जब ईश्वर मौन बस्नुहुन्छ: प्रार्थनाको सन्नाटाभित्र भेटिएको चम्किलो आशा

हामीमध्ये धेरैले जीवनको कुनै न कुनै मोडमा बन्द कोठाभित्र आँसु खसाल्दै प्रार्थना गरेका छौँ। तर जब कोठामा केवल शून्यता र सन्नाटा मात्र बाँकी रहन्छ, मनमा प्रश्न उठ्छ—के ईश्वरले मेरो पुकार सुन्दै हुनुहुन्न? धेरै विश्वासीहरू यसलाई आफ्नै कमजोरी ठान्छन्। एकजना टिप्पणीकर्ताले भनेझैँ, 'हामी साथीसँग कुरा गरेजस्तै तत्काल उत्तर खोज्छौँ, तर विश्वास भनेको आँखाले नदेखेका कुराहरूमा अडिग रहनु हो।' अर्का विश्वासीले थपे, 'परमेश्वरले हामीलाई धर्मशास्त्रको पानाहरू र जीवनका साना घटनाहरूमार्फत निरन्तर जवाफ दिइरहनुभएको हुन्छ, तर हामी ठूलो चमत्कारको पर्खाइमा त्यो मधुर स्वर सुन्न चुक्छौँ।' यो सत्य अलास्काको हिउँले ढाकिएको भूमिमा साधारण जीवन बिताएकी माता ओल्गाको सेवामा झल्किन्छ। उहाँले शब्दको आडम्बर बिना अरूको घाउमा मलम लगाएर प्रार्थनालाई जीवित बनाउनुभयो। त्यस्तै पवित्रता चौध-पन्ध्र वर्षका किशोर बेन्जामिन भोको जीवनमा पनि देखियो। गम्भीर बिमारीको कठिन समयमा समेत उनले कम्प्युटरमा अरूका लागि सामग्री बनाए, विमानका रङ्गीन सपना देखे, र परिवारलाई निष्कपट मुस्कान बाँडे। उनका बुबाले देखेको सपनामा उनी स्वस्थ र बलियो देखिनु केवल कल्पना मात्र थिएन, त्यो स्वर्गीय शान्तिको आभास थियो। सन्त कार्लो एकुटिस र बेन्जामिन जस्ता निर्दोष आत्माहरू आज स्वर्गमा ईश्वरको सामीप्यमा छन्। जब हामी मौनतामा पनि भरोसा राख्छौँ, तब त्यो मौनता नै हाम्रो सबैभन्दा ठूलो शक्ति बन्न पुग्छ। हाम्रा कार्यक्रम प्रस्तोताहरूले यस मर्मस्पर्शी विषय र बेन्जामिनको अमर विश्वासको कथालाई पोडकास्टमा अझ गहिराइपूर्वक प्रस्तुत गरेका छन्।