Mysterium ad Ianuam: Cum Manus Meliora Quam Mens Novit
Mysterium ad Ianuam: Cum Manus Meliora Quam Mens Novit · Avonetics
In altitudine vitae quotidianae, res minutissimae interdum gravissima mysteria recludunt. Homo quidam, qui per multos annos in eodem habitaculo vixerat, nuper expertus est momentum perturbationis intellectus quod multos ad cogitationem vocavit.
Cotidie domum rediens, manum in peram inserere solebat, claves arripere et ianuam aperire sine ulla cogitatione rationali. Motus erat perfectus, fluelitativa consuetudo quae nullam moram requirebat. Tamen, die quodam ante ostium stans, oculos ad anulum metalli convertit et rem atrocem intellexit.
Read nextClamor Mortiferus sub Caperone: Quomodo Toyota Avalon in Monstrum Mechanicum Conversa Sit
Si claves ex anulo tollerentur et ante oculos ponerentur, ipse nesciret quae clavis esset ea quae ostium recluderet. Manus eius viam sciebat, sed mens eius rationalis erat prorsus ignara. Ex eo tempore, incantatio automati fracta est, et nunc quolibet die cogitari debet antequam ianua aperiatur.
Haec confessio gravem sermonem inter observatores excitavit de natura humana et de potestate memoriae corporeae. Unus auditor affirmavit se eandem rem expertum esse cum clavibus birotae, ubi digiti solum per ordinem clavium locum rectum inveniebant. Alius demonstravit quomodo in ludo cubi vel in numeris telephonicis antiquis, manus meminerit eorum quae mens iam diu oblita sit.
Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on AvoneticsMulti censent hanc facultatem esse donum biologicum mirabile. Vis qua corpus nostrum motus complexissimos perficit — ab extensione brachii usque ad flexionem articulorum — sine ullo conatu mentis, ostendit sapientiam maiorem in carne nostra latere. Sine hoc automato, vita nostra onere cogitationum opprimeretur.
Sed alii monent periculum in hac caecitate inesse. Cum sine mente agimus, in periculum labimur ne praesentiam nostram in mundo amittamus. Servitas consuetudinis nos facit machinas viventes, quae sponte moventur sed nihil vere sentiunt vel intellegunt.
Quaestio manet: an deceat nos confidere corpori nostro, an semper intellectum vigilantem adhibere debeamus? In novo episodio Pectoris Arcana, hospites nostri hanc controversiam altissimam aperiunt et de vi memoriae muscularis diiudicant.
