12 മണിക്കൂറിൽ എല്ലാം തകർന്നു — പിന്നെ ഒരു ചായക്കപ്പ് എല്ലാം തിരിച്ചുകൊടുത്തു

ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരാളുടെ ജീവിതം എത്രത്തോളം തകർക്കാൻ കഴിയും?

ഏപ്രിൽ പതിമൂന്നിന് അതിന്റെ ഉത്തരം അയാൾക്ക് കിട്ടി.

Read next"പണം ഞാൻ തരാം, വീട്ടുജോലി എന്നെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കരുത്": ഭർത്താവിന്റെ നിബന്ധനയിൽ വലഞ്ഞ് കലാകാരിയായ ഭാര്യ!

രാവിലെ എട്ട് മണിക്ക് അയാളുടെ ഭാര്യ കാർപൽ ടണൽ സർജറിക്ക് കയറി. ചെറിയ ഓപ്പറേഷൻ. പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല എന്ന് അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.

രാവിലെ പത്തരയ്ക്ക് ഫോൺ അടിച്ചു. ജോലി പോയി. ആറക്ക ശമ്പളമുള്ള നല്ല ജോലി. ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ, ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ.

ഉച്ചയ്ക്ക് രണ്ട് മണിക്ക് അവർ എമർജൻസി റൂമിൽ ആയിരുന്നു.

പത്താം ആഴ്ചയിലെ ഗർഭം അലസി.

ആറ് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ — സർജറി, ജോലി, കുഞ്ഞ്. മൂന്നും.

ഇത് ഒരു സാധാരണ ദമ്പതികളുടെ കഥയല്ല. ഇവർ പ്രായം കുറച്ച് കൂടിയ ശേഷം ആദ്യമായി മാതാപിതാക്കളാകാൻ കാത്തിരുന്നവരാണ്. അതായത് ഓരോ മാസവും വിലപ്പെട്ടതാണ്. ഓരോ അവസരവും അപൂർവമാണ്.

ആശുപത്രിയിൽ ഒരു കൈയിൽ സർജറിയുടെ ബാൻഡേജുമായി, മറ്റേ കൈ ഭർത്താവിന്റെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് അവൾ കിടന്നു. കടുത്ത വേദന. ഒരേ ദിവസം ശരീരവും ഹൃദയവും ഒരുമിച്ച് മുറിവേറ്റു.

അയാൾ അന്ന് കരഞ്ഞില്ല.

'എനിക്ക് ഇത്ര വലിയ ആഘാതമൊന്നും ഇല്ല' എന്നാണ് അയാൾ സ്വയം പറഞ്ഞത്. കഷ്ടമാണ്, ശരിയാണ്. പക്ഷേ ആ ഘട്ടത്തിൽ ഇത് സംഭവിക്കാമെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അവർ ഇനിയും സുരക്ഷിതമായ ഇടത്ത് എത്തിയിരുന്നില്ല. അയാൾ കണക്കുകൾ പറഞ്ഞ് സ്വയം സമാധാനിപ്പിച്ചു.

പക്ഷേ ശരീരം കണക്കുകൾ കേൾക്കില്ല.

അതിനുശേഷമുള്ള മാസങ്ങളിൽ അയാൾ ആകെ മാറി. എപ്പോഴും ഒരു മോശം മൂഡ്. ഉള്ളിൽ ഒരു ഉത്കണ്ഠ — ചിലപ്പോൾ ചെറുത്, ചിലപ്പോൾ വലുത്, പക്ഷേ ഒരിക്കലും പോകാത്തത്. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് ദേഷ്യം.

ഭാര്യയോട് ഒരിക്കലും അല്ല. അത് അയാൾ പ്രത്യേകം പറയുന്നുണ്ട്. ദേഷ്യം ലോകത്തോടായിരുന്നു. വാർത്തകളോട്. കാലത്തോട്. എല്ലാറ്റിനോടും.

ഈ ലോകം ആകെ മോശമായിപ്പോയി എന്ന് അയാൾ വിശ്വസിച്ചു.

ആ നഷ്ടപ്പെട്ട ഗർഭത്തിന് ഈ ഇരുട്ടുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടാകാം എന്ന് അയാൾ ഒരിക്കൽ പോലും ചിന്തിച്ചില്ല.

പിന്നെ ആ ദിവസം വന്നു.

എന്നത്തേയും പോലെ അയാൾ ഭാര്യക്ക് രാവിലത്തെ ചായ കൊണ്ടുകൊടുത്തു. അവൾ പതിവുപോലെ ചോദിച്ചു — 'ഗസ് വാട്ട്?'

