Lembrando a Benjamin Vo: a forza da fe e o consolo que non esquece a dor

Hai feridas que ningunha palabra sinxela pode pechar. Cando unha familia despide a un fillo de quince anos, o mundo enteiro semella perder o seu compás. Con todo, na memoria de Benjamin Vo non hai só bágoas: hai unha estela luminosa de bondade, paixón polos computadores e un amor infinito polos seus pais e o seu irmán pequeno. Quen coñeceu a Ben recorda o seu sorriso con ferros, a súa curiosidade insaciable por entender como voan os avións e a súa imaxinación para soñar compañías aéreas que unisen o mundo. Entre as lembranzas máis doces que a súa familia garda con agarimo están as risas compartidas na casa, as viaxes xuntos e a complicidade fraterna ao redor dunha consola de videoxogos. A enfermidade chegou de xeito imprevisto. Benjamin enfrontou a leucemia con serenidade e fe. Foron noites longas de hospital e momentos duros que moitas familias coñecen ben. Pero os seus seres queridos saben que nada do que fixeron foi a causa desta dor; o amor dos pais nunca falla, mesmo cando a vida non ofrece as respostas que desexamos. Na comunidade de fe, as reaccións diante de perdas tan temperás mostran dous camiños que se cruzan. Un crente subliñaba que a promesa do ceo e a intercesión dos santos nos sosteñen cando xa non quedan forzas humanas. Outro lembraba, pola súa parte, que chorar aos pés de Xesús como a muller do Evanxeo é a homenaxe máis sincera que podemos render ao amor. Hoxe a fe convídanos a mirar cara ao alto, sabendo que Benjamin camiña no ceo da man do seu querido amigo San Carlo Acutis, unidos para sempre na ledicia que non ten fin. Os presentadores do noso programa afondan con agarimo nesta fermosa lembranza no episodio de hoxe do podcast.