Á krossgötum sálarinnar: Eina kirkjan í borginni eða einsemd í bæninni?

Í vaxandi mæli standa einstaklingar víða um heim frammi fyrir flóknum spurningum þegar kemur að persónulegri trú og andlegu samfélagi. Fyrir ungan mann í Tyrklandi hefur löngunin til að helga líf sitt Kristi leitt til óvæntra hindrana í hversdagslegum veruleika. Í heimabæ hans er aðeins ein kristin kirkja starfandi, lítill söfnuður mótmælenda. Þar sem engin hefðbundin rétttrúnaðarkirkja er til staðar spyr hann sig hvort rétt sé að ganga inn um þær dyr sem standa opnar eða hvort hann eigi að halda sig til hlés. Spurningin hefur vakið heitar umræður meðal trúaðra sem líta málið ólíkum augum. Einn benti á að grundvallarmunur væri á hefðum og að varhugavert gæti verið að hefja trúargönguna á stað sem boðar aðrar áherslur en hin forna postulleg hefð. Hann ráðlagði manninum frekar að hlusta á fræðslu í einrúmi og bíða þess að komast í samband við rétttrúnaðarprest. Annar mótmælti þessu harðlega og sagði að samfélag manna í bæn væri ómetanlegt. Hann hélt því fram að lifandi trú gæti ekki vaxið í tómri einangrun fyrir framan tölvuskjá, og að Guð tæki ávallt á móti einlægu hjarta sem leitar Hans. Á sama tíma glíma margir við þá tilfinningu að kristindómurinn hafi víða verið settur í pólitískan búning sem veldur aðskilnaði og vonbrigðum. Þráin eftir hreinum, ófölsuðum kærleika Jesú verður því enn sterkari þegar hefðir og mannlegar reglur virðast standa í vegi fyrir einföldum friði. Í nýjasta þætti Remembering Benjamin — Icelandic ræða stjórnendur þessar djúpu spurningar og leita huggunar í kærleika, bæn og minningu.