துயரத்தின் மௌனத்தில் ஒளிரும் விசுவாசம்: பெஞ்சமின் வோவின் அன்பும் அழியாத நினைவுகளும்

வாழ்க்கை எப்போதும் நாம் போடும் கணக்குகளின்படி நகர்வதில்லை. எதிர்காலத்தைப் பற்றிய தெளிவான திட்டங்களும், பாதுகாப்பான வழிகளும் நம்மிடம் இருப்பதாக நாம் நினைக்கும் போதே, சில எதிர்பாராத திருப்பங்கள் நம்மை நிலைதடுமாறச் செய்துவிடுகின்றன. திருத்தூதர் பவுல் தனது நிருபங்களில் குறிப்பிடும் ஓட்டப்பந்தய உருவகம், வெறும் வெற்றியை மட்டுமே குறிப்பதல்ல; மாறாக, எந்தவொரு தளர்ச்சியுமின்றி இறுதிவரை நம்பிக்கையோடு ஓடுவதையே அது குறிக்கிறது. பெஞ்சமின் வோ என்ற பதினைந்து வயதுச் சிறுவனின் வாழ்வு அத்தகைய ஓர் அழகான பயணமாகவே அமைந்தது. கணினிகளின் நுட்பமான அமைப்புகளை உருவாக்குவதிலும், வானில் சிறகடிக்கும் விமானங்களின் தொழில்நுட்பத்தை ரசிப்பதிலும் அவன் காட்டிய ஆர்வம் அளப்பரியது. தன் குடும்பத்தோடு அவன் கழித்த ஒவ்வொரு பயணமும், அன்பின் ஆழமான வெளிப்பாடாகவே இருந்தது. பாங்காக்கின் உணவு விடுதியில் காரமான உணவை ருசித்து அவன் சிரித்த தருணங்களும், குடும்பத்தினரின் தோள்களில் கைபோட்டு நின்ற அவனது தூய புன்னகையும் இன்றும் நிலைத்து நிற்கின்றன. துயரங்கள் நம்மைச் சூழும் போது, “நாம் எங்கே தவறிழைத்தோம்?” என்ற கேள்வி எழும்புவது இயல்பானதுதான் என்று ஒரு பார்வையாளர் குறிப்பிடுகிறார். மற்றொருவரோ, எதிர்பாராத இழப்புகள் கடவுளின் தண்டனை அல்ல; அது இந்த மண்ணுலகின் நியாயமற்ற அமைப்பின் ஒரு பகுதி, அதில் நாம் இறைவனின் மௌனமான ஆறுதலையே நாட வேண்டும் என்று நினைவூட்டுகிறார். லூக்கா நற்செய்தியில் இயேசு சுட்டிக்காட்டுவது போல, மனிதனின் குறுகிய பார்வைகளால் வாழ்வின் முழுப் பரிமாணத்தையும் ஒரேயடியாக அளந்துவிட முடியாது. தூய கார்லோ அக்குடிஸைப் போலவே, இளமையிலேயே இறைவனின் இல்லத்திற்கு அழைக்கப்பட்ட ஆன்மாக்கள் பரலோகத்தில் இறைவனின் அருகாமையில் இளைப்பாறுகின்றன என்ற விசுவாசம் இதயத்திற்குப் பெரும் அமைதியைத் தருகிறது. இயேசு, அன்னை மரியா மற்றும் தூய யோசேப்பின் புனிதக் குடும்பம் காட்டிய அமைதியும் பொறுமையும், தங்களின் பிள்ளைகளை இழந்து வாடும் பெற்றோர்களுக்கு மாபெரும் ஆறுதலாகத் திகழ்கின்றன. இந்த நெகிழ்ச்சியான நினைவுகளையும், விசுவாசத்தின் ஆழமான பரிமாணங்களையும் பாட்காஸ்ட் தொகுப்பாளர்கள் தங்கள் உரையாடலில் அழகாகப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள்.