ਪੀਐੱਚਡੀ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਿਫ਼ਾਰਿਸ਼, ਚਾਰ ਇੰਟਰਵਿਊ — ਤੇ ਹੱਥ ਲੱਗੀ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਦੀ 'ਟੋਆ ਭਰਨ' ਵਾਲੀ ਨੌਕਰੀ

ਇੱਕ ਸਾਲ। ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ। ਏਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਾ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਦੇਖਣ ਲਈ।

ਉਸ ਕੋਲ ਫ਼ਾਰਮਾਸਿਊਟੀਕਲ ਸਾਇੰਸਜ਼ ਦੀ ਪੀਐੱਚਡੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਿੱਸ ਨਾਗਰਿਕ ਹੈ ਪਰ ਫ਼ਰਾਂਸ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਐਨ ਸਰਹੱਦ ਉੱਤੇ। ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਲਈ ਉਹ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਕੰਸਲਟਿੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਖ਼ਰਚਿਆਂ ਅੱਗੇ ਓਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।

Read next7 ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਖੁਆਰੀ, ਟੈਕਸ ਫਾਰਮ ਭਰੇ ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਨੌਕਰੀਓਂ ਬਾਹਰ: ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਦਾ ਨਵਾਂ ਧੋਖਾ!

ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਦਿਨ ਉਹੀ ਗੀਤ ਵੱਜਦਾ ਹੈ। ਫ਼ਾਰਮਾ ਦੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਜਾਂ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹਨ। ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਲੱਗੇ, ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਰਜ਼ੀਆਂ।

ਫਿਰ ਮਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਸਹੇਲੀ — ਉਹੀ ਸਕੂਲ, ਉਹੀ ਪੀਐੱਚਡੀ — ਇੱਕ ਸਵਿੱਸ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਦੇ ਸਿੱਧੀ ਅਰਜ਼ੀ ਭੇਜਦੀ ਹੈ। ਲੁਕਵਾਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਕੰਮ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਮਿਆਦ ਵਾਲਾ ਪੱਕਾ ਠੇਕਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਘਰੇਲੂ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਦਾ ਸੀਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਮਈ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਐੱਚਆਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਮੀਟਿੰਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਚੁੱਪ।

ਫਿਰ ਹਾਇਰਿੰਗ ਮੈਨੇਜਰ ਨਾਲ ਇੰਟਰਵਿਊ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੀ ਵਾਈਬ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਆਈ,' ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।

ਅਗਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਦਫ਼ਤਰ ਬੁਲਾਵਾ। ਓਥੇ ਉਹੀ ਮੈਨੇਜਰ, ਪਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਐੱਚਆਰ ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਓਹੀ ਸਵਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ।

ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਕ: ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੰਜ ਵਜੇ ਘਰ ਨੂੰ ਨਾ ਭੱਜੇ।

ਫਿਰ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਸੰਨਾਟਾ।

ਫਿਰ ਐੱਚਆਰ ਦਾ ਫ਼ੋਨ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਪਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯੋਜਨਾ ਸੀ ਦੋ ਬੰਦੇ ਰੱਖਣ ਦੀ — ਇੱਕ ਉਸ ਸਹੇਲੀ ਦੇ ਪੱਧਰ ਦਾ, ਯਾਨੀ ਇਹ ਉਮੀਦਵਾਰ, ਤੇ ਇੱਕ ਸੀਨੀਅਰ। ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਸੀਨੀਅਰ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਲਈ। ਸੀਨੀਅਰ ਬੰਦਾ ਐਨ ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਗਾ।

ਵਜ੍ਹਾ? ਟੀਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸਾਥਣ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਛੁੱਟੀ 'ਤੇ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਿਮਾਰ ਨਹੀਂ — ਉਹ ਬਰਨਆਊਟ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹੈ ਤੇ ਕੰਪਨੀ ਤੋਂ ਅੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।

ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਪਰਕ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰੋਲ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਪਰ ਸ਼ਰਤਾਂ ਹਾਲੇ ਬਾਕੀ ਸਨ। ਭਰਤੀ ਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਵਿਚੋਲੀਏ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ — ਨਾ ਪਾਰਕਿੰਗ, ਨਾ ਮੁਫ਼ਤ ਲੰਚ, ਨਾ ਪਬਲਿਕ ਟਰਾਂਸਪੋਰਟ ਦਾ ਖ਼ਰਚਾ। ਘਰੋਂ ਕੰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਜਦਕਿ ਪੂਰਾ ਕੰਮ ਕੰਪਿਊਟਰ ਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਬਦਲੇ, ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, 'ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੀ ਤਨਖ਼ਾਹ'। ਉਹ ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਨਹੀਂ ਹੈ।

Your brand, right here.Reach story-obsessed listeners in 45+ languages → advertise on Avonetics

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਚੋਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਓਸੇ ਥਾਂ ਪੱਕਾ ਠੇਕਾ, ਓਨੀ ਹੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਸਨ — ਜਦਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਪੀਐੱਚਡੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਸਲਟਿੰਗ ਦਾ ਵਾਧੂ ਤਜਰਬਾ ਹੈ।

'ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਮਾੜਾ ਬਿਜ਼ਨਸ ਹੈ,' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। 'ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਤਾਂ ਓਨਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਿੰਨੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦਾ ਮਸਾਂ ਕੰਮ ਦੇ ਲਾਇਕ ਬਣਦਾ ਹੈ।' ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਹੱਡ ਭੰਨ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।

ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਗਈ ਹੈ।

ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਿਲਕੁਲ ਏਹੋ ਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ — ਹੈੱਡਹੰਟਰ ਦਾ ਫ਼ੋਨ, ਵੱਡੀ ਬਹੁ-ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫ਼ਾਰਮਾ ਕੰਪਨੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਠੇਕਾ ਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਘਰੋਂ ਕੰਮ। ਦੂਜੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਤੱਕ ਇਹ ਪੂਰੀ ਦਫ਼ਤਰੀ ਨੌਕਰੀ ਬਣ ਗਈ, ਮਿਆਦ ਘਟ ਕੇ ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿ ਗਈ, ਤੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਦੀ ਥਾਂ ਫ੍ਰੀਲਾਂਸਰ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਤ ਆ ਗਈ — ਯਾਨੀ ਚਾਲੀ ਘੰਟੇ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗਰੰਟੀ ਨਹੀਂ। ਹੈੱਡਹੰਟਰ ਨੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਪੇਰੋਲ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਫ਼ੀਸ ਲੈ ਕੇ ਟੈਕਸ ਤੇ ਸੋਸ਼ਲ ਸਕਿਓਰਿਟੀ ਸੰਭਾਲ ਦਿੰਦੀ।

'ਇਹ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ,' ਇਸ ਧੜੇ ਦੀ ਦਲੀਲ ਹੈ।

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ ਵਾਲੀ ਫ਼ਾਰਮੇਸੀ ਡਾਕਟਰੇਟ ਤੇ ਦਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾ ਕਲੀਨਿਕਲ ਤਜਰਬਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਸਟਰੀਆ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਜ਼ਾਰ ਮੁਰਦਾ ਪਿਆ ਹੈ। ਜਰਮਨ ਰਵਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵੱਖਰੀ, ਤੇ ਸ਼ਰਤ ਇਹ ਕਿ ਵਿਚਾਰੇ ਜਾਣ ਲਈ ਵੀ ਬੰਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਜਾਂ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਧੜੇ ਦੀ ਦਲੀਲ ਸਿੱਧੀ ਹੈ: ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਬੈਜ ਵੀ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਬਾਹਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ।

ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ ਉਹ ਸਲਾਹ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਾਣੂ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ: ਜੇ ਉਹ ਸੱਚੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁਣਗੇ, ਤਾਂ ਰੱਖ ਲੈਣਗੇ।

ਉਸਨੇ ਇਸਦਾ ਅਸਲੀ ਮਤਲਬ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ: ਯਾਨੀ ਜੇ ਨਾ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਸੂਰ ਤੇਰਾ।

'ਅਸਤੀਫ਼ਾ' ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੋਸਟ ਇਸ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਟੁੱਕ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਬੂਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।