El me dijo que me casaría con él y que iría al infierno: La verdad detrás de una boda interreligiosa

A muller hindú, non relixiosa pero espiritual, coñeceu a un home que se presentaba como ex-musulmán. Durante meses, falan de matrimonio. El aseguraba que a súa creenza nun só Deus era suficiente. Pero entón, sen previo aviso, o ton cambiou. Dixo que falarra cun imán. E o imán dicille que ela non era o bastante. Que tiña que crer que Alá era o único Deus verdadeiro, ou entón o seu matrimonio sería inválido. Púxolle a man sobre o corazón e pregúntalle: «Crees que casar comigo farache ir ao inferno?». E el, sen parpadear, díxolle que si. Que estaría cometendo un pecado consciente o resto da súa vida. Pero ter sexo prematrimonial? Iso estaba ben. Casar con ela? Ese era o límite. O máis absurdo é que meses antes ela preguntólle exactamente isto. O que dicía o Corán sobre casar con mulleres non musulmáns. El repetía que estaba ben, sempre que crese nun só Deus. Como é posible que, sendo musulmán a súa vida enteira, non soubese desta regra ata agora? Non hai lóxica. E isto é o que a enlouquece da relixión. Que unha persoa pode ser boa, ter moral, tratar aos outros con respecto, e que o que ame e case sexa o que pon a súa alma en risco. Cales son as regras? Por que importa máis que ser boa persona? É unha farsa. E hai outra historia. Unha muller de 26 anos, sempre bebedora ocasional, pero nos últimos seis meses, bebe cinco ou seis veces por semana. A semana pasada, nun casino, despois de perder moito e de que outra muller a culpase das súas perdas, perdeu os nervios. Deu o seu copo contra a súa roupa. E ela... deulle unha bofetada. Foi unha loita fea ata que viron a seguridade. Non houbo feridas graves, pero ela tocou fondo. Dous mundos, dous abismos: a fe que nos separa e o alcohol que nos descontrola. Os hosts da serie «Sen Vergoña» profundan nesta historia no seu podcast, onde debaten sobre a fe, o amor e a responsabilidade persoal.