्थानिक गावांतील मंडळींमध्ये वयाची मोठी पोकळी निर्माण होते. मात्र, लंडनसारख्या शहरांमध्ये सेंट बार्थोलोम्यूसारख्या शतकानुशतके जुन्या चर्चमध्ये आजही शेकडो तरुण नियमितपणे एकत्र येत आहेत. दुसरीकडे, एका विश्लेषकाने युक्तिवाद केला की आधुनिक तरुणांची जीवनशैली, शनिवारचे उशिरापर्यंतचे जागरण आणि विज्ञानावर आधारित दृष्टिकोन यामुळे पारंपारिक धार्मिक विधींपासून तरुण दुरावत चालले आहेत. विशेष म्हणजे, हीच युवा पिढी खेळाच्या मैदानावर मात्र अभूतपूर्व निष्ठा आणि एकता दाखवताना दिसते. अमेरिकन फुटबॉलच्या मैदानात जेव्हा चेस, ग्रँडो आणि शॉ सारखे खेळाडू एकत्र येतात, तेव्हा दुखापती आणि आव्हानांवर मात करून ते संघाला विजय मिळवून देतात. खेळातील ही चिकाटी आणि समर्पण तरुणांना सहज आकर्षित करते. मैदानावर मिळणारी ही ऊर्जा आणि आपलेपणा चर्चच्या शांत वातावरणात का निर्माण होऊ शकत नाही, हा खरा प्रश्न आहे. पिढ्यांमधील हे अंतर कसे भरून काढता येईल, यावर विचार करण्याची वेळ आता आली आहे. या संवेदनशील विषयाच्या विविध पैलूंवर आणि तरुणांच्या या संघर्षावर आमच्या पॉडकास्टच्या ताज्या भागात सविस्तर चर्चा करण्यात आली आहे.