Batas ng Ilang: Hayop Nga Ba ay May Sariling Bersyon ng 'Cancel Culture' at Pagtatakwil?

Likas sa ating mga tao ang magpataw ng parusa sa mga taong lumilihis sa ating pamantayan. Mula sa kasaysayan ng unang heneral na may maitim na balat sa hukbo ng Amerika na pilit ibinukod ng kanyang mga kasamahan, hanggang sa kadeteng hindi pinansin ng buong akademya dahil lamang sa pagsuway sa oras ng pagsusulat, kabisado natin ang hapdi ng ostracism. Ngunit sa kailaliman ng kagubatan, umiiral din ba ang ganitong uri ng madilim na pagtatakwil?

Ang katanungang ito ang gumulantang kamakailan sa mga mananaliksik at tagasubaybay ng wildlife matapos kumalat ang kakaibang kwento tungkol sa isang batang hayop na nagngangalang Punch. Si Punch, na dumaan sa matinding pag-iisa nang hindi tanggapin ng kanyang grupo, ay naging sentro ng usap-usapan. Sa simula, inakala ng marami na biktima siya ng purong kalupitan ng kanyang mga kauri. Subalit lumabas sa mga tala na si Punch ay lumaki sa piling ng mga tao, dahilan upang mawala ang kanyang natural na kakayahang makisalamuha sa kapwa hayop.

Read nextKapag ang Langit ay Sumisikat: Ang Misteryosong Paglitaw ng mga Aurora sa Pilipinas

Nang ibalik sa ilang, hindi alam ni Punch ang tamang kilos at wika ng kawan, kaya siya itinaboy. Ngunit di tulad ng karamihan sa mga tao na nagtatanim ng sama ng loob, natutunan ni Punch ang tamang gawi at sa huli ay buong-puso ring tinanggap ng kanyang komunidad. Dahil dito, muling nabuhay ang malaking palaisipan: nagtatakwil nga ba ang mga hayop dahil sa galit, o may mas malalim na dahilan ang kalikasan?

Uminit ang talakayan sa pagitan ng mga dalubhasa kung saan nagbanggaan ang dalawang magkaibang pananaw ukol sa ugali ng mga nilalang sa ilang.

Sabi ng isang nagkomento, ang ostracism sa mga hayop ay isang regular at natural na proseso ng ebolusyon. Ipinaliwanag niya na bago sumapit ang panahon ng migrasyon, ang mga kabataang hayop sa kawan ay sadyang itinataboy at pinalalayas ng mga nakatatanda. Hindi ito dahil sa poot o inggit, kundi isang paraan upang mapilitan silang maglakbay sa ibang lugar, maghanap ng bagong teritoryo, at maiwasan ang inbreeding na maaaring sumira sa kanilang lahi.

Giit naman ng isa, hindi dapat tinitingnan ng tao ang kalupitan ng kalikasan gamit ang ating emosyon at moralidad. Ayon sa kanya, ang pinakamalaking pagkakamali ng tao ay ang isiping kaya nating pigilan o baguhin ang ganitong mga marahas na kaganapan. Kapag pinakialaman daw ng tao ang natural na pagtatakwil, pinatatagal lamang natin ang paghihirap ng hayop. Inihalintulad pa niya ito sa virology kung saan ang maling panggagamot sa virus ay nagreresulta lamang sa paglikha ng mas malalakas at mas mapanganib na mikrobyo sa hinaharap.

Malinaw na ang mundo ng mga hayop ay pinatatakbo ng sarili nitong mabagsik na panuntunan—mga panuntunang maaaring magmukhang malupit sa ating paningin ngunit siyang nagpapanatili sa balanse ng mundo.

Masusing hihimayin ng mga host ng Likas ang kababalaghang ito sa pinakabagong episodyo ng podcast upang alamin kung kalupitan nga ba o purong biyolohiya ang batas ng ilang.