Krungu Tapak Sikil ing Plafon Saben Jam Telu — Sing Ditemokake Polisi Luwih Medeni Tinimbang Demit

Crita kaya ngene meh mesthi diwiwiti kanthi cara sing padha.

Sawijining kulawarga oleh omah kontrakan sing regane kepenak banget. Wulan kapisan lancar. Wulan kapindho, kedadeyan cilik-cilik wiwit numpuk.

Read nextWengi Kelam ing Klub: Nalika Petarung BJJ Mematahkan Tangan Musuhe Amarga Ancaman Kejem

Roti ing kulkas suda rong iris. Ora ana sing ngaku. Lawang kamar mandi sing wis dikunci bengi, esuke wis mengo. Lan sing paling nggawe wulu githok ngadeg: swara tapak sikil alon ing ndhuwur plafon, meh mesthi ing sakiwa tengene jam telu esuk.

Komentar sing mlebu langsung kebak siji jawaban. Omahe ana sing nunggoni. Ana sing kandha kudu ngundang wong sing ngerti. Ana sing kandha kudu langsung pindhah, aja mikir dawa.

Nanging siji komentar liya njupuk arah sing beda, lan komentar kuwi sing pungkasane paling akeh disenengi wong.

Wong kuwi ora takon bab lelembut. Wong kuwi takon: apa dhuwit lan perhiasanmu ana sing ilang?

Jawabane ora ana. Sing suda mung panganan.

Lan miturut komentar kuwi, kuwi persis pola sing salah. Maling mlebu, njupuk barang aji, banjur lunga. Maling ora bola-bali bali mung kanggo njupuk roti rong iris.

Sing bola-bali bali kanggo njupuk panganan kuwi wong sing manggon ing kono.

Ing Mei 2008, ing Kasuya, Prefektur Fukuoka, Jepang, ana wong lanang sing ngalami bab sing meh padha. Panganane bola-bali suda. Dheweke wiwit ora percaya karo ingetane dhewe.

Mula dheweke masang kamera keamanan sing bisa ngirim gambar menyang telpon genggame.

Sawijining dina kamera kuwi ngirim gambar ana wong obah ing njero omah. Omah kuwi kudune kosong lan kekunci.

Polisi teka lan nggoleki saben pojok. Ora ana sing mlebu, ora ana sing metu. Pungkasane petugas mbukak bagean ndhuwur lemari klambi.

Ing kono ana wong wadon umur kira-kira 58 taun. Ana kasur tipis. Ana botol banyu.

Miturut katrangan, dheweke wis manggon ing lemari kuwi kurang luwih setaun.

Setaun, ing omah wong liya, sing saben dina metu-mlebu, masak, nonton televisi, lan turu.

Komentar-komentar sing maca crita kuwi kepara pecah dadi rong arah. Ana sing kandha iki luwih medeni tinimbang crita demit apa waé, amarga demit ora butuh mangan. Ana liyane sing malah melas, ngelingake yen wong sing nekat ndhelik setaun ing lemari kuwi biyasane wong sing wis ora duwe papan tujuan.

Siji komentar liya nambahi cathetan sing praktis. Papan sing kerep dienggo ndhelik kuwi mung sethithik lan meh padha ing ngendi-endi: ruang ndhuwur plafon, gudhang sing ora tau dibukak, kolong tangga, garasi sing kepisah, lan lemari gedhe sing kadhung kebak barang.

Tandhane uga bisa dicathet: tagihan listrik utawa banyu munggah tanpa alesan, ambu apek ing siji ruangan waé, kewan ingon sing bola-bali nyawang siji titik ing plafon, lan barang cilik sing pindhah panggonan mangka barang aji utuh kabeh.

Nanging ana rong panjelasan liya sing uga kudu dilebokake sadurunge nyimpulake.

Sing kapisan gas karbon monoksida. Gas iki ora ana warnane lan ora ana ambune. Gejalane ngelu, mumet, mual, awak lemes, bingung, lan ing kadar sing luwih dhuwur bisa nekakake halusinasi.

Polane sing ndadekake mirip crita medeni: gejalane mundhak abot yen suwe ing njero omah, lan mendha yen metu ngudara. Ing taun 1921 wis ana laporan medis kondhang babagan kulawarga sing yakin omahe ana sing nunggoni, jebul sing dadi sebab tungku pemanas sing bocor.

Sing kapindho tindhihen, utawa sleep paralysis. Utek wis melek nanging otot isih dikunci kaya nalika turu jero.

Panaliten nyathet angka sing beda-beda, nanging kira-kira 7 nganti 8 persen wong ing populasi umum tau ngalami paling ora sepisan sajrone urip, lan angkane luwih dhuwur ing kalangan mahasiswa, watara 25 nganti 30 persen.

Sing nggawe wedi: tindhihen kerep dibarengi rasa ana sing ngadeg ing pojok kamar. Wong sing ngalami meh mesthi kandha dheweke ora ngimpi, dheweke melek. Lan sacara teknis kuwi bener.

Debat ing kolom komentar pungkasane malah dadi debat babagan urutan tumindak, dudu babagan ana lelembut apa ora.

Siji sisi mekso supaya penjelasan fisik dituntasake dhisik: pasang detektor karbon monoksida, cek plafon lan gudhang nganggo wong loro, ganti kunci.

Sisi liyane ora trima. Miturut wong-wong iki, nolak kabeh pengalaman kuwi minangka salahe utek waé kuwi ora adil kanggo sing ngalami, lan kawruh warisan atusan taun ora bisa disingkirake mung amarga ora bisa diukur nganggo alat.

Sing paling nyenyet komentare mung siji ukara. Sajrone wong padu rong jam ing kolom komentar, ana wong sing nglilir saben bengi ing omah sing kunci lawange durung diganti.

Sing kondhang saka kabeh crita jinis iki dudu jawabane, nanging kasunyatan yen jawaban sing paling mbebayani asring uga jawaban sing paling gampang dicek.

Host-host acara iki ngupas kabeh urutane, saka lemari nganti plafon, ing episode anyar podcast.