دوه ماسټرۍ او خالي جیب: په ۲۸ کلنۍ کې ولې یو پیاوړی انجنیر د ناتوانۍ او پردیپالۍ په لومه کې بند پاتې دی؟

کله چې یو ځوان په ۲۸ کلنۍ کې د نړۍ له تر ټولو معتبرو پوهنتونونو څخه د معمارۍ دویمه ماسټري تر لاسه کړي، ټولنه تمه لري چې هغه به د بریا پر لوړو پوړیو ولاړ وي. مګر د دې ځوان لپاره، دا بریا د یوې تورې تیارې او زړه تنګوونکي یوازیتوب پیل و.

هغه خپله لومړۍ ماسټري په ۲۰۲۰ کال کې د وبا په سختو ورځو کې بشپړه کړه، مګر په خپل هېواد کې د بې کارۍ او غربت له وجې مجبوره شو چې دوه کاله هر ډول درانه او بې ثباته کارونه وکړي. په ۲۰۲۳ کال کې ایټالیا ته په تګ سره، هغه فکر کاوه چې خپل مات شوی غرور به بېرته ورغوي او له معمارۍ سره به خپله ورکه شوې مینه بیا ومومي.

Read nextله شپې تر ناوخته پورې سکرولینګ نه تر نوي ابتکار: څنګه یوه ځوان له خپل ډیجیټلي روږديتوب څخه ازادي ترلاسه کړه؟

خو په اروپا کې ژوند د هغه لپاره یو بل سخت ازمېښت و. د پرمختللو سافټویرونو نه پوهېدل او له نورو تکړه زده کوونکو سره دوامداره پرتله کول د دې لامل شول چې هغه د نااهلۍ په ژور مرض اخته شي. هغه په تش لاس، بې پیسو او له کورنۍ لیرې یوازې د دې لپاره درس ولوست چې خپل پیل کړی کار پای ته ورسوي.

اوس چې هغه فارغ شوی، له یوه داسې حقیقت سره مخ دی چې ډېر ځوانان ترې وېرېږي: هیڅ مسلکي کاري تجربه نه لري، موټر نه لري او هیڅ سپما ورسره نشته. هغه احساس کوي چې د ژوند لوبه یې سمه نه ده کړې او باید ټول ژوند له صفره پیل کړي.

د ټولنې غبرګونونه په دوو جلا قطبونو وېشل شوي دي. یو تبصره کوونکي وویل چې زموږ ښوونیز نظام موږ ړانده کړي یو او موږ هېر کړي چې هر انسان خپله جلا لاره لري، نو ځکه له نورو سره پرتله کول یوازې د روح وژل دي.

خو بل چا استدلال وکړ چې د دوو ماسټریو درلودل د یو ستر استقامت ثبوت دی او د نویو پروګرامونو زده کړه یوازې د څو اونیو کار دی، نو ځکه باید انسان ژر تر ژره عملي ډګر ته ودانګي او په تېرو کلونو افسوس ونه کړي.

د لوړ فکر په خپرونه کې زموږ کوربانه همدا زړه بوږنوونکې موضوع څېړي او پر دې بحث کوي چې څنګه انسان کولای شي په مات شوي زړه نوی پیل وکړي.