ՄԱՔՐՈՒԹՅԱՆ ՏԵՆԴ ԵՎ ԿԱՆԱՉ ՔԱՈՍ․ ԻՆՉՊԵ՞Ս Է ԱՆՏԵՍԱՆԵԼԻ ՎԱԽԸ ԿՈՒԼ ՏԱԼԻՍ ՄԵՐ ՈՒՂԵՂՆ ՈՒ ՔԱՂԱՔՆԵՐԸ

Ամեն օր հազարավոր մարդիկ քայլում են փողոցներով՝ անտեղյակ այն անտեսանելի պատերազմին, որը տեղի է ունենում նրանց մաշկի յուրաքանչյուր միլիմետրի վրա։ Սակայն ոմանց համար այդ պատերազմը վերածվում է իրական մղձավանջի։ Մտքի մեջ ծնվող տագնապը՝ կապված անտեսանելի մանրէների, խաչաձև աղտոտման և մարդկային հպումների հետ, կարող է կաթվածահար անել առօրյա կյանքը։ Խնդիրն այստեղ հիվանդանալու պարզ վախը չէ, այլ աղտոտված լինելու մոլուցքը, որը ստիպում է անվերջ հետևել յուրաքանչյուր շփմանը։

Գիտական ճշմարտությունը, սակայն, ապշեցնում է իր պարզությամբ։ Մեր մարմինը ոչ թե միայնակ ամրոց է, այլ բազմամիլիարդանոց էկոհամակարգ։ Ինչպես նշում է մեկնաբաններից մեկը, մարդու մարմնի վրա և ներսում տասն անգամ ավելի շատ օտար բջիջներ կան, քան սեփական մարդկային բջիջները։ Բակտերիաները, սնկերն ու վիրուսները ոչ թե թշնամիներ են, այլ մեր գոյության հիմնասյուները։ Դրանք օգնում են մարսողությանը, սինթեզում են վիտամիններ և, ամենակարևորը, դուրս են մղում վտանգավոր ախտածիններին։

Read nextԱնգնահատելի գա՞նձ, թե՞ 7 դոլարանոց հուշանվեր. 17-րդ դարի հնդկական դաշույնը և Սարդ-մարդու գաղտնի ուշաթափությունը

Մյուս կողմից, բժշկական սթափությունը հիշեցնում է, որ չափաբաժինն է ստեղծում թույնը։ Մեկ այլ մասնագետ պնդում է, որ բակտերիալ ծանրաբեռնվածությունը իրական գործոն է, և հիմնական սանիտարական կանոնները՝ ձեռքերը լվանալը, սննդի ճիշտ պահպանումը, պաշտպանում են մեզ իրական վտանգներից։ Մնացած դեպքերում մեր իմունային համակարգը աշխատում է որպես անխոցելի վահան, որին պետք է պարզապես վստահել։

Բայց կենսաբանական հավասարակշռության այս նույն դրաման տեղափոխվում է մեր քաղաքային փողոցներ։ Կալիֆոռնիայի անտառտնտեսության մասնագետների առօրյա պայքարը բացահայտում է նույն հակասությունը․ ի՞նչ տնկել քաղաքներում։ Շատերը ձգտում են օտարածին, փայլուն և գեղեցիկ ծառերի, որոնք դիմանում են սահմանափակ տարածությանը։ Սակայն եթե այդ տեսակները չափազանց տոկուն են դառնում, դրանք դուրս են թափանցում բնության մեջ՝ վերածվելով ագրեսիվ ինվազիվ բույսերի, որոնք ոչնչացնում են տեղական բնությունը։

Բնիկ բույսերը ունեն էվոլյուցիոն առավելություն․ դրանք ունեն բնական զսպաշապիկներ՝ տեղական հիվանդություններ և միջատներ, որոնք թույլ չեն տալիս դրանց խախտել բնական ներդաշնակությունը։ Ինչպես մանրէների պարագայում, այնպես էլ բուսական աշխարհում, մարդու միջամտությունը և բնական գործընթացները վերահսկելու ձգտումը հաճախ ստեղծում են ավելի մեծ ճգնաժամեր։

Արդյո՞ք ժամանակը չէ դադարեցնել պատերազմը բնության դեմ և ընդունել կյանքի բնականոն կանոնները։ Այս սուր և անզիջում հարցերը մանրամասն քննարկվում են մեր նոր թողարկման ընթացքում։