Spes in Tenebris: Quomodo Fides et Memoria Beniamini Corda Maerentium Sanant

In medio luctu, cum sella ad mensam familiaris vacua manet, mens humana persaepe in tenebris vagatur. Quaerimus cur puer quindecim annorum, plenus vitae et somniorum, tam cito ab hoc mundo discesserit. Sed fides et homilia in memoriam Beniamini missa claram lucem in has tenebras effundunt. Beniaminus erat puer liberalis, facetus et ingeniosus. Sive cum apparatu dentium ridens in itinere germano, sive volucres et aeroplana admirans, sive codices in computatro scribens, gaudium circumferebat. Memoriae a dilectis servatae ostendunt eum qui nullo modo per timorem vivebat, sed per amorem et curiositatem. Saepe autem parentes et propinqui, morbo gravi sicut leucaemia superveniente, scrupulis torquentur. An aliquid omissum sit? An morbus fuerit poena aut probatio a Deo posita? Responsum Scripturae Sacrae est perspicuum: minime. Infirmitas non est poena divini Iudicis, neque defectus amoris parentum. Sicut in Evangelio secundum Lucam Iesus nos docet, Ipse non venit ut nos accuset aut culpis onerct. Christus trabem doloris et suspicionis ex oculis nostris auferre vult. Parentes qui usque ad ultimum flatum cum puero suo ambulaverunt nihil deliquerunt; eorum amor fuit imago vivi amoris Dei. In caelo praeterea Beniaminus novum sodalem habet. Sanctus Carlo Acutis, primus sanctus aetatis digitalis, eodem morbo eademque aetate ad Caelum vocatus est. Ambo pueri, qui computatra et Deum ex toto corde dilexerunt, nunc in pace aeterna uná ambulant. Carlo, qui Eucharistiam viam suam ad Caelum vocabat, nunc manum Beniamini tenet. Dolor non evanescit unius diei spatio. Frater eius quotidie de eo cogitat, desiderans ludos et risum communicare. Sed lacrimae non sunt defectus fidei; sunt testis amoris qui numquam intercidit. In potcast 'Remembering Benjamin — Latin', moderatores fusius hanc contemplationem evolvunt et orationes pro familia Beniamini recitant.