आधा पढेर किताब बन्द गर्ने कि अन्त्यसम्म जुध्ने? एउटा चर्चित उपन्यासमाथि पाठकहरूको महासंग्राम!

बजारमा कुनै नयाँ उपन्यास आउँछ, चारैतिर त्यसको जयजयकार हुन्छ, अनि तपाईं ठूलो रहरले त्यो किताब हातमा लिनुहुन्छ। तर आधा भाग पुग्दा नपुग्दै यदि तपाईंलाई निद्रा लाग्न थाल्यो भने दोष कसको? के गल्ती तपाईंको पठन क्षमताको हो, वा लेखकले कथानकलाई बेवास्ता गरेर केवल शब्दहरूको जाल मात्र बुनेका हुन्? यस्तै एउटा ठूलो साहित्यिक बहस यतिखेर तातिएको छ।

कुरा हो चर्चित लेखिकाको पछिल्लो काल्पनिक उपन्यासको, जसको मूल कथा विभाजित अमेरिका र एउटा रहस्यमय पार्टीको वरिपरि घुम्छ। तर धेरै पाठकहरू आधा बाटोमै पुगेर अलमलमा परेका छन्। किताबमा ठूला घटनाहरू हुनुको साटो पात्रहरूको सामान्य दिनचर्या, सडक यात्रा र अस्पतालका प्रशासनिक कुराहरूको मात्र लामो फेहरिस्त देखेपछि धेरैको धैर्यको बाँध फुटेको छ।

Read nextरविवारको कफी वाक: नयाँ दोस्तीको सुरुवात, पुस्तक प्रेमको नयाँ अध्याय

यस विषयमा पाठकहरू स्पष्ट रूपमा विभाजित देखिएका छन्। एक टिप्पणीकर्ताले आफ्ना निराशा पोख्दै भनेका छन् कि पुस्तकमा घटनाहरूको चाङ भए पनि कुनै गन्तव्य छैन, जसले गर्दा अन्त्यमा पुग्दा केही पढेको जस्तो नै लाग्दैन। उनका अनुसार पुस्तकलाई निकै कसिलो सम्पादनको खाँचो थियो। अर्का एक पाठकले त अझ अघि बढेर लेखिकाका पछिल्ला पुस्तकहरू आफूले ५० देखि १०० पृष्ठमै पढ्न छोडिदिएको अनुभव सुनाए।

तर अर्को पक्ष भने यो सुस्त गतिकै बचाउमा उभिएको छ। एक पाठकले तर्क गरे कि लेखिकाको असली जादु नै उनको मन्द र घुमाउरो लेखनशैलीमा छ। उनका अनुसार जब भाषा यति मीठो र काव्यिक हुन्छ, तब मूल कथा पछाडि परे पनि कुनै फरक पर्दैन। यो त कुनै हतारको यात्रा नभई विस्तारै स्वाद लिएर हिँडिने बाटो जस्तै हो।

साहित्यमा जस्तै जीवनमा पनि कहिलेकाहीँ कुनै ठूलो गन्तव्य बिना नै हिँड्नुको आफ्नै मज्जा हुन्छ। जस्तै आउँदो २४ अक्टोबरमा साथीहरूसँग गरिने स्थानीय पेय-यात्रा, जहाँ बस चढ्दै, विभिन्न ठाउँमा रोकिँदै स्थानीय स्वादको आनन्द लिइन्छ। जीवन र साहित्य दुवैमा सुस्त गतिको आफ्नै स्थान छ, तर त्यो गतिले आनन्द दिन्छ कि पट्यार, त्यो भने पाठकको रुचिमा भर पर्छ।

के यस्ता सुस्त किताबहरू बीचमै बन्द गरिदिनु बुद्धिमानी हो? यसै रोचक र तातो विषयमा हाम्रा प्रस्तोताहरूले पोडकास्टमा कडा बहस गरेका छन्।