घरबेटीले भनेका थिए — त्यो जग्गा नकाट्नू। उसले पन्ध्र मिनेट बचायो, अनि हिलोका पैताला ओछ्यानसम्म आए

पन्ध्र मिनेट। कथा त्यही पन्ध्र मिनेटबाट सुरु हुन्छ।\n\nघर पछाडिको बाँझो जग्गा काटेर हिँड्दा कलेज जाने बाटो पन्ध्र मिनेट छोटो हुन्छ। एउटा विद्यार्थीका लागि यो पर्याप्त कारण हो।\n\nघरबेटी बूढा मानिस हुन्। सर्ने पहिलो दिनै उनले चेतावनी दिन्छन् — त्यो जग्गा नकाट्नू, घुमेर जानू।\n\nकिन भनेर सोध्दा उनको जवाफ छोटो हुन्छ। पहिले त्यहाँ नउठाइएका मान्छे राखिन्थे। कसैले नखोजेका। कसैले नरोएका।\n\nवाचक हाँसेर टारिदिन्छ। असारमा हरेक बिहान ऊ त्यही जग्गा काटेर हिँड्न थाल्छ।\n\nवर्षाको महिना हो। जग्गा हिलाम्मे छ। जुत्तामा कालो हिलो टाँसिन्छ र ऊ पछिल्लो ढोकाबाट भित्र पस्दा दलानभरि छाप छाड्छ। आमाबाट दिनदिनै गाली खान्छ।\n\nएक बिहान ऊ उठ्छ र दलानमा छाप देख्छ।\n\nतर अघिल्लो दिन बेलुका ऊ त्यो बाटो गएकै थिएन। उसका जुत्ता ढोकाबाहिर सुख्खा छन्।\n\nछाप पछिल्लो ढोकाबाट सुरु भएका छन्। भान्सा हुँदै, दलान हुँदै, उसको कोठाको ढोकासम्म। त्यहीँ रोकिएका छन्।\n\nभोलिपल्ट छाप ढोका नाघ्छन्। ओछ्यानको छेउसम्म आउँछन्।\n\nऊ पछिल्लो ढोकामा दुइटा ताल्चा लगाउँछ।\n\nछाप त्यसपछि पनि आउँछन् — र ठीक त्यही ताल्चा लागेको ढोकाबाटै सुरु हुन्छन्।\n\nऊ जग्गा काट्न छाड्छ। घुमेर जान थाल्छ। कुनै फरक पर्दैन।\n\nअनि ऊ नसुतीकन कुर्न थाल्छ। यहाँ एउटा नमुना देखिन्छ जसले धेरै पाठकलाई अस्थिर बनायो।\n\nबत्ती बालेर बसेको रात छाप आउँदैनन्। बत्ती निभाएको रात बिहान फेरि भेटिन्छन्।\n\nअन्तिम रात ऊ थाकेर बत्ती निभाउँछ र आँखा चिम्लन्छ। उसले केही सुन्दैन। न पाइला, न ढोका, न कुनै सास।\n\nबिहान छाप ओछ्यानसम्म आइपुगेका छन्।\n\nतर ती उसका जत्रा छैनन्। ती सानो बच्चाका जत्रा छन्, र ओछ्यानको छेउमा पुगेर हराएका छन्।\n\nउसको कमिजको छातीमा हिलो छ।\n\nकथा त्यहीँ टुंगिन्छ। कुनै पूजा छैन, कुनै सफाइ छैन, कुनै व्याख्या छैन।\n\nभोगाइ सार्वजनिक भएपछि प्रतिक्रिया तीव्र आयो। एक पाठकले भने, सबैभन्दा नराम्रो विवरण छाप होइन — बत्ती हो। जुन कुरा उज्यालोमा आउँदैन, त्यसले तिमीलाई हेरिरहेको छ भन्ने अर्थ हुन्छ।\n\nअर्कोले तर्क गरे कि ताल्चा लगाएपछि पनि छाप त्यही ढोकाबाटै सुरु हुनुले ती छाप हिँडेर आएका होइनन्, बरु बनाइएका हुन् — कसैले देखाउन चाहेको बाटो।\n\nएकजनाले लेखे कि आफ्नो गाउँमा पनि यस्तै एउटा गह्रा छ जसमा कसैले घर बनाउँदैन, र त्यहाँ खेल्न गएका बालबालिका बेलुका फर्कंदा कसैको नाम लिएर बर्बराउँछन्।\n\nअर्की पाठिकाले घरबेटीको चेतावनीमा ध्यान खिचिन् — उनले जग्गा खतरनाक छ भनेनन्, बाटो नकाट्नू मात्र भने। बाटो काट्नु भनेको कसैको ठाउँ मिचेर हिँड्नु हो।\n\nधेरैले सोधे — त्यो बच्चा को थियो? वाचकसँग जवाफ छैन। उसले खोज्ने कोसिस पनि गरेको छैन।\n\nएउटा प्रतिक्रियाले बहस चुप बनायो: जुन कुरा हिलोमा हिँडेर तिम्रो छातीसम्म आयो, त्यो जग्गामा बस्दैन। त्यो अब घरमा बस्छ।\n\nवाचकले घर छाडे कि छाडेनन् — उसले भनेको छैन। जग्गा अझै त्यहीँ छ, अझै हिलाम्मे, अझै कसैको होइन।\n\nर वर्षाको हरेक बिहान त्यहाँ नयाँ छाप बन्छन् कि बन्दैनन्, कसैले हेर्न गएको छैन।\n\nयही हिलोको बाटो र त्यसपछि अर्की युवतीको घरमा बस्ने अनौठो पाइलाको कथा — दुवैलाई AVODARK — सन्नाटाको प्रहरका होस्टहरूले अँध्यारोमा, बिस्तारै, यही अंकमा खोतल्छन्।