Təbəssümün Arxasındakı Səssiz Çöküş: Niyə Ən Parlaq Görünənlər İçəridən Yanır?

Oyun dünyasını yaxından izləyənlər üçün son günlər əsl məyusluq dalğası ilə yadda qaldı. Nəhəng naşir EA tərəfindən Mass Effect-in yaradıcısı BioWare ilə bağlı gələn kədərli xəbərlər və əfsanəvi Criterion studiyasının sadəcə bir Battlefield köməkçisinə çevrilməsi köhnə yaraları yenidən qanatdı.

İllərdir sürət və adrenalin həvəskarlarının qəlbində taxt quran 'Burnout' seriyası hazırda korporativ bir seyfdə toz басыr. Bu vəziyyət oyunçular arasında qızğın müzakirələrə yol açıb: EA bu markanı onu həqiqətən sevən bir studiyaya satmalıdırmı?

Read nextHəyətdəki Dəhşətli Tapıntı: 16 İllik İtkin Qadının Qalıqları və Mafiyanın Ən Böyük Sirri

Bu ay 'Star Wars Galactic Racer' ilə tənqidçilərin rəğbətini qazanan Fuse Games və ya Three Fields kimi studiyalar potensial xilaskar kimi görünür. Lakin hüquqi mürəkkəblik və yüksək qiymət bu xəyalı əlçatmaz edir.

Bir şərhçi vəziyyəti kinayə ilə belə ifadə edir: 'EA tarix boyu nə vaxt hansısa markasını satıb ki? Bu onların mülkiyyətidir, üstündə oturub heç nə etməyəcəklər!' Başqa biri isə şirkətin Burnout, NFS və DiRT kimi üç nəhəng seriyanı heç bir plan olmadan saxlamasına nifrət etdiyini bildirir.

Bəziləri isə daha radikal düşünür. Bir müzakirə iştirakçısı iddia edir ki, EA artıq yeriyən bir meyitdir və borclarını ödəmək üçün bütün aktivlərini satmaqdan başqa yolu qalmayıb. Digərləri isə bazarın dəyişdiyini, Forza və Gran Turismo-dan başqa yarış oyunlarına tələbat qalmadığını və kiçik komandaların AAA büdcəsi tələb edən bu yükün altına girə bilməyəcəyini vurğulayır.

Hətta bir nəfər qeyd edir ki, oyun mexanikaları müəllif hüququ ilə qorunmadığı üçün Fuse Games köhnə ada ehtiyac duymadan da ruhani bir varis yarada bilər.

Lakin 'Burnout' — yəni tükənmə və içəridən yanma təkcə rəqəmsal oyunların taleyi deyil. Bəzən eyni korporativ laqeydliyi insan öz-özünə qarşı da tətbiq edir: içindəki həyat enerjisini kilidləyir və dünyaya sadəcə saxta bir vitrin göstərir.

Bu yaxınlarda 16 yaşlı bir gənc qızın paylaşdığı ürəkdağlayan etiraf məhz bu gizli yanmanın ən ağır nümunəsidir. O, uzun illərdir hər şeyin qaydasında olduğunu göstərmək üçün rol oynadığını və artıq bu maskanı necə çıxaracağını bilmədiyini deyir.

Ən ağrılı məqam isə onun öz kədərinə haqq qazandıra bilməməsidir. Möhtəşəm dostları və imtiyazlı həyatı olduğu üçün özünü günahkar hiss edir. 'Kaş günahlandıra biləcəyim bir səbəb olaydı, onda ən azından niyə belə hiss etdiyimin izahı olardı' deyə o, çarəsizliyini dilə gətirir.

Gündüzlər dostları ilə qəhqəhə çəkib normal davranan bu gənc, tək qalan kimi qaranlığa qərq olur. Hətta son vaxtlar gülərkən belə içindəki o 'yavaş-yavaş ölmək' hissi onu tərk etmir.

O, kimsənin bu fəryadı görməsini dəhşətli dərəcədə arzulayır, lakin ağzını açıb həqiqəti demək fikri belə onu qorxudur.

Bir tərəfdə dünyaya sevinc bəxş edə biləcəyi halda qaranlıq arxivlərdə çürüyən əfsanəvi bir oyun, digər tərəfdə isə mükəmməl həyat səhnəsində səssizcə əriyən gənc bir ruh. Hər iki hekayənin mərkəzində eyni faciə dayanır: görünməmək və unudulmaq.

'Daxili Səslər' podkastının aparıcıları bu buraxılışda həm korporativ nəhənglərin yaradıcılığı necə boğduğunu, həm də gənc bir insanın təbəssüm arxasındakı səssiz fəryadını bütün kəskinliyi ilə müzakirə edirlər.