O calvario invisible das ambulancias: «A miña mente reconstrúe cada morte que sinto»

O teléfono soa, alguén menciona un falecemento recente e, nunha fracción de segundo, a realidade desaparece. Para un extécnico de ambulancias que prestou servizo no esixente sistema de emerxencias médicas durante un ano enteiro, o acto de escoitar sobre unha perda humana xa non é unha simple mala nova. É o detonante inmediato dunha proxección mental implacábel que reconstrúe a escena con precisión cirúrxica.

O protagonista desta experiencia confesa que a súa mente viaxa sen control cara ao lugar dos feitos. Visualiza a postura do corpo inerte, o ton cincento do tecido sen vida, as feridas abertas e cada detalle cru que durante meses formou parte da súa rutina cotiá. Non hai filtro nin botón de pausa. O mecanismo dispárase automaticamente, un reflexo condicionado que xamais experimentara antes de enfrontarse á morte real na padiola do seu vehículo.

Read nextSensibilidade Descontrolada no GC‑MS e a Lucha do Estudante de Química: Dúas Crises, Unha Solución

Durante o tempo en que vestiu o uniforme, presenciou todo tipo de catástrofes físicas e paradas cardíacas, convencido de que a adrenalina e a técnica bastaban para protexer a súa propia estabilidade emocional. Porén, o catálogo visual acumulado emerxe agora de maneira involuntaria. Aínda que asegura que cando a vítima é un descoñecido logra sobrepoñerse e continuar coa xornada, a situación vólvese insostíbel cando a persoa finada pertence ao seu círculo familiar ou de amizades.

O debate entre os profesionais do sector non tardou en estalar con intensidade. A comunidade sanitaria atópase fondamente fracturada entre a resignación profesional e a preocupación médica polo impacto na saúde mental dos seus traballadores.

Por unha banda, un comentarista dixo que ter a experiencia directa fai totalmente comprensible que a imaxinación reconstrúa a escena dun xeito gráfico, afirmando que se trata dunha consecuencia lóxica da aprendizaxe sobre o terreo. Outro profesional con décadas ás costas salientou que a capacidade de compartimentar é a única táboa de salvación posible, asegurando que unha vez que o doente baixa da padiola non se lle debe dedicar nin un segundo máis de pensamento.

Non obstante, as voces que alertan da gravidade do cadro clínico rebaten con dureza esa suposta frialdade. Outro argumentou que o que fan e ven nas emerxencias non ten nada de normal, e que esa avalancha de imaxes non é máis que o cerebro tentando procesar desesperadamente unha sobrecarga insostíbel. Para este sector da profesión sanitaria, normalizar o sufrimento e negar a necesidade de acudir a terapia é unha actitude temeraria que adoita desembocar en graves trastornos de estrés postraumático.

Moitos compañeiros que tamén decidiron colgar o uniforme admiten atravesar idéntica batalla silenciosa, atrapados entre o recordo dos sucesos vividos e a incapacidade de recuperar a inocencia perceptiva previa á súa entrada no servizo médico.

Os presentadores analizan este impactante dilema humano e as súas consecuencias no podcast Código Vermello.