«Դա երբեք քո մեղքը չէր». Ինչպես է 15-ամյա Բենջամինի երկնային լույսը բժշկում կոտրված սրտերը

Կյանքը հաճախ չափվում է այն վայրերով, որտեղ մենք նստում ենք՝ լինի դա դպրոցական սեղան, թե աշխատանքային գրասենյակ: Սակայն իրական արժեքը որոշվում է նրանով, թե ում հետ ենք մենք քայլում: Այս ճշմարտությունը հատկապես պայծառորեն փայլում է 15-ամյա Բենջամին Վոյի հիշատակին նվիրված Սուրբ Պատարագի ընթերցումներում: Բենջամինը, ով իր կարճատև երկրային կյանքում հասցրեց սիրվել բոլորի կողմից, աչքի էր ընկնում իր փայլուն մտքով: Նա սիրում էր GitHub-ը, կոդավորումը և երազում էր իր սեփական «con chim airlines» ավիաուղիների մասին: Նրա կյանքը լի էր պարզ, բայց սուրբ պահերով՝ եղբոր հետ Սուրբ Ծննդյան տոներին էլֆերի գլխարկներ կրելով, Chuck E. Cheese-ում խաղալով կամ մոր ձեռքը բռնած քաղաքի փողոցներով քայլելով: Երբ սիրելի զավակը հեռանում է կյանքից լեյկեմիայի պատճառով, ծնողների սրտում հաճախ արթնանում է ամենասարսափելի հարցը. «Արդյո՞ք ես ինչ-որ բան սխալ եմ արել»: Նրանք սկսում են վերանայել յուրաքանչյուր որոշում՝ փնտրելով սխալը տան մաքրության, սննդի կամ բժշկի ուշացած այցի մեջ: Բայց եկեղեցական համայնքի և հոգևոր հովիվների պատգամը միանշանակ է. դա երբեք ձեր մեղքը չէր: Հիվանդությունը պատիժ չէ, և սգացող սրտի ինքնամեղադրանքը պարզապես սեր է, որն այժմ չգիտի ուր ուղղվել: Ինչպես Սուրբ Պողոսն է գրում, մենք կանչված ենք ապրելու «մեկ հույսով», որը վեր է երկրային տառապանքներից: Բենջամինն այսօր միայնակ չէ երկնքում: Նրա լավագույն ընկերն է Սուրբ Կարլո Ակուտիսը՝ ևս մի տաղանդավոր պատանի, ով սիրում էր համակարգիչներն ու Աստծուն, և ում կյանքը նույնպես ընդհատվեց 15 տարեկանում նույն հիվանդությունից: Նրանք երկուսն էլ հասկացան, որ Հաղորդությունը «մայրուղի է դեպի Երկինք»: Բազմաթիվ մարդիկ իրենց աղոթքներն են ուղղում Բենջամինին: Նրա հայրը գրում է. «Այսօր լրացավ 100 օր առանց քեզ: Շատ եմ կարոտում, Բեն»: Մեկ այլ աղոթքում ասվում է. «Բե՛ն, խնդրում եմ աղոթիր պապիկի համար, մեզ պետք է, որ նա ուժեղ լինի»: Այս հուզիչ պատմության, ծնողական սիրո և հավատքի հաղթանակի մասին ավելի խորն են զրուցում մեր հաղորդավարները «Remembering Benjamin — Armenian» փոդքասթի հատուկ թողարկման ընթացքում