आदेश दिनासाथ प्रकाश सुस्त! चिपको यो दाबीले इन्टरनेटलाई दुई फ्याक पारिदियो

प्रकाशलाई ब्रेक लगाउन मिल्छ? यो हप्ता इन्टरनेटमा सबैभन्दा धेरै चर्चा भइरहेको प्रश्न यही छ।

वैज्ञानिकहरूले एउटा प्रोग्रामेबल चिप बनाएको खबर आउँदा प्रविधि प्रेमीहरूको समुदाय एक क्षण स्तब्ध भयो। दाबी सरल छ — यो चिपले आदेश पाउनासाथ प्रकाशलाई सुस्त बनाउन सक्छ।

Read nextआफ्नो गेमिङ कार्ड बेचेर कार किन्ने दाउ: के यो चतुर चाल हो कि नयाँ कालोबजारी?

र ठ्याक्कै त्यही 'आदेश पाउनासाथ' भन्ने भागले सबैलाई हल्लाइदियो। प्रकाश सुस्त हुनु आफैंमा नौलो कुरा नहुन सक्छ, तर प्रकाश कति सुस्त हुने हो त्यो सफ्टवेयरले तय गर्ने सम्भावना बेग्लै कथा हो।

उत्साह तत्कालै देखियो। एक टिप्पणीकारले लेखे, आदेशमा प्रकाश सुस्त बनाउने प्रोग्रामेबल चिप सुन्दा कुनै विज्ञान कथाको फिल्मबाट सिधै निकालिएको जस्तो लाग्छ।

तर उत्साहभन्दा छिटो सफाइ आयो। समुदायमा सबैभन्दा बढी समर्थन पाएको टिप्पणीले लेख नपढेर बोल्ने मानिसहरू आउनुअघि नै तीन बुँदामा कुरा छिनोफानो गर्न खोज्यो।

पहिलो बुँदा — हो, प्रकाशलाई सुस्त बनाउन सकिन्छ। प्रकाशको गति c हुनु शून्यमा मात्र लागू हुन्छ; माध्यमभित्र प्रकाश त्योभन्दा सुस्त हिँड्छ।

दोस्रो बुँदा — होइन, यो सिसाजस्तो अपवर्तनशील माध्यमले गर्ने सामान्य सुस्तीकरण होइन। यहाँ कुरा स्लो लाइटको हो, जहाँ ध्यान प्रकाशको समूह वेग अर्थात् ग्रुप भेलोसिटीमा हुन्छ। प्रारम्भिक भौतिकशास्त्रको कक्षामा सिकाइने प्रकाशको गति प्रायः फेज भेलोसिटी हो, र यही भेद नबुझ्दा आधा बहस बिग्रिन्छ।

तेस्रो बुँदा सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण छ। उही टिप्पणीकारले स्वीकार गरे कि स्लो लाइट दशकौंदेखि देखाइँदै आएको छ, र ट्युनेबल संस्करण पनि हालैका वर्षमा आइसकेको छ। तर उनले जोड दिए — त्यो मुख्य बिन्दु होइन। यहाँ अनुसन्धानकर्ताहरूले प्रकाश सुस्त बनाउने एउटा नयाँ तरिका प्रस्ताव गरेका छन्, सम्भवतः सुधारिएको प्रदर्शन र थप स्वतन्त्रताका आयामसहित।

यही वाक्यमा असली समाचार लुकेको छ। नयाँपन घटनामा छैन, नयाँपन नियन्त्रणमा छ।

यदि प्रकाशको ढिलाइलाई प्रोग्राम गर्न सकिन्छ भने त्यसको असर सिधै इन्जिनियरिङमा पर्छ। अप्टिकल कम्प्युटिङमा डेटालाई केही क्षण रोक्ने फोटोनिक बफर बन्न सक्छ। टेलिकम नेटवर्कमा सिग्नललाई पर्खाउन बारम्बार विद्युतीय रूपान्तरण गर्नुपर्ने झन्झट घट्न सक्छ। सेन्सर र लिडार प्रणालीमा नयाँ ढाँचा खुल्न सक्छ। क्वान्टम स्मृतिका प्रयोगमा फोटोनलाई पर्खाउनु सजिलो बन्न सक्छ।

तर सबै जना प्रभावित भएका छैनन्, र शंकालु खेमाको भाषा निर्दयी छ।

एक टिप्पणीकारले झर्केर लेखे, म एउटा फिल्टर बनाउन सक्छु र म बाजी राख्छु मैले पनि यही काम गर्न सक्छु — चिपले संसारका हरेक काम गर्नैपर्ने बाध्यता छैन।

अर्कोले अझ छोटो प्रहार गरे — मसँग त चस्मा छ, त्यसले पनि यही गर्छ।

र सबैभन्दा तिखो व्यंग्य यसो आयो — प्रकाशको गति भनेको प्रकाश दौडँदाको अधिकतम सीमा हो, त्यो उसको एक्सिलेटरको सेटिङ होइन।

यी व्यंग्यभित्र एउटा गम्भीर आरोप छ। शंकालुहरूको भनाइ यो छ कि प्रयोगशालाको काम राम्रो हुन सक्छ, तर त्यसलाई जनतासामु राख्ने तरिकाले जानाजान चमत्कारको भ्रम सिर्जना गर्छ।

समर्थकहरूको जवाफ पनि बलियो छ। उनीहरू सोध्छन् — विज्ञानमा प्रगति सधैं नयाँ घटना पत्ता लगाउनु मात्र किन हुनुपर्छ? पुरानै घटनालाई सानो, सस्तो, दोहोरिने र सफ्टवेयरबाट नियन्त्रणयोग्य बनाउनु नै प्रायः सबैभन्दा ठूलो फड्को हुन्छ। ट्रान्जिस्टरको कथा पनि यही थियो।

यसैले अहिले दुई भाष्य आमनेसामने छन्। एउटा भन्छ, यो प्रविधिको मौन क्रान्ति हो जसलाई शीर्षकले खराब सेवा गरेको छ। अर्को भन्छ, यो दशकौं पुरानो भौतिकशास्त्रलाई नयाँ लुगा लगाइदिएको हेडलाइनको जादू हो।

रोचक कुरा — दुवै खेमा एउटै तथ्यमा सहमत छन्। प्रकाश सुस्त हुन सक्छ, यो पहिले पनि भइसकेको छ, र यहाँ नयाँ चिजको दाबी विधिमा छ। झगडा तथ्यमा होइन, त्यो तथ्य कति ठूलो कुरा हो भन्नेमा छ।

यस्तै विवाद हरेक महिना दोहोरिन्छ। एउटा अनुसन्धान आउँछ, शीर्षक चम्किलो बन्छ, र त्यसपछि इन्टरनेट दुई भाग हुन्छ — एउटा भाग सपना देख्छ, अर्को भाग आँखा घुमाउँछ।

प्रश्न भने बाँकी छ: आदेशमा प्रकाश सुस्त बनाउने चिप हामीले उत्साहित हुनुपर्ने साँचो प्रगति हो, कि विज्ञान सञ्चारको अर्को अतिरञ्जना?

यही तिखो प्रश्नमा हाम्रो शोका दुई होस्ट खुलेर भिड्दै छन् — कुन खेमाले फैसला जित्छ, त्यो एपिसोडमै सुन्नुहोस्।