LALAKI, GINAWANG ALAGA NG BUHAY NA MUNISIPYO: CLINGY NA GUSALI, AYAW PAIWAN KAHIT SA BANYO!

Lahat tayo ay may mga araw na gusto lang nating mapag-isa. Uminom ng malamig na bote ng serbesa, tumambay kasama ang mga kaibigan, o simpleng magbabad sa banyo nang walang nang-iistorbo. Ngunit para sa isang abang manggagawa sa pabrika, naging malayong pangarap na lamang ang mga simpleng bagay na ito dahil sa kanyang kakaibang tagasubaybay: ang mismong gusali ng kanilang munisipyo.

Hindi ito biro o metapora ng burukrasya. Ang mismong istruktura ng munisipyo—kumpleto sa mga ladrilyo, bakal na poste, at mga bintanang bubog—ay nagkaroon ng sariling buhay, nagpalitaw ng mga dambuhalang galamay, at nagpasyang amponin ang naturang lalaki bilang sarili nitong paboritong nilalang.

Read nextPaano Nakaligtas si Marco sa Dalawang Araw na Lagnat sa Maalikabok na Tuktok ng Mt. Pulag

Nagsimula ang lahat nang mapansin ng manggagawa na palaging nakabuntot ang gusali saanman siya magpunta. Noong minsan siyang muntik nang maipit sa bumagsak na mga mabibigat na kargamento sa kanyang pinagtatrabahuhan, maagap na sumalo ang mga bakal na kuko ng munisipyo at pinarusahan pa ang mga pabayang kasamahan nito. Noong sinubukan siyang harangin ng mga armadong kawatan sa isang eskinita, nilulon lamang ng gusali ang mga masasamang-loob nang buo.

Ngunit ang labis na malasakit na ito ay mabilis na nauwi sa isang bangungot ng kawalan ng privacy. Kamakailan lamang, muling nasaksihan ng mga residente ang pagwawala ng lalaki sa gitna ng kalsada habang kalong-kalong siya ng dambuhalang kuko na gawa sa semento. Ayon sa lalaki, kahit ang pagligo at pagdumi niya sa sariling tahanan ay hindi pinalalagpas ng gusali, na basta na lamang sumusulpot sa loob ng kanyang maliit na palikuran upang 'magbantay.'

Nang sabihan ng manggagawa ang munisipyo na kaya naman niyang alagaan ang sarili at gusto lamang niyang magkaroon ng normal na buhay, sumagot lamang ang nilalang sa pamamagitan ng telepatikong bulong na nagsasabing masyadong malupit ang mundo sa labas at dudurugin lamang siya nito. Naglabas pa ito ng dila mula sa mga tela at bandila, nag-hiss na parang pusa, at mahigpit siyang niyakap sabay dikta na siya ay pag-aari na nito.

Nagdulot ito ng matinding pagtatalo sa mga nakasaksi sa kakaibang tagpo. May ilang nagpahayag na labis na mapalad ang manggagawa dahil libre siyang pinoprotektahan mula sa lahat ng panganib at krimen. Ayon sa isang nakakita, sa magulong takbo ng pamumuhay ngayon, sino pa ba ang tatanggi sa isang makapangyarihang bantay na nagbubuhat sa'yo pauwi at nagpapatulog pa sa'yo nang may libreng masahe?

Subalit mariin itong tinutulan ng iba na nagsabing labis na nakakatakot ang mawalan ng pansariling kalayaan. Iginiit ng isa pa na hindi buhay ang ganitong kalagayan dahil wala nang pagkakataon ang lalaki na makisalamuha sa kapwa, makipagkaibigan, o umibig nang hindi tinatakot o nilalamon ng clingy na munisipyo ang sinumang lumalapit sa kanya.

Hanggang sa kasalukuyan, nananatiling bihag sa labis na pag-aaruga ang manggagawa habang patuloy na nagpapatrolya ang dambuhalang gusali sa buong pamayanan upang tiyaking ligtas ang kanyang 'alaga.'

Masusing hihimayin ng mga host ng Kwentong Kutsero ang nakakalokang sitwasyong ito sa kanilang pinakabagong episode.