நள்ளிரவு 3 மணித் தவிப்பு: லூக்கேமியாவால் மகனை இழந்த பெற்றோரின் நெஞ்சை உலுக்கும் மௌன ஓலம்!

இரவு மூன்று மணி. கடிகாரத்தின் முள் ஓசையைத் தவிர வீடு முழுவதும் ஆழ்ந்த அமைதி நிலவுகிறது. ஆனால் அந்தப் படுக்கையறையில் மட்டும் ஒரு தாயும் தந்தையும் தூக்கமின்றி விழித்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் மனதில் ஒரே ஒரு கேள்விதான் சுழன்றுகொண்டே இருக்கிறது: நாங்கள் ஏதேனும் தவறு செய்துவிட்டோமா? பதினைந்து வயதில் லூக்கேமியா நோயால் இறைவனடி சேர்ந்த தங்கள் அன்பு மகன் பெஞ்சமின் வோவின் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல் அந்தக் குடும்பம் தவிக்கிறது. 'நாங்கள் வசித்த வீடா, சுவாசித்த காற்றா, அல்லது அவனை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லத் தாமதித்துவிட்டோமா?' என்று அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே நொந்து கொள்கிறார்கள். ஒரு குழந்தை நோய்வாய்ப்பட்டுப் பிரியும் போது, எந்தப் பெற்றோருக்கும் எழும் இயல்பான குற்றவுணர்வு இது. ஆனால் ஆன்மீக வழிகாட்டிகள் தெளிவாகக் கூறுகிறார்கள்: 'இது எந்த ஒரு பெற்றோரின் தவறாலும் நிகழ்ந்தது அல்ல.' குழந்தைப் பருவத்தில் நோய் ஏற்படுவது கடவுளின் தண்டனையோ அல்லது கவனக்குறைவோ அல்ல. எங்கும் செல்ல முடியாத பேரன்பே குற்றவுணர்வாக மாறுகிறது என்று ஒரு கருத்தாளர் நெகிழ்ச்சியுடன் குறிப்பிட்டிருந்தார். பெஞ்சமின் வாழ்ந்த நாட்கள் முழுவதும் அன்பும் புன்னகையும் நிறைந்ததாகவே இருந்தது. டிஸ்னிலேண்டிற்குச் சென்ற நினைவுகள், தனது தம்பியை ஆரத்தழுவி நின்ற தருணங்கள், கணினி மீது அவன் கொண்டிருந்த அதீத ஆர்வம் ஆகியவை இன்றும் அவன் குடும்பத்தின் நினைவுகளில் அழியாமல் வாழ்கின்றன. அவனது தம்பி இப்போதும் தன் அண்ணனோடு கணினி விளையாட்டு விளையாட வேண்டும் என்று தினமும் ஏங்குவதாக தந்தை தனது குறிப்பேட்டில் வேதனையோடு பதிவு செய்துள்ளார். இத்தகைய பெரும் துயரத்தின் மத்தியில், இறைவன் மீதான விசுவாசமும் தூய நற்செய்திகளின் நம்பகத்தன்மையும் மட்டுமே மனித இதயத்திற்கு உண்மையான அமைதியைத் தர முடியும். விண்ணகத்தில் தன் மகன் புனித கார்லோ அகுடிஸ் என்ற புனித இளைஞனுடன் தோழமை பூண்டு உலவுகிறான் என்ற நம்பிக்கை அந்தக் குடும்பத்திற்குப் பெரும் பலத்தைத் தருகிறது. இந்த உணர்ச்சிமயமான ஆழமான கதையையும், பெற்றோரின் இதயக் காயங்களை ஆற்றும் ஆறுதலையும் எங்கள் போட்காஸ்ட் நிகழ்ச்சியில் தொகுப்பாளர்கள் மிக உருக்கமாகப் பேசுகிறார்கள்.