په تیاره تمځای کې د یوه اجنبي سړي دعا: څنګه یوې ناڅاپي نښې یو مات شوی زړه وژغوره؟

ژوند کله ناکله په یوه شیبه کې په داسې دروند بار بدل شي چې پورته کول یې تر انساني وس پورته ښکاري. کله چې یوه اوږدمهاله او اووه کلنه مینه پای ته ورسېږي، تشه دومره لویه وي چې د سړي زړه او وجود دواړه لړزوي. دا هغه شیبه ده چې ډیری خلک فکر کوي نور د هیلې هیڅ څرک نه دی پاتې او اسمان هم د دوی پر وړاندې چوپتیا غوره کړې ده. په دې ناهیلۍ او اوښکو کې، ډیری زړونه د یوې رڼا په لټه کې وي. داسې یو حالت چې انسان یوازې د خپلې ماتې او پښېمانۍ وزن احساسوي او نه پوهېږي چې سبا ته به څنګه سترګې غړوي. په داسې یوه شپه کې کله چې یوازینۍ لاره زارۍ او دعا وي، پوښتنه دا پیدا کېږي چې ایا رښتیا هم څوک زموږ چیغې اوري که موږ په دې پراخه نړۍ کې یوازې پرېښودل شوي یو؟ ځواب کله ناکله په خورا ناممکن ځای کې راښکاره کېږي. د کالج په یوه خاموش تمځای کې، کله چې موټر چلوونکی یوازې تشې فضا ته ګوري او د حرکت توان نه لري، د موټر پر ښیښه یو نرم ټک د هر څه پیل ګرځي. یو مسکین سړی راځي، یوازې د څو سکو غوښتنه کوي، خو د پیسو تر ترلاسه کولو وروسته د ورکړې تر ټولو لویه تحفه وړاندې کوي: دعا. هغه دعا چې د یوه بشپړ اجنبي سړي له خوا په داسې ژوره توګه وشوه چې لکه د ټپي زړه پر سر پټۍ لګول. هغه داسې لهجه او داسې خبرې لرلې چې مستقیماً د هغو پخوانیو زاریو سره برابرې وې چې څو ورځې وړاندې په بله سیمه کې شوې وې. دا هغه ځای دی چې انسان ته احساس کېږي چې په کائيناتو کې هیڅ زړه ماتېدل او هیڅ اوښکه بې ځوابه نه پاتې کېږي. له بلې خوا، ټولنیز بحثونه ښيي چې خلک په دوو بېلو لارو فکر کوي. یو تبصره کوونکی وویل چې کله موږ د نورو خدمت کوو او په سختۍ کې هم د نورو لاس نیسو، خدای زموږ پر لاره خپلې پټې فرښتې دروي. بل چا استدلال وکړ چې ښايي دا پېښه یوازې د انسان د ښه زړه پایله وي چې په سختو شرایطو کې یې هم مهرباني ونه دروله او انساني خواخوږي په خپله تر ټولو ستره معجزه ده. ژوند لکه د سپورت د لوبې په څېر کله ناکله له خنډونو او شاتګونو ډک وي؛ کله چې انسان شل ګامه شاته وغورځول شي، بیا هم د بیا راپورته کېدو فرصت شته. تر ټولو مهمه دا ده چې سړی خپل نظم او هیله ونه بایلي. زموږ د خپرونې کوربانه د دې کیسې په ژورو پټو ابعادو او د زړه د تسکین پر لارو په پوره تفصیل خبرې کوي.