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

അയാൾ നോക്കാതെ തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു: 'എനിക്കും നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.' ആ ചോദ്യത്തിന് സാധാരണ അതാണ് ശരിയായ ഉത്തരം.

അവൾ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു: 'ഗസ് വാട്ട് എൽസ്?'

നാല് ആഴ്ച. അവൾ വീണ്ടും ഗർഭിണിയാണ്.

'പെട്ടെന്ന് ജീവിതം വീണ്ടും മുഴുവൻ നിറങ്ങളിലേക്ക് പൂത്തുവിടർന്നു' എന്നാണ് അയാൾ ആ നിമിഷത്തെ വിവരിക്കുന്നത്. ശരീരത്തിലൂടെ അഡ്രിനാലിൻ ഒഴുകി.

അപ്പോഴാണ് അയാൾക്ക് ആ സത്യം മനസ്സിലായത് — കഴിഞ്ഞ മാസങ്ങളിലെ ഇരുട്ട് ലോകത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല. അത് അയാളുടെ ദുഃഖമായിരുന്നു. ഒരിക്കലും പേര് വിളിക്കപ്പെടാത്ത, ആരും ചോദിക്കാത്ത ഒരു അച്ഛന്റെ ദുഃഖം.

ഇപ്പോൾ അയാൾ വേറൊരു പ്രശ്നത്തിലാണ്. ഈ സന്തോഷം ആരോടും പറയാൻ പറ്റുന്നില്ല. നാല് ആഴ്ചയേ ആയിട്ടുള്ളൂ. പറഞ്ഞിട്ട് പിന്നെ തിരിച്ചെടുക്കേണ്ടി വന്നാലോ? അതുകൊണ്ട് അയാൾ ഉള്ളിൽ വെച്ച് പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയാണ്.

ഈ കഥ കേട്ടവർ ഒരുപോലെ ഉരുകി.

'ഈ ആദ്യദിനങ്ങളിൽ ഒരു അജ്ഞാത സാക്ഷിയാകാൻ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്,' ഒരാൾ പറഞ്ഞു. 'ഈ ഗർഭം ഉറച്ചുനിൽക്കണം, എല്ലാവർക്കും ആരോഗ്യകരവും സുഗമവുമായിരിക്കണം എന്ന് ഞാൻ ശരിക്കും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'

സ്വയം ഒരു 'പ്രായം കൂടിയ അച്ഛൻ' എന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തിയ മറ്റൊരാൾ എഴുതി: 'ഞാനും ഈ നഷ്ടം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്, അത് ശരിക്കും കൊടിയ വേദനയാണ്. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ അത് ശരിയാകുമ്പോൾ — ശരിയാകും — അതിനോട് ഒന്നിനെയും താരതമ്യം ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. എന്റെ ചെറിയ ആൾക്ക് ഏകദേശം ഒരു വയസ്സായി, പക്ഷേ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് വന്നത് കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയാണെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. സമയത്തിന്റെ ഈ വലിച്ചുനീട്ടൽ വിചിത്രമാണ്.'

മൂന്നാമതൊരാൾ വാദിച്ചത് നേരെ എതിർദിശയിലാണ് — ഒളിക്കേണ്ട, ആഘോഷിക്കൂ. 'ആ കുഞ്ഞിനെ ഓരോ നിമിഷവും ആഘോഷിക്കൂ, മേൽക്കൂരയിൽ കയറി വിളിച്ചുപറയൂ. ഒരു ആവേശവും പാഴാകുന്നില്ല, ഒരു തുള്ളി സ്നേഹവും പാഴാകുന്നില്ല, എന്ത് സംഭവിച്ചാലും. ഇത്രയും ആഴത്തിൽ എല്ലാം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു അച്ഛൻ കിട്ടിയ ആ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളും എത്ര ഭാഗ്യമുള്ളവരാണ്.'

ആ വരിയിൽ 'രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങൾ' എന്ന് പറഞ്ഞതാണ് ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയം. നഷ്ടപ്പെട്ട ആ ആദ്യത്തെ കുഞ്ഞും ഒരു കുഞ്ഞ് തന്നെയായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം എല്ലാം എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി. ഒരു ചായക്കപ്പ് കുറച്ചെങ്കിലും തിരിച്ചുകൊടുത്തു.

ഈ കഥയും അതിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യവും — നാല് ആഴ്ചയുടെ സന്തോഷം പറയണോ ഒളിപ്പിക്കണോ — നമ്മുടെ അവതാരകർ പോഡ്കാസ്റ്റിൽ വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്യുന്നു.