«تو غیرقابل‌تحملی!»: پیام بی‌رحمانه‌ای که یک دانشجو را از جمع دوستانش تبعید کرد و اعتراف تکان‌دهنده زنی که وسط دعوا راز شش‌ماهه‌اش را لو داد

هیچ‌چیز دردناک‌تر از این نیست که بالاخره حس کنی به جایی تعلق داری، اما ناگهان ببینی پشت درهای بسته جا مانده‌ای. این دقیقاً همان کابوسی است که یک دانشجوی سال اولی تجربه می‌کند؛ جوانی که تمام عمرش به خاطر اوتیسم و چالش‌های روحی، طعم داشتن یک اکیپ دوستانه را نچشیده است.

وقتی او از طریق شبکه‌های اجتماعی با گروهی از هم‌کلاسی‌هایش آشنا می‌شود، تصور می‌کند طلسم تنهایی‌اش شکسته است. اما خوشحالی او دوام زیادی ندارد. خیلی زود، پیام‌ها قطع می‌شوند، نام او از فهرست دنبال‌کنندگان صفحات خصوصی پاک می‌شود و سکوتی سنگین جایگزین شوخی‌های روزمره می‌گردد.

Read nextجنگ خانوادگی بر سر کمربند ایمنی: وقتی یک شام جشن به مشت‌زنی شبانه تبدیل شد!

او که در بهت و اندوه فرو رفته است، یادداشتی کوتاه و دردناک در صفحه شخصی‌اش منتشر می‌کند: «هنوز هم نمی‌فهمم چه کار اشتباهی کردم.» پاسخی که دریافت می‌کند، بی‌پرده و ویرانگر است.

یکی از اعضای گروه در پیامی طولانی برایش می‌نویسد که بودن در کنار او «غیرقابل‌تحمل» است. او متهم می‌شود به اینکه مدام درباره خودش حرف می‌زند، وسط کلام دیگران می‌پرد، فضا را برای همه معذب می‌کند، تشنه توجه است و با اینکه ایرادهایش را می‌داند، هیچ تلاشی برای تغییر نمی‌کند.

واکنش‌ها به این پیام تند، مردم را به دو دسته کاملاً متفاوت تقسیم می‌کند. یکی از مخاطبان با صراحت می‌گوید که این پیام در واقع یک هدیه بزرگ است؛ چرا که بیشتر آدم‌ها هرگز نمی‌فهمند چرا دیگران از آن‌ها فاصله می‌گیرند. شخص دیگری استدلال می‌کند که در دنیای واقعی، هیچ‌کس حوصله ندارد سنگ صبور دائمی مشکلات و تروماهای دیگران باشد و مهارت‌هایی مثل گوش دادن فعال و نپریدن وسط حرف بقیه، چیزهایی هستند که حتی افراد دارای اوتیسم هم باید با تمرین سخت یاد بگیرند.

اما در سوی دیگر، عده‌ای معتقدند فضای مجازی آدم‌ها را بی‌رحم و کم‌طاقت کرده است. یکی از نظرها به نکته جالبی اشاره می‌کند: «وقتی با افراد نورودایورجنت و شبیه به خودت دوست می‌شوی، دیگر نیازی نیست نقاب بزنی.»

و زندگی خیلی زود همین تئوری را ثابت می‌کند. تنها یک روز پس از آن پیام خردکننده، همین دانشجو به پیشنهاد یکی از دوستانش به دیدن یک تئاتر محلی می‌رود. پس از نمایش، آن‌ها در کافه‌ای با دو دختر غریبه هم‌صحبت می‌شوند که یکی از آن‌ها گفتاردرمانگر است. وقتی دانشجو به حساسیتش نسبت به نورهای تند و صداهای بلند اشاره می‌کند، دختر گفتاردرمانگر بلافاصله اوتیسم او را تشخیص می‌دهد.

آن شب با آواز خواندن، خندیدن و درک متقابل تا نیمه‌شب ادامه پیدا می‌کند و دختر دیگر او را تا در خانه می‌رساند. او در حالی که تصمیم گرفته سه‌شنبه آینده به روانشناس دانشگاه مراجعه کند، می‌فهمد که طرد شدن از یک جمع اشتباه، گاهی تنها راه رسیدن به آدم‌های واقعی زندگی است.

اما همیشه حقیقت از زبان غریبه‌ها یا دوستان نیمه‌راه شنیده نمی‌شود؛ گاهی حقیقت از دهان کسی بیرون می‌آید که هشت سال تمام کنارش خوابیده‌ای.

در ماجرایی دیگر، مردی که هشت سال از ازدواجش می‌گذرد و فرزندی چهار ساله دارد، متوجه می‌شود که روزهای به ظاهر آرام زندگی‌اش روی یک دروغ بزرگ بنا شده است. یک ماه پیش، در اوج یک مشاجره لفظی، همسرش ناگهان اعتراف می‌کند که دو سال پیش، به مدت شش ماه با مرد دیگری قرار می‌گذاشته است.

زن ادعا می‌کند که این دیدارها ماهی یک بار یا کمتر بوده، صرفاً برای اینکه در دوران دعواهایشان حس خوبی بگیرد، و همه‌چیز به یک بوسه ختم شده است. مرد می‌گوید با وجود این دروغ، هنوز هم همسرش را آدم صادقی می‌داند و باور دارد که رابطه فراتر از بوسه نرفته است.

ولی زخم اصلی جای دیگری است. مرد به یاد می‌آورد که در همان روزها، او در خانه می‌مانده تا از کودک خردسالشان نگهداری کند، یا حتی یک بار در خانه مادرزن نشسته تا همسرش برای «هواخوری» بیرون برود، در حالی که او سر قرار با مرد دیگری بوده است.

اینجا هم بحث‌ها بالا می‌گیرد. یک نفر استدلال می‌کند که اعتراف کردن وسط دعوا اصلاً نشانه صداقت نیست، بلکه کشیدن ضامن یک نارنجک برای تخریب روحی همسر است. دیگری می‌گوید شش ماه برنامه‌ریزی و استفاده از شوهر به عنوان پرستار بچه برای رفتن سر قرار، خیانتی کامل و غیرقابل‌گذشت است.

مجریان پادکست «بین خودمان» در قسمت جدید برنامه، موشکافانه به دل هر دوی این ماجراها می‌روند تا ببینند کجا باید ماند و ساخت، و کجا باید همه‌چیز را رها کرد.