Reeks-Bedanker Vertel: 'My Loopbaan Is Verwoes!' Is Die Werkplek Die Probleem Of Is Dit Ek?

Ek is 35 jaar oud en my lewe voel asof dit uitmekaarval. Ek het 'n patroon ontwikkel om werk te bedank na net 'n paar weke, en ek is bang ek het my loopbaan heeltemal verwoes.

My stryd begin na 3,5 jaar by een maatskappy. Aaklige bestuur het my laat vertrek. Kort daarna kry ek 'n aanbod, maar word dieselfde week siek en verloor dit nog voordat ek kon begin. Maande van siekte volg.

Read nextBemarkingswerker op die Randjie van INEENSTORTING: 'Ek Maak Dom Foute, My Brein Is Oorlaai'

Toe kom 'n nuwe werk, wat net 'n maand en 'n half duur. Ek bedank omdat ek geen werkstasie of pligte het nie. Ek voel soos 'n bonus-teiken vir HR. Drie maande werkloosheid.

Die volgende werk? 'n Week. Die bestuurder skree te veel, en dit trigger my. Twee maande later 'n nuwe pos. Die bestuurder is toksies, probeer my hof toe sleep vir sake waarvan ek niks weet nie, en oorlaai my met 70 e-posse per dag. Vier maande later.

My mees onlangse werk: die span ignoreer my heeltemal, gee minimale leiding. Wanneer ek vrae het, is hulle "besig." Ek voel onsigbaar. 'n Week later bedank ek.

Die redes verskil. Soms is daar geen opleiding nie, en ek moet alles dadelik weet. Ander kere is die omgewing toksies. Soms raak ek oorweldig, voel ek presteer onder, en kan ek nie inhaal nie. Uiteindelik panikeer ek, my geestesgesondheid versleg, en ek bedank.

Dit het nou soveel keer gebeur dat ek voel ek het my loopbaan vernietig. Die arbeidsmark is brutaal; ek sukkel om onderhoude te kry vir intreevlak-rolle, selfs met ondervinding. Elke bedanking laat my nog meer onaanstelbaar voel.

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

Ek sukkel ook met ernstige depressie. Hierdie hele situasie het my hopeloos gemaak, en ek verloor die begeerte om voort te gaan. Dit voel asof almal van my ouderdom hul lewens in orde het, terwyl ek nog probeer uitvind hoe om 'n werk vir meer as 'n paar weke te behou.

Die gemeenskap se reaksies is verdeeld. Baie simpatiseer, en argumenteer dat die "stelsel gebroke is, nie jy nie!" Een kommentaar stel voor: "Terapie en 'n loopbaanverandering het my gehelp met my siklus van kort, onbevredigende poste in toksiese omgewings." Daar word ook opgemerk dat "werk so ontwerp is, om te vertrek is eintlik heel normaal." Sommige stel voor om hulp te soek vir geestesgesondheid en selfversorging te prioritiseer, dalk selfs 'n loopbaan te verander na iets meer buigsaam.

Maar 'n ander kamp is meer krities. Een persoon het gesê: "Meisie, gaan net deur die bewegings. Volgens wat ek gelees het, het jy perfekte geleenthede gehad om betaal te word om letterlik niks te doen nie en het jouself gesaboteer." Hierdie siening beveel aan om die werksplek te "speel" – om betaal te word vir minimale moeite en minder emosioneel belê te wees. "Jou werkgewer gee nie 'n duit vir jou om nie, so jy moet ook nie," het 'n ander geargumenteer.

Die vraag bly: is die werksomgewings werklik die probleem, of dra die individu se reaksie en verwagtinge by tot die siklus? Dit is 'n komplekse situasie wat ons gasheer in "Salaris Sondes" dieper sal ondersoek.